In modebladen worden warme wollen mantels liefst gecombineerd met blote benen. Op straat - íéts praktischer - voert de panty de boventoon. Wat is er mis met de maillot? En wat is er voor nodig om hem weer in de mode te krijgen?
schrijft voor de Volkskrant over mode.
Je hebt kledingstukken die op sommige momenten gewoon even niet trendy zijn. De skinny jeans, bijvoorbeeld. Of de ballonrok, ook al een poosje niet gezien. Maar je hebt ook kledingstukken die vrijwel permanent buiten de mode lijken te verkeren. Een van die gevallen is de maillot, die trouwe, warme beenbedekker. Ideaal om in de winter onder een jurk of rok te dragen, zou je denken, maar de mode-industrie lijkt te vinden van niet. Sterker nog: als we de meeste merken moeten geloven ga je als rokkendrager hartje februari gewoon met blote benen naar buiten, of hoogstens in een tere kous of een kort sokje.
De maillot is een van de kledingstukken die het minst te zien is op catwalks en in tijdschriften. In Vogue-editorials, of ze nu geschoten zijn in de Zwitserse Alpen of op de hellingen van Schotland, steken onder luxe wollen mantels geregeld blote knietjes uit. Begin deze maand toonden merken als Calvin Klein, Carolina Herrera en Collina Strada in New York de wintercollecties voor volgend jaar. Talloze ultrakorte rokken werden geshowd met onbedekte benen. Buiten sneeuwde het, en na afloop van de shows schuifelden bezoekers door de natte prut op hakken met flinterdunne panty’s erboven.
Nu staat de wereld van high fashion er niet echt om bekend rekening te houden met praktische overwegingen. De mensen voor wie de meeste van deze mode gemaakt is, hebben auto’s met chauffeurs, nemen taxi’s, of wonen in steden waar de metro het primaire transportmiddel is, niet de fiets. Maar dan nog, waarom zou je in een winderige stationstunnel een panty of blote benen verkiezen boven een warme maillot?
Cultureel gezien is dat prima verklaarbaar. Benen, om te beginnen, zijn ongelofelijk mooie dingen: ze vormen het deel van ons lichaam dat lengte, balans en beweging creëert. Voor zover dat nog niet genoeg is om ze tot object van aandacht en verlangen te maken, hebben we dat door de geschiedenis heen zelf wel gedaan in kunst en media. Denk aan staatsieportretten van Lodewijk XIV, die de blik vestigde op zijn bolronde kuiten met hoge hakken en knalrode kousen, denk aan de cancan, denk aan de vele afbeeldingen van de benen van Marilyn Monroe of Tina Turner. Die laatste maakte zelfs een nummer over benen, het scheurende Legs: ‘She’s got legs/ knows how to use them (…) she’s so fine/ you got to have her.’
Geen wonder dat we ze graag zien, en bij een winterse outfit die uit dikke wollen lagen bestaat zorgen blote benen voor net dat beetje sexy. Net zo aantrekkelijk, voor sommigen zelfs aantrekkelijker, zijn benen in panty’s. Panty’s zijn gemaakt van gladde, synthetische vezels. Ze leggen een dun, strak, glanzend laagje om het been en verhullen alles dat buiten de heersende schoonheidsnormen valt: oneffenheden, haren. Ze zijn (half)transparant, wat zorgt voor een werking van licht en schaduw die vorm en spieren benadrukt. Ze zijn kwetsbaar en hopeloos onpraktisch, maar dat maakt ze ook tot een statusobject: wie erin slaagt een panty te dragen zonder ladders te maken, is sowieso geen werkpaard.
Nee, dan de maillot. Waar de panty sensueel en slinks is, is de maillot een trouwe vriend: stevig, vriendelijk, loyaal. Maillots zijn comfortabel, gaan langer mee dan panty’s, en als ze onverhoopt toch stukgaan, kun je ze stoppen. Maar sexy zijn ze op het eerste oog niet. Ze zijn ondoorschijnend en dus weinig suggestief, en de vezels van katoen of wol zijn niet glanzend maar mat, waardoor maillots benen vaak platter laten lijken in plaats van plastischer. Ze worden veel gedragen door kinderen, een logisch gevolg van hun zachte karakter, maar ook iets dat afdoet aan het imago van de maillot als mode-item.
Een blik op de kindermaillots van nu laat overigens wel zien wat er allemaal kán met maillots. Voor kleuters zijn er maillots met ingebreide strepen, bloemtakken, auto’s, eenhoorns en dinosauriërs. Des te meer reden om je af te vragen waarom er voor volwassenen toch vooral effen maillots te vinden zijn. Een handjevol beenmodemerken, waaronder Falke en Tightology, maakt meer opwindende exemplaren – maar verder dan een rib, ruit of kabel gaat het toch vaak niet.
In het verleden werd er gretiger gebruikgemaakt van de mogelijkheden van de maillot, vooral in de jaren zestig, toen de rokken kort waren en de maillots en panty’s zoals we ze nu kennen net waren uitgevonden. In Vogue-edities uit die tijd staan een paar bijzondere ontwerpen van het Amerikaans-Italiaanse breimodelabel Micia: in dikke wollen visnetstructuren, of opgebouwd uit rijen gebreide ovaaltjes in oranje, geel en roze. Een andere uitschieter zijn de Oz Socks (1978) van de Amerikaanse kunstenaar Susanna Lewis, met een compleet landschap uit The Wizard of Oz erin verwerkt. Een randgevalletje, want eigenlijk zijn dit hoge kousen, maar ze laten wel zien wat er maillottechnisch denkbaar is.
Er zijn ook een paar zeldzame voorbeelden te vinden in recentere modecollecties. Missoni, dat bekendstaat om caleidoscopisch breiwerk, maakte voor het najaar van 2010 dikke maillots met een meerkleurig, meanderend motief erin. Fendi bewees in 2011 zien hoe verfijnd een wollen maillot in een knalkleur kan staan onder een stevige winterrok.
De beste beenmode komt vooralsnog uit de koker van Miuccia Prada, hoofdontwerper van de labels Prada en Miu Miu, die een beetje kinderlijkheid of tuttigheid niet schuwt, maar er juist gebruik van maakt om spanning in haar collecties te brengen. Voor Miu Miu’s zomercollectie van 2014 combineerde ze jazzy glitterjurken met enorme slobbermaillots, die dan weer wel heel subtiel waren opengewerkt.
Inspiratie genoeg, maar het rijke artistieke potentieel van maillots wordt nu grotendeels onbenut gelaten, in elk geval voor volwassenen. Dat potentieel, in combinatie met de belofte van warmere knieën en duurzamere beenbedekking, zou toch genoeg moeten zijn om van de maillot in de toekomst weer een binnenbeentje te maken in de mode, in plaats van een buitenbeentje.
Wat is eigenlijk het verschil tussen een maillot en een panty? Taaltechnisch is er geen groot onderscheid. De Dikke van Dale beschrijft de maillot als een ‘nauwsluitend broekje met lange kousen eraan’, en de panty als ‘nylon kousen en broekje aan één stuk’. Daarbij wordt dus gesuggereerd dat panty’s vaker van nylon zijn dan maillots, wat overeenkomt met de manier waarop de woorden in de dagelijkse taal worden gebruikt: maillots voor kousenbroeken met als hoofdbestanddeel wol of katoen, panty’s voor exemplaren van kunststof. Op een informatiepagina over beenmode van de Hema - toch een eersteklas referentiepunt voor ideeën over alledaagse kleding - staat het ook zo: ‘Panty’s bestaan uit gladde vezels die kunstmatig gevormd zijn. Maillots en leggings zijn gemaakt van katoenen en wollen vezels.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant