Frans Timmermans roept op tot haast met de linkse renaissance. Dat is niet anders te verstaan dan een oproep aan zichzelf.
Oppositie voeren kan een feest zijn – partijen knappen er vaak zichtbaar van op – maar voor Frans Timmermans is het vooralsnog een zoektocht. Dat ligt niet alleen aan hem, want tegen wie neemt hij het eigenlijk op? De minister-president stelt zich op als een superambtenaar zonder eigen ideeën die slechts doet wat een Kamermeerderheid hem opdraagt. De regeringsfracties zijn intussen zelf in de oppositie gegaan. Schoofs bewindslieden kunnen geen voorstel meer doen of de coalitiepartijen schieten het af (‘no way’, ‘bedenk maar wat anders’, ‘niks ervan’) nog voordat de oppositie heeft kunnen reageren.
Intussen zou het Timmermans wel helpen als hij een eensgezinde, geestdriftige politieke beweging achter zich had staan. Sinds de verkiezingen hebben PvdA en GroenLinks daarin geen wezenlijke stappen meer gezet. De fracties op het Binnenhof opereren als één geheel, maar op lokaal niveau zijn nog altijd aarzelingen en de beide partijbesturen manoeuvreren uiterst voorzichtig, bang om de indruk te wekken dat er iets van bovenaf wordt doorgedrukt.
In het Volkskrant Commentaar wordt het standpunt van de krant verwoord. Het komt tot stand na een discussie tussen de commentatoren en de hoofdredactie.
Zo moet Timmermans vrezen dat hij bij tussentijdse verkiezingen weer gewoon namens twee partijen optreedt, dat zijn rood-groene coalitie nog altijd aarzelt over haar eigen toekomst en dat de opiniepagina’s weer volstromen met de meningen van meer of minder prominente leden die drukker zijn met de toekomst van hun eigen partij dan met die van het land.
Dat verklaart het ongeduld van het jonge Tweede Kamerlid Habtamu de Hoop, en diens suggestie om de oude partijen achter te laten en gewoon opnieuw te beginnen. Dat heeft de charme van de eenvoud. De Lijst Pim Fortuyn werd in enkele dagen opgericht, Nieuw Sociaal Contract in één zomer.
Tegelijkertijd maken die voorbeelden duidelijk dat voor duurzaam succes meer nodig is dan een inschrijving bij de Kiesraad. Over de gezamenlijke fundamenten van hun partijen zijn PvdA en GroenLinks het allang eens – de visiestukken stapelen zich op – maar er zijn wel steeds erg veel woorden voor nodig.
Om een beweging wind in de zeilen te geven, wordt wat meer gevraagd. Wie spijkert dat kernachtige programma, met een handvol aansprekende beloften waarop rood-groen het radicaal anders gaat doen dan het kabinet-Schoof, op alle digitale en analoge aanplakborden in het land? Wie gaat voorop in de zoektocht naar politiek momentum?
Het CDA, de succesvolste politieke fusie aller tijden, had de onvermoeibare Piet Steenkamp, die een heilig geloof had in de nieuwe beweging, die door roeien en ruiten ging om alle interne weerstand te overwinnen en die in enkele jaren bijna duizend (!) zaaltjes toesprak om zijn droom te verkopen. Drie oude partijen verdwenen, een nieuwe verscheen. De confessionele politiek, door velen al dood verklaard, herrees als machtsfactor.
Een nieuwe politieke beweging begint bij politieke energie. Bij PvdA en GroenLinks lijkt die sinds de verkiezingen juist weer wat weggeëbd. Wie pakt de handschoen op en gaat voorop? Timmermans zegt de urgentie te voelen en sloot zich afgelopen week aan bij De Hoops oproep tot haast. Aangezien hij zichzelf ook meteen nomineerde als de aanvoerder van de linkse renaissance, is dat niet anders te verstaan dan een oproep aan zichzelf.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant