De lezersbrieven! Over goudkoorts, de watersnoodramp in 1825, smerige tackles met veel aanstellerij, een eeuwigdurend krediet en een optimistisch lichtpuntje.
Europa moet een eigen ‘schoon’ AI-ecosysteem, betoogt Willem Jonkers. Aanname is, zoals gewoon, dat iedereen wel snapt hoe nuttig die AI-toepassingen (zullen) zijn. (Any day now! Nog 5 biljoen investeringen en dan komt het beloofde land!)
Nochtans kan niemand mij zeggen wat die wonderlijke toepassingen zullen zijn, afgezien van de flutscripties, misinformatie, onbemensde drone strikes, algoritmische heksenjachten, internetvervuiling en massale diefstal van intellectueel eigendom – evident vanaf dag één.
Maar de uitbuiting van publieke voorzieningen rechtvaardigen ze vast: stroom, water, grondstoffen, data, kunstenaars, wetenschappers, de tijd en moeite van iedereen die zich stort in deze goudkoorts in plaats van in talrijke, serieuze, échte problemen, en het onzichtbare, ondankbare werk van zij die het spoor van vernieling weer moeten opruimen.
Ik wil geen ‘schoon AI-ecosysteem’, ik wil een schoon ecosysteem, punt.
Myrte Vos, beleidsmedewerker onderzoeksdata, Leiden
Mooi hoe Ana van Es in haar column de Watersnood uit 1825 onder de aandacht brengt. Veel slachtoffers in Friesland en Overijssel. Maar dat historicus Martin van der Linde het ‘een ramp voor de regio, niet voor de Randstad’ noemt, doet geen recht aan het leed in Noord-Holland.
Op 4 februari brak ’s middags een steunbeer in de Waterlandse Zeedijk bij Durgerdam en stroomde het water naar Buiksloot, Oostzaan, Ransdorp, Broek in Waterland, Monnickendam, Purmerend, Edam tot aan Schardam. In de laag gelegen polders verdronken duizenden stuks vee. Op 6 februari ontstond een gat in de ringdijk van de Wijdewormer, die volledig overstroomde.
Zou ‘de opa van je opa’ dit inderdaad nog kunnen hebben meegemaakt, zoals Van Es schrijft? Mijn betbetbetovergrootvader, de weduwnaar Jan Corsse Hoogland, was een van de zes dodelijke slachtoffers in de Wijdewormer. Zijn enige dochter Jannetje, die toen 15 jaar was, kon het navertellen, maar ook zij is niet de grootmoeder van mijn grootmoeder, maar haar overgrootmoeder. Ik heb haar verhaal opgeschreven in mijn boek Het Verdriet van Vredeveld.
Truus Ruiter, Castricum
Indrukwekkend interview met Frans Timmermans door Nathalie Huigsloot en Natalie Righton. Een ding is duidelijk: blijkbaar begrijpt hij niet veel van rugby, een spel waar de tegenstanders elkaar keihard, maar fair tackelen, met ongelofelijk groot respect voor elkaar én scheidsrechter. De Nederlandse politiek een rugbyveld? Was het maar zo!
Neen, de Nederlandse politiek lijkt veel meer op voetbal: Geen respect voor de tegenstander en smerige, geniepige, tackles met veel aanstellerij, theater en schwalbes om elkaar een gele kaart aan te naaien. Geen enkel respect voor de scheidsrechter, die zelfs met behulp van de VAR de spelregels niet lijkt te kennen.
Kijk eens naar een rugbywedstrijd, Timmermans, en ga op de ingeslagen weg door. Hoe groter de beweging en de club, des te groter afstand tussen de linker en rechtervleugel – alleen te overbruggen met inspirerend, actief leiderschap op het middenveld.
Hans Moonen, Utrecht
Ik ben zo’n leeftijdgenoot waarover Jolande Withuis het in haar column heeft. Sterker nog, ik liep in de vroege jaren ’70 tegelijk met haar rond in het Sociologisch Instituut aan de Korte Spinhuissteeg in Amsterdam. En ik ben nog altijd de ‘trotslinkse’ Amsterdammer die ik toen al was.
Ook voor mij is de Tweede Wereldoorlog een belangrijk moreel ijkpunt. Maar dat betekent wat mij betreft niet dat de slachtoffers van toen een aanspraak op een eeuwigdurend krediet zouden hebben. Ik laat mijn kritische houding tegenover de wandaden van de huidige extreemrechtse staat Israël dan ook door geen enkele columnist als ‘antisemitisme vermomd als anti-zionisme’ wegzetten!
Klaas Slooten, Amsterdam
Jarl van der Ploeg geeft in zijn column nog maar eens een treurige samenvatting van de ernst van de vervuiling van bodem en oppervlaktewater in Nederland, en de impact die deze situatie heeft op de volksgezondheid. Toch vond ik het een optimistisch stukje. Hij gaat er namelijk van uit dat de mensheid er over vijfhonderd jaar nog is.
Anne-Cornelie de Pont, Amstelveen
Twee pagina’s maar liefst over de geitenhouderij in de Volkskrant op vrijdag 7 februari. Maar geen woord over de belangen van de dieren, terwijl deze bio-industrie nogal wat narigheid voor ze kent: scheiding van lam en moeder, onthoorning en hoge sterftecijfers bij ‘restproduct’ – lees: de bokjes. Alleen bij (dreigende) ziekte bij de mens, krijgen ze aandacht.
Duidelijker kan antropocentrisme eigenlijk niet zijn. Heeft ‘de geit het weer gedaan’? Nee, zeker niet. Want de geit bepaalt niets.
Servé Smeets, dierenarts, Kerkrade
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant