Mail van een lezer: ‘De Volkskrant en andere nationale en internationale nieuwsmedia doen mij denken aan te vochtig deeg dat je maar niet van je handen krijgt. (...) Hoe de Volkskrant maar blijft schrijven over personen en de woorden die personen kiezen om hun boodschap over te brengen, zoals VN-mensenrechtenrapporteur voor de Palestijnse bezette gebieden Francesca Albanese, terwijl deze personen proberen de aandacht te vestigen op een van de meest serieuze kwesties van deze tijd. Het ene na het andere stukje over haar persoon en haar manier van doen. Plak, stroop, plak, de Volkskrant blijft ook plakken aan de boodschapper en niet aan de boodschap.’
Ook op de redactie was er discussie over hoeveel aandacht we moesten besteden aan het bezoek van Albanese. Vindt de lezer dit wel echt interessant? Is het geen voorbeeld van ophef, van een overbodige discussie die het zicht ontneemt op de echte problemen, het echte drama, zoals bovenstaande lezer vreest?
Uiteindelijk oordeelden we dat het wel een zaak van groot belang is. Omdat het laat zien hoe krampachtig de Nederlandse politiek met Gaza omgaat, hoe moeilijk het is geworden om een goed en stevig gesprek over Israël te voeren. Voor een steeds groter deel van Nederland is het onbegrijpelijk dat Nederland Israël als een bondgenoot blijft zien. Albanese vertolkt dat onbegrip in krachtige bewoordingen. De politieke reactie daarop is relevant.
De kwestie is ook van belang omdat die laat zien dat er steeds minder tolerantie is voor andersdenkenden. Het wezen van de democratie is dat je met iedereen in gesprek gaat, ook als die een volstrekt ander wereldbeeld heeft. Dat dat uitgangspunt in de Tweede Kamer ter discussie komt te staan, is nieuwswaardig
Sommige lezers stoorden zich aan de kop. ‘PVV, BBB en SGP trachten komst van ‘antisemitische’ VN-rapporteur naar Kamer alsnog te dwarsbomen’. Een lezer schreef: ‘Albanese is aantoonbaar niet antisemitisch, doet haar werk tegen alle tegendruk in. Dit frame met aanhalingstekens overnemen is bijdragen aan de onveiligheid van haar als persoon en de VN als instituut.’
Dit is op zich een begrijpelijke zorg. Altijd als we oordelen of uitlatingen van anderen in de kop zetten, dragen we bij aan de verdere verspreiding – en daarmee de normalisering – ervan. Tegelijkertijd hebben we in dit geval geen andere optie. Om te begrijpen waarom sommige partijen tegen het bezoek zijn gekant, kun je niet om deze kwalificatie heen. Er kan ook geen misverstand over zijn van wie deze kwalificatie afkomstig is.
Veel lezers begrijpen dat zelf heel goed, maar zijn bang dat andere lezers dat niet begrijpen, dat ze alleen deze ene kop tot zich nemen of alleen dit ene stuk en daardoor met een verkeerd of eenzijdig beeld worden opgezadeld.
Bij mensen die veel op sociale media zitten, waar vooral in slogans wordt gecommuniceerd en waar weinig ruimte is voor nuance en verschillende perspectieven, is die zorg vaak het grootst. Ze vinden dat we in elk stuk – en liefst ook elke kop – de hele waarheid moeten beschrijven, om te voorkomen dat die andere lezer op verkeerde gedachten komt.
Wij hebben een iets hogere dunk van onze lezers en vertrouwen erop dat ze hun oordeel of wereldbeeld niet baseren op een enkele kop, maar dat pas doen als ze vele stukken bij ons hebben gelezen. Te veel rekening houden met lezers die alleen in slogans en enkelvoudige waarheden denken, zal tot een ernstige verschraling van onze journalistiek leiden.
De beste verhalen van de week, getipt door Pieter Klok
Elke zondag praat hoofdredacteur Pieter Klok u in de nieuwsbrief Beste van de week bij over de afgelopen (nieuws)week. Welke verhalen, columns, podcasts en speciale producties mag u echt niet missen? Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns