In de vierde Bridget Jones-film Mad about the Boy is de voorheen zo vrolijk subversieve heldin – inmiddels 51 en moeder van twee kinderen – ineens braaf geworden. De subtiel vileine zedenschets is daarmee verworden tot een vrome Unox-soepreclame.
is chef-kunst van de Volkskrant. Ze schrijft over toneel, film, series en popcultuur.
Waar is Bridget Jones gebleven? Nee, vroeger was niet alles beter, en natúúrlijk kijken we nu anders naar het fatshamen, het grensoverschrijdend gedrag, het heteronormatieve witte middenklassemilieu en de pathologische angst voor een bestaan als sneue ongehuwde vrouw.
Maar er zaten ook leuke kanten aan de oude Bridget Jones: licht rebelse elementen op het randje van fout, die juist daardoor zo herkenbaar en grappig waren. Haar morsige gestuntel, haar promiscuïteit, het kettingroken, het zuipen (‘Alcohol units? O, thousands’).
Jones was een vrouw die geregeld glorieus de mist in ging: foute mannen, mislukte sollicitaties, gruwelijke katers, blauwe soep. Playboy Bunny op een keurig tuinfeest. En Renée Zellweger stortte zich met aanstekelijke overgave en zelfspot op die rol. Zelfs in het vooraf gewantrouwde maar vermakelijke derde deel (Bridget Jones’s Baby, 2016) bewees Zellweger zich als uitmuntende comédienne die uitblinkt in fysieke slapstick: weergaloos onelegant en zonder een spoortje ijdelheid.
Niets van dat al in de vierde film: Bridget Jones: Mad about the Boy (naar het boek uit 2013). Jones is nu 51, weduwe en moeder van twee kinderen. Haar huishouden is een charmant rommeltje binnen de lijntjes. Drinken doet Bridget nauwelijks nog: gut nee, ze heeft nu de kinderen! Een steels sigaretje nu en dan is alles wat van de oude Jones resteert. En met het klimmen van de jaren is Bridget Jones blijkbaar ook haar humor kwijtgeraakt.
Want wanneer is Bridget zo brááf geworden? Hoe veranderde een subtiel vileine zedenschets in deze vrome Unox-soepreclame? In film vier is Bridget vooral in de weer met ouderavonden, lunchtrommeltjes, schoolreisjes en de ‘nanny’. Ze krijgt weliswaar twee knappe aanbidders in de schoot geworpen, de sexy parkwacht Roxster en de saaie ‘meester Wallaker’, maar hun verhaallijnen zijn slecht uitgewerkt en tussen de personages ontstaat geen enkele chemie.
In haar transformatie trekt Jones bovendien haar entourage met zich mee. Haar wilde vrienden Shazzer, Jude en Tom zijn hier een futloos plukje midlifers. De ooit zo heerlijk foute Daniel (Hugh Grant) is nu een sneue huisvriend die vrijwilligt als oppas. Haar twee schattige Wehkamp-kinderen missen hun vader, en aan het eind viert iedereen samen kerst.
Goddank is er Emma Thompson als dokter Rawlings, die met haar feilloze timing en sarcastische mimiek nog zo nu en dan een rake grap maakt. Maar verder resteert voorspelbaar familiesentiment in Hallmark-sfeer.
Natuurlijk houden we van Bridget Jones, en de knipogen naar de eerste film wekken heus warme gevoelens. Heel soms valt er zelfs iets te lachen. Maar we gunnen Bridget nog wel een recalcitrante, antiburgerlijke revanche. Want deze voorheen zo vrolijk subversieve singleheldin verdient een onfatsoenlijker einde.
Romcom
★★☆☆☆
Regie: Michael Morris
Met: Renée Zellweger, Hugh Grant, Chiwetel Ejiofor, Leo Woodall
125 min., in 139 zalen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant