Als lid van de Italiaanse viermansbob werd hij in 1964 glorieus Europees kampioen. Als ijscoman was hij een peoplemanager. ‘Mijn vader kreeg dingen voor elkaar zonder over mensen heen te lopen.’
Na het overlijden van Utrechts geliefde ijscoman Italo de Lorenzo speelde de stadsbeiaardier Quel mazzolin di fiori op het carillon van de Dom, Italo’s lievelingsmuziek. Zijn vrouw Mia hing samen met hun middelste dochter uit het raam, de andere twee dochters stonden aan de voet van de toren te luisteren. Voor eventjes waren Utrecht en Italië één.
En dat terwijl De Lorenzo eigenlijk helemaal niet naar Nederland had willen komen. Opgegroeid, na de vroege dood van zijn moeder, bij zijn tantes in het dorp Pieve di Cadore in de Italiaanse Dolomieten, wilde hij eigenlijk sportarts worden. Maar dat liep anders.
Zijn vader, eigenaar van de eerste ijssalon in Nederland, maakte hem zonder noemenswaardig overleg vennoot van zijn zaak in Utrecht. Uit loyaliteit stemde hij in. Groot pluspunt: in de vrije wintermaanden had hij in elk geval genoeg tijd om te trainen voor het bobsleeën, zijn grote passie.
Die keuze pakte in meerdere opzichten goed uit. Als lid van de Italiaanse viermansbob werd hij in 1964 glorieus Europees kampioen in St.-Moritz, en tweede op het WK, wat journalist Frans Henrichs op het idee bracht om voor het Utrechts Nieuwsblad een groot interview met de Utrechtse Italiaan te maken.
De foto bij het artikel trok de aandacht van een meisje uit de buurt, Mia. Als ze met haar broertje en zusje in de ijssalon was, deed ze zo lang mogelijk over haar ijscoupe, des te langer kon ze naar Italo kijken. ‘Zij was de mooiste prijs die hij dankzij het bobsleeën won’, lacht dochter Romana. Het stel trouwde in 1965. Vanaf dat moment was ‘Nederland het mooiste land en Utrecht de mooiste stad ter wereld’.
De Lorenzo kocht een eigen ijssalon op de Oudegracht: Venezia. Met liefst zestien smaken, waaronder popcornijs, was hij zijn tijd ver vooruit, net als in zijn manier van leidinggeven: hij was wat later een peoplemanager zou gaan heten.
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Romana: ‘Als de stoep geveegd moest worden, vertelde hij zijn medewerkers een verhaal over hoe mooi en schoon de Oudegracht was. Even later stonden ze te bezemen, alsof ze dat zelf hadden bedacht. Mijn vader kreeg dingen voor elkaar zonder over mensen heen te lopen.’
Hij vervulde tal van maatschappelijke functies, van vertegenwoordiger van de winkeliers in de Utrechtse binnenstad tot hoofdexaminator van de vakopleiding ijsbedrijf. Met dank aan een ijzeren discipline had hij zich het Nederlands eigen gemaakt. Romana herinnert zich een keer dat het gezin meedeed met Het Groot Dictee der Nederlandse Taal op tv. ‘Echt gebeurd: mijn vader had nog minder fouten dan de winnaar.’
Ook was hij de oprichter van de Nederlandse Bob en Sleebond (BSBN). Onder zijn leiding groeide bobsleeën uit van buitenbeentje tot een serieuze sport, die olympische deelnemers afvaardigde. Een kundig en enthousiast bestuurder, met één makke: hij kon geen gezichten onthouden.
Zijn dochter: ‘Bij een bobstartwedstrijd in Groningen liep hij eens nietsvermoedend op een bekende af: hé, wat leuk dat je er bent, joh. Bleek het prins Albert van Monaco te zijn. Het grappige was dat prins Albert bij de volgende wedstrijd juist op hém afliep. Hij vond het leuk dat hij zo normaal werd begroet door mijn vader.’
Italo de Lorenzo overleed op 2 januari aan de gevolgen van longfibrose. AD/Utrechts Nieuwsblad-columnist Jerry Goossens schreef: ‘Utrecht verliest een icoon.’ Zelf vertelde De Lorenzo in een podcast met journalist Klaas Drupsteen over de warme gevoelens die hij koesterde voor Utrecht. ‘Het is liefde die ik in mijn lichaam voel.’
De klanken van Quel mazzolin di fiori die na zijn dood vanuit de Domtoren over de stad uitwaaierden, vormden het ultieme bewijs: die liefde was wederzijds.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant