Bewijsstuk nummer zoveel dat we in krankzinnige tijden leven: de adoratie die Ingrid Coenradie ten deel is gevallen omdat ze aflopen week op televisie terugblies naar Geert Wilders. Coenradie is staatssecretaris van Justitie en Veiligheid, Wilders plukte haar vorig jaar weg bij Leefbaar Rotterdam ter aanvulling van het PVV-smaldeel in het zogenaamd extraparlementaire kabinet, en nu heeft ze ruzie met Geert Wilders. De casus belli is het tekort aan gevangeniscellen en bijbehorend personeel, waardoor de staatssecretaris zich genoodzaakt ziet gedetineerden eerder vrij te laten.
Dat daar ruzie van kwam is op zich niet opmerkelijk, want Wilders is een notoire ruziezoeker, de lijst met mensen die door hem zijn afgeblaft, vernederd en verbaal in het gezicht zijn gespuugd is indrukwekkend lang. Het opmerkelijke zit ’m erin dat de staatssecretaris op tv bij Eva Jinek ging zitten om haar beleid te verdedigen, te zeggen dat ze niet van zins is daarvan af te wijken omdat Geert Wilders toevallig boos is, en om uit te leggen dat ze zich niet laat wegsturen door een Kamerlid zonder divisies. Er ging gejuich op hier en daar, in Den Haag en in de ommelanden, in de wijk en bij de buren, want dat iemand dat durft! Die moet uit wel heel bijzonder hout zijn gesneden.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Waarmee we zijn aangeland bij het bewijs dat we in krankzinnige tijden leven en bij het gemak waarmee een mens aan krankzinnigheid went, denkt dat de krankzinnigheid de norm is, zich schikt in de krankzinnigheid, haar omarmt zelfs, zozeer dat een doodnormale handeling plots kan worden verheven tot uitzonderlijk. Een heldendaad.
Want, en dat moet je tegenwoordig uitleggen, het is doodnormaal dat een staatssecretaris of minister beleid bedenkt en uitvoert, dit uitlegt en verdedigt in het parlement, in de krant, op tv of op straat, en dat blijft doen zolang een meerderheid van de Tweede Kamer de steun aan de bewindspersoon niet intrekt.
Het is, dat moet je tegenwoordig ook uitleggen, krankzinnig dat het Kamerlid Wilders bij een bewindspersoon naar binnen walst, om die te intimideren, uit te schelden, te commanderen en te bedreigen met ‘ik stuur je weg’. Toen Wilders de vorige keer meeregeerde (dat was in Rutte I, hij kreeg toen ook al niets voor elkaar), maakte hij er een gewoonte van om de beklagenswaardige asielminister Gerd Leers op diens ministerie op te zoeken en uit te kafferen. De normale mensen – ik heb ze niet geteld, maar volgens mij waren ze toen met meer dan nu – vonden dat toen nog ongekend grensoverschrijdend gedrag.
Ook krankzinnig: denken dat als Geert Wilders een bewindspersoon wil ‘wegsturen’, dit gezwind kan en zal gebeuren. Maar het staatsrecht kent geen Wilderscuratele.
Normaal is: een bewindspersoon over wiens functioneren of beleid vragen zijn gerezen wordt naar de Tweede Kamer geroepen om ten overstaan van het volledige parlement verantwoording af te leggen en opheldering te verschaffen. Wegsturen gebeurt – uitleg, uitleg – onder normale omstandigheden in het parlement, na steun van een absolute meerderheid van het aantal parlementsleden.
Onoplettende dwaallichten gingen deze week van de weeromstuit dwepen met Ingrid Coenradie, alsof ze een baken van redelijkheid zou zijn in de poel van duisternis die PVV heet. Ook dat is krankzinnig, en naïef bovendien. Coenradie onderschreef de PVV-beginselen volledig toen ze namens de PVV toetrad tot het kabinet en ging bij Leefbaar Rotterdam tekeer tegen ‘de wokewaanzin’, tegen ‘excuses voor ons verleden’ en tegen nog veel meer.
Normaal is: kijken wat Geert Wilders werkelijk heeft gepresteerd, naast iedereen meeslepen in de normalisering van het krankzinnige. Dat is bedroevend weinig: de huren gingen niet omlaag maar omhoog, de bestaanszekerheid werd niet beter maar slechter, de overlast bij Ter Apel werd niet minder maar meer. Als een gewond diertje ligt hij op de grond, te blazen tegen iedereen die hem op zijn tekortkomingen wijst. Dat is normaal.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant