De reformatorische gemeenschap waarin Janine opgroeit verwacht van haar dat ze in haar tienerjaren iemand vindt met wie ze gaat trouwen. Maar naarmate ze ouder wordt, groeit haar aversie daartegen.
is journalist. Voor Volkskrant Magazine interviewt ze wekelijks mensen over liefde en relaties.
Janine (35): ‘Ik ben opgegroeid in de jaren negentig binnen de reformatorische gemeenschap in de Alblasserwaard. Iedereen stemde SGP, toegang tot de media had ik niet. We hadden een televisietoestel met alleen de drie Nederlandse zenders en zelfs die waren eigenlijk niet toegestaan. De tv stond dan ook in een gesloten kast. Alle activiteiten die we als gezin en gemeenschap ondernamen, werden bepaald door de christelijke normen. We lazen vier keer per dag uit de Bijbel, ik ging naar zondagsschool en later naar catechisatie. Gedurende mijn hele jeugd was ik lid van tal van verenigingen met uitsluitend gelijkgestemden en tot en met het vwo zat ik op een reformatorische school.
De liefde van nu is een rubriek in Volkskrant Magazine over seks en relaties.
‘De verwachting was dat je tijdens je tienerjaren iemand vond met wie je ging trouwen; seks buiten het huwelijk was niet toegestaan, dus iedereen trouwde jong. Wat mijzelf betreft bleef seksualiteit tot mijn 13de een abstract begrip, het enige wat ik wist was dat wie zich niet aan de regels hield, in de hel zou komen. Maar naarmate ik verder in de puberteit kwam en een steeds grotere aversie ontwikkelde tegen het patriarchaat en me voornam nooit te trouwen, begon ik me ook meer en meer af te vragen waarom je met seksuele handelingen zou wachten tot je getrouwd bent, als ze zó belangrijk werden gevonden dat het nodig was daar speciale regels aan te verbinden. Want wat als je in een seksueel onbevredigend huwelijk terechtkomt? Dan is er geen weg meer terug.
‘Niet dat ik vanaf dat moment begon te experimenteren met jongens; mijn voornemen bleef vooralsnog theorie. De consequenties van losbandig gedrag waren immers niet te overzien. Ik zou een schande zijn voor mijn familie, misschien verstoten worden door de kerk, en wie had mij dan nog lief? Nee, het was beter me voorlopig helemaal niet in te laten met jongens. En terwijl mijn vriendinnen stuk voor stuk verkering kregen, hield ik me afzijdig van de huwelijksmarkt. Het vinden van iemand die veel voor me betekent leek me sowieso belangrijker dan die bruiloft waar zij allemaal zo opgewonden over deden. En ik wist: de kans iemand eerst goed te leren kennen krijg ik hier niet, want zodra je ook maar een paar keer koffie hebt gedronken, wordt de bruiloft al gepland.
‘Op mijn 19de stapte ik over naar een ‘lichtere’ kerk. Niet om nu eindelijk met jongens te kunnen zoenen, maar omdat ik de geloofsovertuiging van de reformatorische kerk te strikt vond. Bij de protestantse kerk had ik niet langer te maken met kledingvoorschriften, maar de regels wat betreft zeden bleven hetzelfde. Tot mijn verwarring besefte ik dat mijn twee grootste verlangens, een rol spelen binnen de kerk en mijn seksualiteit ontdekken, nooit verenigbaar zouden zijn. De jongens die nog beschikbaar waren, interesseerden me niet en waren stuk voor stuk het gefrustreerde product van hun strenge opvoeding, iets waaraan ik me juist enigszins aan het ontworstelen was.
‘Mijn eerste zoen was op mijn 24ste, met een jongen van binnen de kerk die me vervolgens heeft gedrogeerd en misbruikt, wat op zijn zachtst gezegd een behoorlijke ontgoocheling was. Ik voelde me niet alleen fysiek geweld aangedaan, maar ook verraden, hoe veilig was mijn eigen gemeenschap nu echt? Later, toen ik een jaar of 28 werd, ben ik buiten de kerk gaan daten. Dat zorgde kort voor opluchting. Maar telkens als we een stap verder gingen, brak ik het af. Want ik deed iets wat niet mocht. Die schuld- en schaamtegevoelens waren zo intens dat ik niet in staat was onbevangen mijn nieuwsgierigheid naar jongens en mannen te bevredigen. Ik raakte in een impasse en stelde mezelf twee vragen. De eerste luidde: hoe graag wil ik een relatie? De tweede: hoe graag wil ik moeder worden?
‘Het antwoord op vraag 1 was: 70 procent tegen, 30 procent voor. Op vraag 2 was het antwoord nog duidelijker: 99 procent van mij wilde geen kind. Het was dus eenvoudig, mijn verdere leven zou ik alleenstaand en kinderloos vervolgen. Maar een paar maanden en heel veel nadenken verder, kwam ik daarop terug. Ik vroeg me af: hoe kon ik zo’n besluit over relaties nemen als ik nog nooit een relatie had gehad? Voor de meeste mensen is romantische liefde het hoogst haalbare. Moest ik dus niet eerst zelf ervaren wat het was? Zei ik er niet gewoon nee tegen omdat ik er bang voor was?
‘In diezelfde periode begon ik me steeds meer af te keren van het geloof. Niet alleen van de kerk, maar alle geloof. De religie had me gevormd tot wie ik was, maar nu werd het hoog tijd erachter te komen wie ik wilde zijn. Ik had behoefte aan vrijheid. En ineens wist ik waar ik naar op zoek was: een man met wie ik vanuit een agnostische of atheïstische overtuiging over religie kon praten. Zo kwam alles samen.
‘De bevrijding van het geloof ging hand in hand met mijn seksuele bevrijding. Nee, er is geen God. Nee, seks is niet slecht. Mijn leven veranderde radicaal van richting, er gebeurde van alles tegelijk. Dat zorgde voor veel stress, want de kerk was nog steeds mijn enige sociale netwerk, maar het alternatief, erachter komen wie ik echt was, was zo oneindig veel aantrekkelijker dat ik besloot de stap te wagen. Ik beëindigde mijn relatie met God, stopte met bidden en Bijbellezen en wachtte gespannen af wat er zou gebeuren. Maar er gebeurde niks. Niets dat op zijn toorn leek, ik voelde me leeg noch verdrietig, hield vooral ineens heel veel tijd over na de maaltijd en voor het slapen.
‘Op 31 mei 2021 was mijn officiële afscheid van alle geloofsgenoten voor wie mijn geloofsvastheid jarenlang een voorbeeld was geweest en die ik niets van mijn strijd had laten zien. Zes dagen later, op 6 juni, ontmoette ik mijn huidige man. Hij komt uit Pakistan en is ex-moslim. We komen uit twee verschillende culturen en toch zijn er veel raakvlakken. Samen wonen we in Duitsland, beiden hebben we in een ander land de vrijheid gevonden erachter te komen hoe we willen leven. En opeens is alles vanzelfsprekend. We zijn zelfs getrouwd, iets waarvan ik me heilig had voorgenomen het nooit te doen. Had ik eerder het geloof moeten verlaten? Misschien wel. Maar eerder lukte me eenvoudigweg niet.’
Wil je meer van deze verhalen horen? Luister dan ook naar onze podcast De liefde van nu.
Van eenmalige avonturen tot langlopende relaties: Corine Koole is voor deze rubriek en de gelijknamige podcast op zoek naar verhalen over álle soorten liefde en bijzondere ervaringen die (ook bij jongere lezers) tot nieuwe inzichten hebben geleid.
Meedoen? Mail een korte toelichting naar: deliefdevannu@volkskrant.nl.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant