De lezersbrieven, over (on)uitvoerbare wetten, de voordelen van kraken, rolbevestigende beelden, tips voor Frans Timmermans, genieten op een vertraagde treinreis, en breinrot voorkomen op Netflix.
Het artikel over het Roemeense sprookjesbos van Ikea riep het interview met topman Jon Abrahamsson Ring weer in herinnering. Daarin stelt hij dat het erg lastig is om spaanplaat te recyclen. Het zou een heel gedoe zijn om met afgedankt spaanplaat door Europa te rijden.
De meeste spaanplaat komt inderdaad bij milieustations en afvalverwerkers terecht en eindigt in de oven.
Maar slepen met spaanplaat is natuurlijk ook gewoon onzin. Als je de spaanplaat eerst even stript, zodat er geen plastic fineerlaag of laklaag op zit en die plaat vervolgens in een bak water gooit. Dan lost de lijm op in het water en komen de losse houtspanen vrij. De spanen kun je van het water scheppen en de lijm kan je indikken. Het plastic kun je tot pallets vermalen.
Op deze manier heb je niet langer afval, maar halffabricaten die je als bulk kunt verplaatsen. Zo makkelijk is het.
Floris Duijfjes, Dordrecht
PVV’ers bestaan niet. Er is maar één PVV’er, namelijk Geert Wilders. PVV-ministers zijn dus strikt genomen ministers die namens Wilders in de regering zitten. Bijzonder is het om in de krant te lezen hoe Wilders en zijn vertegenwoordigers wetgeving benaderen. Over de aan alle kanten rammelende asielwetten zegt Wilders dat deze met grote spoed moeten worden ingevoerd. Barry Madlener (minister van I&W) zegt daarentegen dat hij geen maatregelen (tegen de fatbike) gaat nemen die niet uitvoerbaar zijn. Populisme: meten met twee maten.
Ad van Vuuren, Lelystad
Met verbazing de reactie van Geert Wilders gelezen over het negatieve oordeel van de Raad van State op de asielwetten van zijn minister. Hij lijkt wel de boze vader van een kind dat een onvoldoende heeft gekregen en de leerkracht ter verantwoording roept.
Volgens mij is het in Nederland, en daar zal Geert het mee eens zijn, zo dat je bij een onvoldoende je huiswerk overnieuw moet maken. Zo hebben we dat hier met z’n allen afgesproken.
Bart Broekman, Dalfsen
In het zeer informatieve artikel van Irene de Zwaan over kamernood (Dinsdag, 11/2) mis ik één belangrijk alternatief: kraken. Ik weet het: verboden en helaas vrijwel altijd tijdelijk, maar op de bank in een studentenkeuken is dat toch ook? Never a dull moment: gasleiding en nieuwe vloeren leren aanleggen, fietsen repareren, samen biokoken et cetera.
Daar heb ik, 78 inmiddels, nog steeds wat aan omdat ook een ‘keurige’ woningcorporatie in 2025 te vaak de kantjes eraf loopt.
Irene Beuker Orloff, Amsterdam
Het interview met diplomaat Robert in den Bosch heb ik door ergernis niet goed kunnen lezen. Dat komt door weer een rolpatroonbevestigende foto waarbij de man, met z’n besmuikte lachje, zijn tas afgeeft aan de vrouw of aangereikt krijgt door een vrouw. Hou daar nou toch eens mee op. Ironie of niet, het is aan mij niet besteed.
Jodie Vissinga, Assen
Ooit streefde de socialistische beweging ernaar om de arbeiders te laten delen in wat ze nog niet hadden, welvaart. Tegenwoordig streeft de arbeidende klasse er vooral naar te behouden wat ze inmiddels wel hebben, welvaart, desnoods ten koste van de immigrant. Je zou kunnen concluderen dat het Nederlandse socialisme zijn doel heeft bereikt.
Niettemin nemen de inkomensverschillen toe, als gevolg van fiscaal afromen van inkomen uit arbeid en bevoordelen van inkomen uit bezit, met onvoldoende oog voor ecologische gevolgen.
Ziehier de stip aan de socialistische horizon: nivelleren, maar wel zonder etnisch onderscheid, en nadrukkelijk groen. Immers, ecologie is ook economie, en hoe dan ook grensoverschrijdend. Frans, kun je hier iets mee?
W. Verhoeven, Hilversum
De Raad van State herhaalt het nog maar eens: het asiel- en immigratiebeleid van een land heeft maar een beperkte invloed op de keuze van bestemming van vluchtelingen. Wat bijvoorbeeld wel een rol kan spelen, is welke mogelijkheden er zijn om een reis te boeken waarbij men een tussenstop of overstap maakt in een land waar asiel kan worden aangevraagd.
Dit brengt mij op de suggestie: beperk de hubfunctie van Schiphol. Mooie bijvangst is dat dit ook bijdraagt aan het terugdringen van de stikstofuitstoot en het verminderen van het gebruik van fossiele brandstoffen.
Line Wiener, Amsterdam
Kunnen genieten, juist als dingen niet gaan als gepland. Wat ben ik blij dat ik en velen om me heen dat vermogen hebben, anders dan Esther en Liza in ‘De spoornacht die een etmaal werd’. European Sleeper bezorgde mij en m’n reisgenoten een prachtige en heel betaalbare treinreis, waarbij alles werd gedaan om ontstane problemen op te lossen.
Malou Gronloh, Hoorn
Als ik niet beter zou weten en ik lees het ingezonden stuk van Sander Duivestein, dan lijkt Netflix te bestaan uit platgeslagen en snel gemaakte kitsch met een kleine k. Het ligt er maar net aan wat je bekijkt en wat het algoritme je voorschotelt. Als je niet zelf actief op zoek gaat naar de juiste titels begrijp ik de gedachte dat het om plat vermaak gaat.
Gelukkig bestaan er websites als imdb.com om even snel een filmscore op te zoeken. Soms is het fijn iets met een score van 8 of hoger te kijken, soms is een 5 juist lekker, bijvoorbeeld tijdens de (af)was (ik houd zelf van breien met Netflix op de achtergrond, ik krijg een half verhaal mee, maar dat is niet erg, het is net als naar de radio luisteren).
Sommige series geproduceerd door Netflix hebben veel belangrijke prijzen in de wacht gesleept en veel klassieke films zijn tijdelijk te bekijken. Geen breinrot dus, maar een verrijking die ontbreekt op tv.
Duivestein doet het voorkomen alsof dit platte vermaak iets is van de laatste paar jaar, maar ook in de begintijd van de televisie was de kwaliteit niet altijd even hoog. Maar ja, je had niets te kiezen en was allang blij dat er vermaak was in de huiskamer. Probeer eens een favoriete serie uit de jaren tachtig of negentig opnieuw te kijken; geen tempo, minder verhaal, en goedkope effecten. De formule van Hollywood is ook al jaren hetzelfde gebleven, je kunt bij een film weglopen en toch nauwelijks iets missen. De uitdaging in consumeren ligt bij onszelf, het is ook onze eigen verantwoordelijkheid ons niet te laten leiden voor een algoritme, maar actief op zoek te gaan naar media die ons raken.
Hannah Oud-Biemold, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant