Het tweede geel voor AC Milan-verdediger Theo Hernández speelde Feyenoord in de kaart, het hoofd van invaller Julian Carranza deed de rest. De Rotterdammers gaan dankzij de 1-1 in San Siro door naar de achtste finales van de Champions League.
is voetbalverslaggever van de Volkskrant.
Hugo Bueno stond op het punt om gewisseld te worden en Julian Carranza was eigenlijk te ziek om te spelen. Samen lieten ze AC Milan zinken in San Siro waar Feyenoord weer een prachtig hoofdstuk bijschreef in de clubannalen. Bueno gaf de perfect terugdraaiende voorzet, Carranza sloeg de bal met zijn grieperige voorhoofd hoog in het doel.
Ruim een kwartier voor tijd kwam Feyenoord zo op 1-1 in het immense oerstadion. Genoeg voor doorgang naar de laatste zestien in de Champions League, genoeg voor de duizenden meegereisde supporters om elkaar torenhoog in het stadion om de nek te vliegen, te knuffelen, te kussen. Tot laat in de avond.
Want bedenk: het basiselftal van Milan dat dinsdagavond aantrad had een transferwaarde van bijna 400 miljoen euro. Feyenoord met al zijn geblesseerden kwam nog niet aan 125 miljoen.
Feyenoord werd geholpen in de 52ste minuut door een rode kaart van Theo Hernández, de rasprovocateur met de roze haardos die net een misselijk geintje te veel flikte. Ook dat gebeurde eigenlijk precies op het juiste moment.
De start van Feyenoord was dramatisch. Binnen veertig tellen was de 1-0-voorsprong die het over had uit de heenwedstrijd tenietgedaan door nota bene de eigen publiekslieveling Santiago Giménez, recentelijk voor 32 miljoen euro verkocht.
Feyenoord herstelde zich snel. Het plakbandelftal van interim-coach Pascal Bosschaart streed voor wat het waard was, en dat was meer dan er op papier stond. Jammer van de talloze slordigheden met name in de eindfase, want Milan mag dan veel flinke prijskaartjes en reputaties in de ploeg hebben, het viel enorm tegen.
Ja, Feyenoord had het soms zwaar in die eerste vijftig minuten, maar er waren nauwelijks fases dat het echt op breken stond. Feyenoord gedijt in de rol van underdog zonder overdreven laf of teruggetrokken voor de dag te komen.
Echte uitblinkers waren er niet in Milaan, verdediger David Hancko en doelman Timon Wellenreuther waren de standvastigste strijders, Igor Paixao had zijn momenten. Maar fysieke vermoeidheid speelt de ploeg zichtbaar parten.
Tien spelers bleven geblesseerd achter in Rotterdam, een aantal was niet speelgerechtigd. Op het laatste moment kwam er nog een druppel uit de gifbeker rollen: spits Carranza. Hij was ziek geweest, maar kon later toch invallen. Eerst moest de jonge Zepequino Redmond in de spits, hij deed zijn best, maar was een speelbal van Milan-verdedigers Thiaw en Pavlovic.
Interim-coach Pascal Bosschaart posteerde linksback Bueno op de linkerflank en stelde Paixao meer op het middenveld op. Paixao was een week geleden in de Kuip op links genadeloos op dreef, toen hij scoorde en de ervaren Milan-back Kyle Walker doldraaide. Maar Bosschaart had eigenlijk geen middenvelders meer over.
De trainer had een plan gemaakt, zei hij vooraf. Het kon na 37 seconden verfrommeld worden. Vanaf de aftrap ging de bal diep naar Giménez, die regelde een hoekschop. Een paar tellen later had Thiaw bij de tweede paal teruggekopt naar Giménez, die Thomas Beelen gebruikte als springplank en raak kopte. De Mexicaan stak zeker een minuut zijn handen verontschuldigend in de lucht in de richting van de Feyenoord-vakken helemaal boven in het stadion.
‘Santiago!,’ krijste de speaker. ‘Giménez!,’ klonk het uit de thuisvakken. Het sneed door de ziel bij de duizenden Feyenoord-supporters die al de hele dag vrolijk door de stad slenterden, zichzelf warm zingend en joelend. Ja, er was vertrouwen, juist als de favorieten dit seizoen werden afgeschreven vooraf voltrok zich een wondertje.
Waarom niet hier in Milaan? 23 jaar jaar geleden won Feyenoord van Internazionale dat nog meer gearriveerde vedettes in de ploeg had, het haalde er in 1970 de Europa Cup I op. Het verloor er in 1969 van AC Milan met 1-0, maar klaarde de klus toen thuis. Die laatste twee wedstrijden maakten Feyenoord tot een Europese topclub die gevreesd moest worden.
De tijden zijn veranderd. Nu was men al dolblij met het bereiken van de tussenronde na een aantal zalige voetbalavonden in Spanje, Portugal, Engeland en de eigen Kuip.
Feyenoord had soms wat geluk, bijvoorbeeld toen Hernández de paal raakte en linksbuiten Leao vanaf links alleen voor Wellenreuther opdook. Maar de doelman was wederom op dreef en werd kort na rust geholpen door Hancko, die met een machtige sliding een voorzet van Hernández vlak voor zijn doellijn wegtikte. Hancko toonde zich een waardig aanvoerder nu ook Quinten Timber de rest van het seizoen is uitgeschakeld.
Net toen de gevreesde linkerkant van Milan, die zo uit een postpunkband leek weggelopen, op stoom kwam, legde die zichzelf lam. Hernández ging zo theatraal naar de grond dat scheidsrechter Marciniak de Fransman zijn tweede gele kaart gaf. In de eerste helft had hij er al een verdiend door nogal macho Anis Hadj-Moussa omver te trekken.
Feyenoord kon het spel meer naar zich toetrekken zonder veel te creëren. Een grote kans was genoeg. Op zijn Italiaans werd Milan geklopt. Het feest na afloop werd, na een opstootje waarbij Givairo Read rood kreeg, op het veld en 100 meter hoger in de Feyenoord-vakken hartstochtelijk gevierd.
Wie weet keert Feyenoord snel terug op de heilige grond. In de volgende ronde treft het Arsenal of Internazionale.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant