Onlangs hoorde ik iets interessants, namelijk dat mijn generatie, X dan wel nix, grofweg geboren tussen 1965 en 1980, in de toekomst nog belangrijk kan worden, omdat het de laatste generatie is die nog allerlei dingen zelfstandig kan. Het is bijvoorbeeld de laatste generatie waarvan de leden niet meteen verdwalen als navigatieschermpjes op dashboards haperen: nixers bezitten nog de vaardigheid zich geografisch te oriënteren.
Het zou mooi zijn als het klopte. Helaas vrees ik dat de laatste generatie die nog dingen zelf kan in de praktijk vaak de eerste generatie is die ontdekt dat je basale vaardigheden zomaar kunt verleren. Je hebt nixers die niks meer kunnen.
Laat ik voor mijzelf spreken: ik heb mij jarenlang verzet tegen de afstompende werking van navigatiesystemen. Ik reed nog zonder toen 99 procent van mijn generatiegenoten al iets TomTom-achtigs op het dashboard had staan. Maar nadat ik een keer een half uur te laat was gekomen voor een interview omdat ik me had verreden, besloot ik er voor noodgevallen eentje te nemen.
Snel ontdekte ik dat zo’n rotding toch wel erg makkelijk is. Tegenwoordig kan ik me niet meer voorstellen dat ik vroeger Oost-Europese miljoenensteden durfde binnen te rijden met alleen een papieren kaart op de rechterstoel en dat ik ooit in de oude stad van Istanbul zonder navigatie een adres kon vinden. Vorige week lukte het me namelijk niet eens het gebouw te vinden waar de Volkskrant al ruim een half jaar geleden naartoe is verhuisd.
Ik was er twee keer met navigatie naartoe gereden en vertrouwde erop dat ik het de derde keer toch echt wel zelf zou kunnen vinden. Tot mijn verbijstering herkende ik niets in het landschap. Bij de eerste de beste afslag twijfelde ik al zo erg dat ik bij de tweede toch maar de rottelefoon tevoorschijn haalde en ontdekte dat ik, jazeker, verkeerd was gereden. Vroeger kreeg ik complimenten voor mijn oriëntatievermogen: nix van over.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns