Hoe kijkt de generatie van 2000 terug op de jaren die hen gevormd hebben en wat verwachten ze van de toekomst? Greg Juliana: ‘Ik heb meegemaakt hoeveel mensen er niet in slagen om hun kinderen op een acceptabele manier op te laten groeien.’
Waar ben je opgegroeid?
‘In IJsselmonde, in Rotterdam-Zuid, dat een slecht imago heeft. Tegenwoordig is dat grotendeels onterecht, maar IJsselmonde is nog steeds vrij sketchy. Dat besefte ik pas echt toen ik op mezelf ging wonen, in een ander deel van Rotterdam. Het is niet zo dat je in IJsselmonde de hele tijd over je schouder moet kijken, maar je kunt in de rest van de stad een stuk rustiger rondlopen.
‘Maar ook de rest van Rotterdam leeft, als je begrijpt wat ik bedoel. Laatst was ik op vakantie in Denemarken, waar mijn vriendin vandaan komt. We waren in Kopenhagen en Aarhus, waar alles vredig, relaxed en Scandinavisch goed geregeld is. Eenmaal terug in Rotterdam stap ik op de fiets en word ik direct afgesneden door een scheldende jongen op een fatbike. Dan denk ik: ah, ik ben weer terug.’
Greg Juliana wordt 25 op 3 oktober.
Woonplaats: Rotterdam
Hoe volwassen vind je jezelf op een schaal van 1 tot 10?
‘Een solide 6, omdat ik nog niet helemaal weet wie ik wil zijn en waar ik naartoe wil.’
Voel je jezelf onderdeel van een generatie?
‘Honderd procent. Veel leeftijdgenoten voelen zich nogal doelloos, net als ik. Volgens mij komt dat deels door het stilzitten tijdens corona.’
Waar ben je over zeven jaar?
‘Dan wil ik genoeg verdienen om kinderen te kunnen krijgen. En misschien heb ik dan een studie filosofie of geschiedenis afgerond.’
Met wie woonde je in IJsselmonde?
‘Met mijn moeder. Mijn ouders zijn al voor mijn geboorte gescheiden. In de weekenden was ik vaak bij mijn vader. Het duurde even tot ik begreep hoe die situatie helemaal in elkaar stak, omdat mijn ouders meestal vrij goed met elkaar omgingen. Maar als ze langer samen op één plek moesten zijn, kregen ze ruzie. Dan maakten ze elkaar verwijten, over dingen die jaren geleden gebeurd waren. Door dat soort opmerkingen kreeg ik langzaam door dat hun relatie echt niet oké is geweest.
‘Sinds ik volwassen ben, zie ik mijn ouders minder vaak dan ik vind dat hoort. We hebben niet echt een goede band. Als kind kwam ik al weinig in de woonkamer. Ik speelde met mijn vrienden en zat later vooral veel op mijn slaapkamer, om te tekenen, gitaar te spelen en vooral heel veel te gamen. Uiteindelijk heb ik tot mijn 22ste bij mijn moeder gewoond omdat ik geen kamer kon vinden. Toen was ik er helemaal klaar mee. Gelukkig kon ik ergens antikraak wonen. Dat was een beetje chaotisch en het gebouw was nogal aftands, maar de vrijheid was fantastisch. Sinds een jaartje huur ik eindelijk een ‘normale’ kamer.’
25 in 25
In de serie 25 in 25 vragen we jongeren geboren in 2000 hoe ze zijn geworden wie ze zijn en hoe ze hun toekomst zien.
Welke opleiding heb je gedaan?
‘Na het vmbo wilde ik grafische vormgeving gaan doen, maar ik werd niet toegelaten. In plaats daarvan heb ik podium- en evenemententechniek op het mbo gedaan en daarna freelance gewerkt in theaters. Tijdens en zelfs na corona was er veel minder werk te vinden, dus toen ben ik in de horeca gaan werken. Inmiddels werk ik al een paar jaar in een biercafé.’
Hoe bevalt het horecawerk?
‘Heel goed. Vooral het sociale aspect is leuk. Al mijn collega’s zijn bizar leuke, interessante mensen, met allerlei verschillende achtergronden. Zo heb ik trouwens ook mijn vriendin leren kennen, we werken nog steeds samen. Door achter de bar te staan bouw je sowieso een enorm sociaal netwerk op. Toen ik gisteren een uurtje op een terras zat, heb ik volgens mij zo’n veertien keer gezwaaid naar bekenden.
‘Ik dacht lange tijd dat ik een introvert persoon was. Op de basisschool werd ik langdurig gepest en op het vmbo ging ik vooral om met de gamers en de nerds. Met de extraverte mensen kon ik het niet zo goed vinden en ik was vaak achterdochtig richting vreemden. Maar sinds ik in de horeca werk ben ik erachter gekomen dat ik eigenlijk best sociaal ben.
‘Afgelopen week ben ik bijvoorbeeld in mijn eentje naar een jazzconcert gegaan, dat had ik vroeger nooit gedaan. Daar heb ik eerst een tijd staan kletsen met iemand aan de bar, tot ik een vriend tegenkwam die me weer aan iemand anders voorstelde, enzovoort. En daarna ben ik ook nog even wat gaan drinken op mijn werk. Prachtig, toch?
‘Daardoor kom ik bijvoorbeeld veel minder toe aan tekenen. Ik game ook bijna niet meer. Sterker nog, een tijdje geleden is mijn laptop kapotgegaan. Ik had geen geld voor een nieuwe, maar ik blijk eigenlijk best goed zonder te kunnen. De tijd die ik normaal gesproken in gamen zou steken, gebruik ik nu om naar het park te gaan of met vrienden af te spreken. Als ik genoeg geld heb, koop ik trouwens wel een nieuwe, hoor. Maar ik kan er dan hopelijk verantwoordelijker mee omgaan.
‘Grappig genoeg lees ik nu wel veel, terwijl ik dat vroeger amper deed. Dat doe ik vooral tijdens werk, als het rustig is. Laatst heb ik Bleek vuur van Vladimir Nabokov gelezen. Goed, maar moeilijk. Ik moet ’m eigenlijk ooit nog een keer lezen. En mijn vriendin heeft me laatst de Chinese roman Chronicles of a Blood Merchant van Yu Hua gegeven. Ook erg vet en interessant, alleen al omdat ik niet gewend ben aan Chinese verhaalstructuren.’
Wil je altijd in Rotterdam blijven wonen?
‘De komende jaren wel, denk ik. Maar het zou ook goed zijn om een keer ergens anders naartoe te gaan. Ik wil niet het gevoel hebben dat ik niets met mijn leven doe. Gelukkig is mijn vriendin avontuurlijker dan ik, dus waarschijnlijk kan ik ooit samen met haar ergens gaan wonen. Dat is het voordeel van werken in de horeca: je verdient niet veel, maar je kan overal een baan vinden.
‘Deze zomer gaan mijn vriendin en ik bijvoorbeeld twee maanden werken in een hotel op de Faeröer eilanden, dat lijkt me ziek. En het voelt ook als een belangrijke stap richting volwassenheid. Ik heb de neiging om te blijven waar ik ben, omdat de buitenwereld eng is. Nu ga ik opeens maanden in the middle of nowhere zitten. Ik hoop dat ik daar, ver weg van Rotterdam, een beetje kan ontdekken wie ik nou eigenlijk ben en wat ik wil.’
Wil je kinderen?
‘Lange tijd niet, omdat ik zelf zo’n vreemde jeugd heb gehad. Ik heb meegemaakt hoeveel mensen er niet in slagen om hun kinderen op een acceptabele manier op te laten groeien. Dus dat hield me tegen, ik was bang dat ik dat zelf ook niet zou kunnen. Maar inmiddels denk ik daar anders over. Ik ben – naar omstandigheden – een prima persoon geworden, geloof ik. Ik doe in elk geval mijn best. Zolang je een ouder hebt die dat doet, komt het volgens mij wel goed.
‘Vroeger twijfelde ik ook over kinderen omdat ik me zorgen maakte over de wereld waarin zij zouden opgroeien. Maar ook op dat gebied is mijn houding veranderd. Daar heeft die Chinese roman bijvoorbeeld bij geholpen: het verhaal speelt zich af in een Chinees dorpje, tijdens Mao Zedongs Grote Sprong Voorwaarts en de Culturele Revolutie. Totaal geen chille plek en tijd om te leven, dus. Toch lukt het mensen daar ook om hun kinderen op te voeden. Mensen kunnen zich enorm goed aanpassen. Dat is een geruststellende gedachte.’
Ben je religieus?
‘Ik ben een beetje christelijk opgevoed. Alleen als we op Curaçao waren, waar mijn moeder vandaan komt, gingen we naar de kerk. Maar ik geloof zelf niet in een god. Dat betekent niet dat ik tegen religie ben, trouwens. Natuurlijk gebruiken mensen religie vaak als een wapen, maar in essentie is er niets mis mee.
‘Afgelopen jaar ben ik bijvoorbeeld naar een zondagsdienst van een kerk in de buurt gegaan, om even mee te zingen en hoi te zeggen. Dat was mooi en interessant om mee te maken. Het is echt een gemeenschap. Toen ik dat aan mijn moeder vertelde, gaf ze me deze ketting, met een gouden kruisje eraan. Die had ze jarenlang voor me bewaard, omdat hij van echt goud is en ze me eerst te jong vond om zoiets waardevols te dragen. Dat was een lief gebaar, dus ik denk vooral daaraan als ik ’m draag. En het is natuurlijk gewoon een mooie ketting.’
Volg je het nieuws?
‘Ik lees af en toe de NRC en krijg natuurlijk ook dingen mee via internet: een constante stroom aan nieuws uit Amerika, bijvoorbeeld. Verschrikkelijk, natuurlijk, maar stiekem ook best vermakelijk. Ik moet me wel meer verdiepen in het binnenlandse nieuws, vind ik. Nu ik ouder ben, besef ik dat het politieke en sociale klimaat waarin we leven toch best belangrijk is, haha. Dus daar wil ik over mee kunnen praten, op een genuanceerde manier.
‘Ik had een tijd geleden een gesprek met een oud-collega, die op Forum voor Democratie stemt. Hij vond het bijvoorbeeld een gigantisch probleem dat de lhbti-gemeenschap een eigen vlag heeft. Toch had hij zich er nooit in verdiept waarom dat zo is, of met iemand gesproken die hem dat kon uitleggen. Een paar maanden later was deze gast verkiesbaar voor de gemeenteraad. Toen dacht ik: kom op. Het is toch absurd dat iemand die zo ongenuanceerd naar de wereld kijkt en zo weinig vragen stelt, zomaar in de politiek terechtkomt?
‘Daarom probeer ik dat soort gesprekken zelf juist niet uit de weg te gaan. Het is interessant en belangrijk om te horen waar zulke meningen vandaan komen. Ik geloof bijvoorbeeld niet dat racistische mensen debiel zijn. Meestal leven ze door onwetendheid of bepaalde negatieve ervaringen in een soort andere realiteit. Als je dat inziet, kun je veel beter met ze praten. Misschien leert iemand dan iets van jouw perspectief. En je kunt natuurlijk ook iets van hen leren.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant