Dagboek van een leider in crisistijd
Jan Beuving had in zijn laatste oudejaarsconference een stukje waarin hij vertelde dat hij zich altijd realiseerde dat alles twee kanten heeft, zelfs het besef dat alles twee kanten heeft. Hij wikte en woog, aarzelde en schipperde en aan het eind van het lied sliep hij er nog een nachtje over. Herkenbaar.
Video met antwoorden op vragen van burgers online gekomen. Iemand vroeg hoe het met mij ging. Mooi.
Daarna rondje hardgelopen.
Me vernietigend uitgesproken over de uitspraken van Vance, die beweert dat het democratisch gehalte in West-Europa te wensen overlaat. Heb gezegd dat ik er verbaasd over was. Neem aan dat dat is aangekomen. Was eerder al nietsontziend over de suggestie van Trump om Gaza leeg te vegen, toen heb ik heel duidelijk gesteld dat het wat mij betreft helder is dat ik daarover een andere mening ben toegedaan.
Soms ben ik bang dat ik te uitgesproken ben voor dit werk. Mensen schrikken van mij. Maar zo ben ik, denk ik.
Daarna stukje hardgelopen (geen rondje).
Hardgelopen. Beetje fris voor de korte broek.
Schoot ’s nachts wakker met de gedachte: ‘Verstekeling op eigen schip.’
Genoteerd in ideeënboekje, wie weet kom ik er nog achter wat het betekent.
Parijs. Nog kort aan Sifans marathon gedacht, vervolgens gefocust op hulp aan Oekraïne. Heb gezegd dat het onverstandig is om niet te praten over troepenmacht. Jongleren met ontkenningen is niet iets wat me slecht afgaat.
Hoog hotemetotengehalte, toch gezellig. Ronde tafel, naast Meloni. Groetjes van G. gedaan. Ook Keir weer gezien. Keir uitgesproken over mogelijke troepenmachten, ik wat minder. Maar ik ben weer net wat langer dan hij, zo zie je.
Benadrukt dat we een ‘klip en klaar mandaat’ nodig hebben. Tevreden met ‘mandaat’, ga ik verder uitwerken. Met Scholz over aanstaande verkiezingen gepraat. AfD klinkt als een erg uitgesproken club. In principe ben ik vóór alternatieven, en tegen nazi’s, al moet ik dat nog wel even kortsluiten met de ministerraad, en met G.
Daarna hardgelopen. Boots on the ground.
Veel vragen in spoeddebat. Beetje dubbel altijd. Enerzijds is het mooi dat mensen willen weten wat je ergens van vindt, anderzijds is het best lastig om te zeggen wat je ergens van vindt.
‘Mandaat’ kwam vaak terug. Evenals ‘breed mandaat’ en ‘open mandaat’. Ben het stiekem alweer beu. Maar niemand schold elkaar uit, dus dat viel mee.
Verder vooral alle procedures benadrukt, stap voor stap, kalmpjes aan, hypothetische kwestie, veel te vroeg, puntje en paaltje, et cetera. Oorlog is als het plaatsen van een dakkapel: meer gedoe dan je denkt. Optie van laf nietsdoen níét benadrukt, wél opengehouden. Tevreden knikje van G.
Het niet-hardlopen er niet bij ingeschoten. Morgen weer. Stap voor stap.
Man die hazelnoot aan Nutella toevoegde overleden. RIP. Niet dat ik het eet, maar toch.
Daarna hardgelopen. Heerlijk, koud en zonnig. Tegelijk ook wel weer lekker dat het nu warmer wordt. Complex. Maar zo ben ik, denk ik.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant