Het gezicht van de diva vertelde ook verhalen en deed afvragen hóé getormenteerd de ziel was die erachter schuilde. Die expressie is bij Jolie in ‘Maria’ ver te zoeken.
is redacteur klassieke muziek van de Volkskrant.
Als een BN’er vanuit de provincie (zeg: Den Haag) naar Amsterdam verhuist (ik noem een Anouk, een Barry Hay), kun je erop rekenen dat je later in interviews leest hoe heerlijk het is dat die Amsterdammers je als beroemdheid met rust laten. Ze denken dat dat komt doordat Amsterdammers gewend zijn aan beroemdheden. De waarheid is natuurlijk dat Amsterdammers allemaal zélf denken dat ze Anouk of Barry Hay zijn, of eigenlijk zo’n carrière hadden moeten hebben, ook al hebben ze nu een reclamebureau.
Zoals mijn vader altijd zegt: praat je met een Amsterdammer, dan gaat het binnen twee minuten over de BN’ers die hij allemaal persoonlijk kent (‘André, vriendje van me. Van Duin, ja.’).
Ook de beroemdste sopraan van deze tijd zal hebben gedacht: jeetje, wat zijn die Amsterdammers toch lekker casual! In Salzburg had ik meermaals gezien hoe Anna Netrebko – zonnebril, sjaaltje in haar haar – door tientallen opgewonden handtekeningenjagers bij de artiesteningang werd opgewacht en hoe ze vervolgens door de hele stad werd achtervolgd. Dat werkte zo aanstekelijk dat ik ook maar een keer als een malloot achter haar aan ben gelopen.
Ik knipperde dus met mijn ogen toen ik Netrebko begin september in het publiek zag zitten en beeldbellend door de foyer zag bewegen bij de première van Rigoletto bij De Nationale Opera. Ja, ze was het echt; haar nieuwe verkering zong mee. Maar nu was er niemand die op haar dook. Waarschijnlijk werd ze maar door een paar mensen herkend.
Laatst zag ik een documentaire over de eerste jaren van de in 1986 opgeleverde Stopera. De Oostenrijkse dirigent en barokpionier Nikolaus Harnoncourt verbaasde zich er daarin al over dat het Nederlandse operapubliek beroemde zangers niet kende. Bij De Nationale Opera gaat het sinds jaar en dag om producties als geheel, de tickets worden niet verkocht op basis van sterzangers. Maar iemand uit de categorie Netrebko zou dan ook niet te betalen zijn.
Ach, dacht ik: had ik die tijd maar meegemaakt dat ook de paardenslager en de ponstypist wisten wie Igor Stravinsky en Maria Callas waren. Want dat is natuurlijk ook anders, de mate waarin klassieke muziek er als kunstvorm toe deed.
Iedereen kende Maria Callas (1923-1977). De diva domineerde de glossy’s nog lang nadat ze gestopt was met zingen. Nu is er kans op een Callas-revival: ‘haar’ biopic draait in de bioscopen, met in de hoofdrol Angelina Jolie. De film kreeg vier sterren in de Volkskrant.
Ik heb hem ook gezien en kan me niet herinneren dat ik ooit zo in de bioscoop worstelde met de suspension of disbelief. Angelina Jolie lijkt in de verste verte niet op de Griekse: Lara Croft/Maleficent doet alsof ze Callas is. Niet alleen Callas’ stem is mateloos fascinerend, ook haar gezicht vertelde verhalen en deed afvragen hóé getormenteerd de ziel was die erachter schuilde. Die expressie is bij Jolie ver te zoeken. Met dank aan het schoonheidsideaal van botox en fillers.
Zo kan het ook een voordeel zijn als je zo’n beroemde zangeres niet kent: het maakt het een stuk makkelijker om van de film te genieten.
Wekelijks neemt Bor Beekman, Robert van Gijssel, Joris Henquet, Merlijn Kerkhof, Anna van Leeuwen of Herien Wensink stelling in de wereld van film, muziek, theater of beeldende kunst.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant