is media- en cultuurredacteur van de Volkskrant.
De Tweede Kamer wil haar niet ontvangen, maar in de rest van Nederland trekt Francesca Albanese, VN-rapporteur voor de Palestijnse gebieden, volle zalen. Woensdagavond sprak ze een uitverkochte Nieuwe Kerk in Den Haag toe, en herhaalde telkens het woord wreedheid. Wreedheid is het doel van het Israëlische militair optreden in Gaza, aldus Albanese, wreedheid om een volk op de rand van totale fysieke en spirituele vernietiging te brengen.
Wie wilde zien hoe die wreedheid precies uitpakt, kon nog diezelfde woensdagavond inschakelen op NPO2, waar de documentaire Getuigen van Gaza (NTR) werd uitgezonden.
De documentaire, met presentatrice Nadia Moussaid als gids, had de inmiddels vertrouwde beelden van opgeblazen woonblokken en verminkte peuters op vervuilde ziekenhuisvloeren. Maar dat waren gek genoeg niet de beelden die de wreedheid in haar volle omvang toonden.
Moussaid was naar de Egyptische hoofdstad Caïro afgereisd om er Palestijnen te spreken die de Israëlische bommenregen op Gaza waren ontvlucht. In Caïro hadden ze weer enige normaliteit hervonden, waren ze niet louter het geijkte oorlogsslachtoffer – vervuild, hongerig, gebroken vanwege het verlies van geliefden – dat we dag in dag uit op tv zien. In Caïro werd des te duidelijker welke wreedheid ze hadden doorstaan.
Aangrijpend voorbeeld hiervan is Noor Shaheen, een 31-jarige accountant van weinig woorden. Met zijn vrouw Nagham, een kinderpsycholoog, ontvangt hij Moussaid op hun zonovergoten dakterras in Caïro.
Het is een idyllisch tafereel, maar telkens dwaalt Noors blik af, staart hij voor zich uit. Totdat hij begint te praten en hortend en stotend vertelt hoe hij in een klap twintig familieleden – zijn ouders, broers, neefjes en nichtjes – verloor bij een Israëlisch bombardement en ze eigenhandig onder het puin vandaan moest graven. Een van zijn broers herkende hij aan zijn handen en tanden.
Moussaid excelleert in Getuigen van Gaza als empathisch luisterend oor. De getuigenissen zijn zichtbaar belangrijker voor haar dan haar eigen zendtijd – een verademing bij dit doorgaans ego-gedreven tv-genre. Ze stelt niet al te veel vragen, blijft in de deuropening staan als ze mag toekijken hoe Palestijnse kinderen met spel en dans weer wat plezier in hun leven proberen te krijgen.
De verhalen buitelen over elkaar heen, het een nog wreder dan het andere. Heel soms is er iets van verbijstering op Moussaids gezicht te bespeuren, bijvoorbeeld als ze Noor Shaheen aanhoort, en het krankzinnige verhaal van zijn neefje Khaled, een peuter die als enige van de familie het bombardement overleefde. Met moeite weet Moussaid haar gezichtsuitdrukking weer terug in de plooi te trekken.
‘Deze oorlog toont de hypocrisie aan van de hele westerse wereld’, zegt kunstenaar Hassan Almadhoum, ook een gevluchte Palestijn. ‘Ze zijn gewoon medeplichtig.’
‘Ook Nederland?’, vraagt Moussaid voorzichtig.
‘Ik ben bang van wel’, antwoordt Almadhoun. ‘Ze steunen alles wat Israël doet volledig. Ondanks de bewijzen voor het schenden van mensenrechten.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant