In Amersfoort Vathorst, een vriendelijke Vinex-wijk, bevindt zich het depot van het Rijks- en enkele andere musea. Van buiten ziet het eruit als een bunker, maar een depot moet natuurlijk een bunker zijn. Binnen is onder andere de kinderwagen te vinden waarin Beatrix heeft gelegen en die in staat werd geacht het kind te beschermen tegen een gasaanval. Hoe het in zo’n geval met het kindermeisje afliep was van minder belang, kindermeisjes zijn vervangbaar, de toekomstige koningin niet. Verder staan er enkele meubelen van de koninklijke familie opgeslagen, die van dichtbij een minder koninklijke indruk wekken dan van veraf, maar dat is vaker het geval. Voor mythologisering is afstand nodig, mits de afstand niet te groot is en de mythe doet denken aan kalkaanslag.
Verkwikt verliet ik het depot, iets vervangbaarder dan voorheen, me bewust althans van de eigen vervangbaarheid, al ben ik dan geen kindermeisje, maar vader. (Een vader zal voor zijn kind of kinderen natuurlijk altijd ietwat onvervangbaar zijn, wat wel blijkt uit het feit dat mijn jongste zoon mij ooit zijn lievelingsoppas heeft genoemd.)
Die avond kwam de oudste zoon, 20 jaar, om middernacht thuis van zijn werk als souschef in een Spaans restaurant, ik was nog aan het schrijven.
‘Ik ga weer’, zei hij, ‘mijn baas wil dat ik naar een club ga.’
‘Je baas’, zei ik, ‘wat is dat voor baas? Elke nacht kom je om 4 uur thuis, soms om 6 uur. Wat is dat voor leven?’
‘Moet jij nodig zeggen’, zei hij. ‘Ik heb je boeken gelezen.’
‘Ik ging niet naar een club toen ik zo oud was als jij, ik ging naar de hoeren’, antwoordde ik, ‘en om half twee lag ik in mijn bed, want sekswerk is vermoeiend voor beide partijen.’
Al wat hij antwoordde was: ‘Ik ga de nacht in.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns