Met Valentijnsdag in zicht en de winkels die in hartjesthema zijn gekleurd, is het voor bioscopen en streamers het ideale moment om romantische filmklassiekers opnieuw in de etalage te zetten. En zo zag ik na ruim tien jaar The Notebook opnieuw. Maar daar waar ik eerst in katzwijn viel toen Noah op slag verliefd werd op Allie en spontaan besloot het reuzenrad in te klimmen om haar de liefde te verklaren, kreeg ik nu een gek gevoel bij de scène.
Vooral toen Allie na herhaaldelijk ‘nee’ gezegd te hebben op zijn voorstel met hem uit te gaan, dreigde zichzelf naar beneden te laten vallen. Hoe durfde hij haar afwijzing te negeren? En hoe kon ik als tiener juist bij deze scène wegdromen? Wat eerst romantisch leek, voelde nu als manipulatief, toxisch en grensoverschrijdend.
Ik heb het gevoel dat onze kijk op romantiek aan het veranderen is. Want, als we de onderzoeken mogen geloven hangt Gen-Z steeds vaker nomance aan: oftewel no romance. Voor hen geen oppervlakkige liefdeslijntjes en onnodige seksscènes in films. Liever zien zij authentieke verhalen met een realistische aansluiting op hun eigen leven.
En juist die aansluiting lijkt te ontbreken in de films die in de Valentijnsdagfilmlijstjes staan. Want naast de gender stereotypes die uit het jaar nul lijken te komen, voel ik ook geen geloofwaardige connectie met het daten anno nu. Romantische komedie is bij uitstek het genre dat gebouwd is op een formule, maar klopt deze formule nog wel als de codes van daten veranderd lijken te zijn?
De tijd waarin je ruim een week van tevoren al begon met de voorbereidingen van een date – het samenstellen van je outfit, het oefenen van je entreeloopje, en het bedenken van een geschikte openingszin – is verleden tijd. Tegenwoordig is daten ondergeschikt aan andere afspraken op diezelfde dag. Daten doet Gen-Z het liefst efficiënt en productief.
Over de auteur
Gwyneth Sleutel is filmdramaturg bij de NTR, schrijver en spreker. In de maand februari is zij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Schemadaten heet dat. En hoewel ik het even heb ontkend, vrees ik dat de naargeestige term ook op mij van toepassing is. Het liefst plan ik een date – of meerdere – tussen andere afspraken in. Mijn date en ik drinken een borrel in de Hallen, zodat ik daarna direct door kan naar de film. We ontmoeten voor een cappuccino in een koffietentje, waar ik aansluitend een bespreking heb. Of we maken een wandeling van zo’n 45 minuten zodat dat ook weer 6.000 stappen oplevert.
Als de date niks is, kunnen we allebei (even ervan uitgaande dat hij ook een schemadater is) snel weer door, maar wel mét een deel van onze vereiste dagelijkse stappen in de pocket en een cafeïneboost. En als het wel leuk is, kunnen we altijd iets nieuws inplannen. Moeten we alleen even zoeken naar een geschikt momentje in onze agenda’s. Niet erg romantisch, maar wel productief en efficiënt.
Maar iets zit me niet lekker. Want hoewel ik altijd weer met enige trots kijk naar deze strakke date-planning, hunker ik van binnen ook naar romantiek. De romantiek die ik ken uit romantische films. Ik wil spontaan besluiten te gaan skinny dippen of samen Pac-Man te spelen in een arcadehal. Verdwalen in de nachtelijke straten om uiteindelijk samen te belanden bij een Thaise streetfoodbar. Ik wil urenlang kijken naar de sterrenhemel, de vonk voelen overspringen en hem de kleren van het lijf scheuren. Samen de tijd vergeten. Maar geef ik mezelf die kans wel als ik met m’n yoga-outfit in m’n tas tijdens de date al bezig ben met m’n pilatesles?
Nu Valentijnsdag voor de deur staat, begint er toch iets in me te knagen. Het verlangen naar iemand die me een grote rode roos geeft of een zacht knuffelbeertje waarop in sierlijke letters ‘I love you’ staat, speelt me dan parten. En ja, ik weet dat Valentijnsdag pure commercie is en dat ik als weldenkend mens en zelfverklaard feminist me hier niet mee moet inlaten, maar ik kan mijn romantische verlangen niet uitzetten. Net zomin als mijn obsessie met productiviteit en planning.
Zou het kunnen dat er in deze tijd, die zich kenmerkt door snelheid en productiviteit, geen ruimte meer is voor de utopie van romantiek? Consumeert het miljoenenpubliek van Winter Vol Liefde het programma als een fictieve romantische komedie, of hangen zij aan iets dat misschien wel stervende is?
Of zou het kunnen dat we onszelf onbewust boycotten in het mogen ervaren van romantiek? Want ook al is er een afname in de populariteit van datingapps, nog altijd is het de snelste manier om een date te regelen. Het aanbod is groot, dus voor jou, is er zo weer een ander. En dat blijkt ook uit de Tinder Dating Dictionary. Want met ghosten, zombie-ing, benchen, flaken, en stashen is de kans veel groter geworden dat je na afloop niks meer van je date hoort, of zelf niks meer laat horen.
Als dater loop je risico, op een deuk in je zelfvertrouwen, op een gebroken hart of op illusionaire romantiek. Misschien is dat wel de angst die spreekt onder mijn schemadating. Want zolang de date effectief is ingeroosterd kan ik mezelf altijd voorhouden dat het me in ieder geval niet al te veel tijd heeft gekost.
In de winkel kijk ik nog eens naar het pluche beertje en besluit het voor mezelf te kopen. Dan ben ik maar een gevoelsmens en een product van het kapitalistisch systeem. Maar wanneer blijkt dat het ellendige beertje 12,50 euro kost, besluit ik het in te wisselen voor een bak sushi uit de supermarkt. Die kan ik dan mooi in de avond eten op de bank, terwijl ik swipe voor een volgende date. Dat is toch weer lekker efficiënt.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nlKlik hier om een nieuwe paragraaf te s
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant