We rijden weg bij vertrekhal 1 van Schiphol. Het is even voor zes uur ’s avonds en het schemert. Het is stil in de auto, de radio staat uit en het enige geluid komt van de richtingaanwijzer die zachtjes tik-tak doet als ik richting snelweg stuur. Mijn jongste dochter zit op de achterbank en kijkt uit het raam naar buiten. De oudste zit naast me, ze staart voor zich uit. Haar wangen zijn nog nat. Zojuist hebben we mijn vrouw afgezet, die voor tien dagen bij haar zus op bezoek gaat. Het ging lastiger dan vorige keer. Mijn jongste dochter gaf gewoon een knuffel, maar de oudste klampte zich aan mijn vrouw vast en wilde haar niet meer loslaten.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Uiteindelijk moest dat en gebeurde dat. We keken mijn vrouw na terwijl ze het zebrapad overstak en door de draaideuren verdween. We zwaaiden. Ze stond voor het bord waarop de vertrektijden stonden aangegeven en keek naar ons. We zwaaiden. Toen was ze weg. Als troost gaan we zo bij de McDonald’s eten (ja, bel de kinderbescherming maar). Maar het vooruitzicht van frietjes en hamburgers biedt mijn oudste dochter weinig verlichting. ‘Ben jij ook verdrietig, pap?’, klinkt het vanaf de achterbank. Niet echt, antwoord ik. ‘En jij? Ben jij verdrietig?’ ‘Nee, nu niet’, zegt ze. ‘Maar ik was eergisteren al verdrietig.’ Dat was de avond dat ze gillend en schreeuwend in bed belandde en uiteindelijk huilend toegaf dat ze niet wilde dat haar moeder wegging.
Na weer een lange stilte, af en toe onderbroken door een snik, sla ik het glas in waarop staat ‘Alleen in noodgevallen’. ‘Oké’, zeg ik, ‘stel dat we een nieuwe kitten krijgen, hoe zullen we die dan noemen?’ De jongste ratelt gelijk de ene na de andere naam op. Happy, Strikje, Bliksem, Koekie, Kitkat, Cleo, Snoozy. De oudste houdt zich stil. Zelf zou ik graag een nieuwe kat vernoemen naar een vriend, zodat die, als hij op bezoek komt, zich afvraagt wat hier nou weer allemaal aan de hand is. Of een gezegde als naam, zoiets als Gedeelte smart is halve smart. Alles is beter dan je huisdier Meneer Janssen of zo te noemen. Geef je kat dan gewoon een volwaardige voornaam én een achternaam, zoals Melanie Schultz van Haegen-Maas Geesteranus. ‘En wat dachten jullie van Hans van Willigenburg?’, probeer ik.
‘Nee!’, schreeuwt de jongste vanaf de achterbank. Dat kan echt niet, hoor. Ze komt weer met een naam uit een Intertoys-folder. Fancy of Vlinder, zoiets. Dan klinkt naast me opeens een stemmetje. ‘Davy Klaassen?’ Daar kan iedereen in deze auto zich in vinden. Zo rijden we een paar minuten de parkeerplaats van de McDonald’s op. Zonder moeder, zonder vrouw. Zonder tranen ook. Maar met een naam voor een kat die we niet hebben.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant