In de rubriek Pics werpt filmrecensent Floortje Smit haar blik op de hedendaagse beeldcultuur. Is het over met rommelige rolmodellen á la Bridget Jones nu de filmindustrie te maken heeft met Donald Trump als president?
Elke vrouw die geboren is tussen pak ’m beet 1990 en nu zal zichzelf de volgende levensvraag weleens hebben gesteld: welke invloed heeft Bridget Jones op mijn zelfbeeld gehad?
Wat leerde deze kettingrokende, calorieën tellende, als dik neergezette heldin mij over romantische relaties, eenzaamheid, onzekerheid, grensoverschrijdend gedrag op de werkvloer, het vrouwenlichaam?
Behoorlijk complexe materie die de gemoederen al 25 jaar bezighoudt. Met elke nieuwe Bridget Jones-film verschijnen er nieuwe perspectieven. ‘Eigentijdse heldin of absolute schande?’, vraagt Sky News zich af door Bridget Jones - Mad About the Boy. Een schrijfster van Grazia vindt dat opgroeien met Bridget Jones haar lichaamsbeeld heeft beschadigd, maar ‘Bridget is geen post-feministisch relikwie’, betoogt The Atlantic. Volgens The New York Times is ze zelfs ‘op haar eigen rommelige manier een baanbreker’.
Wat je ook vindt: fijn dat ze er is, dit vrouwelijke rolmodel. Omdat ze herkenbaar is voor vrouwen, maar ook omdat je aan haar ontwikkeling zo heerlijk de tijdgeest kunt aflezen. Op een laagdrempelige manier legt die (veranderende) maatschappelijke verhoudingen bloot, en toont die welke kwesties we het bespreken waard vinden.
Goed nieuws dus dat deze week uit onderzoeken bleek dat we in 2024 eindelijk net zo veel vrouwelijke als mannelijke hoofdpersonen hebben gezien in de bestbezochte Amerikaanse films. Voor het eerst sinds 2007. Mede dankzij diversiteits- en inclusiviteitsprogramma’s is die aloude, scheve verhouding rechtgetrokken, aldus het hoofd van een van de onderzoeken.
Is dit het bewijs dat er echt meer aandacht is voor diversere perspectieven? Vermoedelijk niet. Precies dat soort programma’s ligt onder vuur ligt sinds Donald Trump president is. Disney, het filmbedrijf dat steeds de meeste kritiek kreeg op zijn diversiteitsbeleid, maakte deze week juist bekend dat het op dat gebied een stapje terug doet. Het eerst zichtbaar voor de buitenwereld: de ‘content warning’ die sinds 2020 voor oudere Disneyfilms te zien is, wordt drastisch ingekort; stereotypen worden niet langer als ‘gedateerd’ of ‘fout’ betiteld.
Klein misschien, maar een veelzeggend onderdeel van een grotere koerswijziging. ‘Makers zijn uit het oog verloren wat hun prioriteit is’, zei Disney-baas Bob Iger al in april. ‘Entertainment. Niet boodschappen.’ In 2020 zocht Pixar expliciet een trans stemacteur voor een rol in de animatieserie Win or Lose; afgelopen november werd bekend dat het personage was herschreven tot een cisgender meisje.
‘Veel ouders willen zelf het tijdstip kiezen waarop ze dit soort onderwerpen bespreken’, aldus een woordvoerder. Verdrietige anonieme medewerkers in The Hollywood Reporter zagen in de ‘honderd procent politieke keuze’ een grotere trend. Het team achter de film Hoppers (planning 2026) werd bijvoorbeeld gedwongen de geplande milieuactivistische boodschap minder scherp neerzetten.
Dit alles kon wel eens exemplarisch worden voor de Amerikaanse commerciële filmindustrie de komende vier jaar. Ook aan afwezige rolmodellen kun je de tijdgeest aflezen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns