In een sprankelend samenspel tussen de artiesten op het veld en het publiek op de tribunes veegde PSV woensdag Juventus naar de uitgang van de Champions League. PSV won op een heerlijke voetbalavond met 3-1, dankzij de aanval en volharding. Genoeg na de nederlaag (2-1) van vorige week om de achtste finales te bereiken.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Weg groot voetballand Italië. Weggeveegd door het iets kleinere voetballand Nederland. PSV en Feyenoord gaven een nieuwe dimensie aan een van de legendarische gezegdes van Johan Cruijff zaliger: ‘Italianen kennen niet van je winnen, maar je ken wel van ze verliezen.’
De ontdekking van deze week is dat het ook anders kan. Feyenoord en PSV langs AC Milan en Juventus, en Club Brugge voorbij Atalanta Bergamo, om de zegereeks van de Lage Landen te voltooien. Twee Nederlandse clubs naar de achtste finales van de Champions League; het is een ongekende luxe. Tegenstanders, begin maart: Internazionale, weer Italiaans, en Arsenal. Wie tegen wie speelt, blijkt vrijdag.
De beslissende treffer in een van opwinding rillend en trillend stadion was van Ryan Flamingo, in de eerste verlenging, nadat scheidsrechter Vincic Juventus even tevoren had gespaard door geen rode kaarten te geven voor idiote overtredingen van Savona en Gonzalez. Flamingo, die een puik eerste seizoen beleeft in Eindhoven, tikte de bal van dichtbij in na een voorzet van Johan Bakayoko en een kolderiek misverstand. Juventus ging zonder veel overtuiging op jacht naar de 3-2, die na de 2-1 van Turijn zou hebben geleid tot strafschoppen, maar invaller Vlahovic raakte de paal.
PSV verloor dit seizoen twee keer van Juventus, in de groepsfase en vorige week, maar uiteindelijk is PSV bij de beste zestien. Het duel was met name na rust en in de verlenging zeer spannend en opwindend, ook door de vechtlust van PSV en het bij vlagen gave voetbal, met twee doelpunten van mannen die tot de rust juist matig op dreef waren: Noa Lang en Ismael Saibari. Ze gaven nooit op en durfden hun in techniek gedrenkte spel te blijven uitvoeren met de hoogste risicofactor. PSV verhoogde het niveau van een zesje naar een 8, hetgeen ook het minimale is dat trainer Peter Bosz van zijn mannen eist.
Alleen die openingsgoal, de 1-0, het doelpunt dat de wedstrijd in brand stak, was een 9 waard, als ontluikende bloem in de lente. Zo mooi als de 1-0 was van PSV, dat was gewoon een schok ten opzichte van het vertoonde spel tot dan toe. Alsof een meteoriet insloeg op het veld. Een heerlijke explosie van vreugde, na pure, opgerakelde voetbalkunde. De zalige dribbel van Noa Lang, bij wie tot dan veel was mislukt, maar die één groot voordeel heeft tegenover andere stervelingen: hij heeft lef en hij zit op voetbal, zoals ze dan zeggen. Noa Lang blijft gewoon Noa Lang uithangen, de uitvreter met de oprispingen.
Tijdens zijn dribbel zag hij Ivan Perisic opstomen op rechts. De pass was fantastisch. Keihard, precies goed. De 36-jarige Kroaat, die ook vorige week in Turijn scoorde, nam de bal slim aan, met een perfect boogje voor het denkwerk onderweg, zodat hij bij zijn tweede contact diagonaal kon uithalen. PSV was eindelijk ontketend, met nu een gelijke stand over twee duels, en ging naarstig op jacht naar de beslissende 2-0.
Het was mede daarom jammer dat de 1-1 zo snel viel, na een vrije trap van Teun Koopmeiners van de linkerflank. Lloyd Kelly stond minimaal buitenspel, maar hij raakte de bal helemaal niet in de kluwen spelers. Een verdediger van PSV kopte de bal weg, waarna de Amerikaan Timothy Weah ziedend uithaalde. Weliswaar vlagde de grensrechter, wat hij nooit had moeten doen, maar scheidsrechter Vincic keurde de treffer alsnog goed.
Het knappe was dat PSV, dat het in de competitie zo lastig heeft, zich opnieuw oprichtte, om weer een voorsprong te nemen, nadat Luuk de Jong de bal na een voorzet op het dijbeen controleerde. Hij wilde verlengen, miste de bal, die daarop perfect voor de voet van Saibari kwam. Bang, goal. PSV verdiende de voorsprong op grond van de tweede helft en probeerde ook al voor de verlenging de 3-1 te maken.
Tot de 1-0 deed PSV vooral zijn uiterste best met voetballen, en het publiek met steunen, zingen en zwaaien met vlaggen, maar toen was het spel nog niet goed genoeg. Zo’n moment kort voor rust was typerend voor de avond tot dan. Een abc-tje normaliter, in het idioom van PSV. Doelman Walter Benitez speelde Ismael Saibari aan, die een tegenstander in de rug wist en meteen naar rechts kaatste, naar Ryan Flamingo. Hij gaf de bal te hard en achter de man. Inworp Juventus, en heel even consternatie bij publiek en spelers. Zo van: als dit soort eenvoudige opzetjes niet lukken, wat heeft dan wel een kans van slagen?
Het was juist daarom mooi dat PSV zich herstelde, dat een dribbel van de eerder bekritiseerde Lang de wedstrijd openbrak. Guus Til bracht dynamiek als invaller. Mauro Junior, begonnen als linksback en, na de komst van Tyrell Malacia verhuisd naar rechts, was als zo vaak een van de besten bij PSV, door zijn veelzijdigheid en inzicht. Natuurlijk, het liep niet geweldig allemaal. Luuk de Jong is, na zijn superbe seizoen, zoekende naar goals en vorm, naar steun ook, maar hij is een echte aanvoerder. En de opties voor trainer Peter Bosz zijn beperkt, door de ontbrekende schietvaardigheid van Ricardo Pepi en de creativiteit van Malik Tillman. Zij zijn geblesseerd.
Maar PSV hield stand. Het liep al aardig richting middernacht, toen het feest losbarstte, als apotheose van een onvergetelijke avond.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant