Twee maanden nadat Irene Schouten is bevallen van een zoon, staat ze in Thialf weer op het ijs voor een marathon. Om te voelen hoe ze ervoor staat. Coach Jillert Anema snapt het niet. ‘Waarom?’
is sportverslaggever van de Volkskrant en schrijft vooral over schaatsen, atletiek en roeien.
De verbeten blik is terug als Irene Schouten door de laatste bocht in Thialf glijdt. Ze jaagt in zwart tenue en met een roze helm naar de eindstreep van de marathon. Het is geen sprint om de zege, maar een spurt voor zichzelf. Om zichzelf te testen en te voelen hoe het is om weer te schaatsen.
Er is al een kopgroep van zes gefinisht. Marijke Groenewoud wint haar veertiende wedstrijd van het seizoen. Schouten wordt in het peloton nog voorbij gesprint door Esther Kiel en eindigt als achtste. Toch breekt er een bijna gelukzalige lach door als ze even later op een bankje naast de baan de schaatsen van haar afgeknelde voeten pelt.
De zweetdruppels staan op haar voorhoofd, glijden langs haar neus. ‘Ik voel wel dat ik niet meer de macht heb die ik eerder had, maar dit is een mooi begin. Dit was heel leuk.’
Vorige winter kondigde drievoudig olympisch kampioen Schouten onverwacht haar afscheid aan. Ze had net in Calgary wereldtitels veroverd op de 3.000 meter, massastart en ploegenachtervolging. Maar ze was klaar met het leven dat alleen maar in dienst stond van de sport en waarin ze zo veel weg was van familie en vrienden.
Het langebaanschaatsen was voorbij, zei ze, maar in de marathons zou ze actief blijven. Aftrainen, plezier maken. Kort na haar aangekondigde afscheid bleek ze zwanger. Ze ontbrak daarom deze winter ook in het marathoncircuit.
Twee maanden geleden beviel ze van haar zoontje Dirk. En daarna ging het razendsnel. Een maand na de bevalling reed ze de eerste voorzichtige rondjes op het ijs. En zaterdagavond galmt spreekstalmeester Jannes Mulder als de vrouwen het ijs in Thialf betreden: ‘De lady in black is back!’ Er is extra publiek gekomen, extra pers ook, om haar te zien rijden.
Aan de overkant van de baan staat haar trainer, Jillert Anema. Hij is blij met de zege van Groenewoud. Over de deelname van Schouten is hij niet te spreken. ‘Ik snap het niet. Waarom? Drie weken geleden was er geen sprake van, nu wilde ze ineens. Normaal maak je een trainingsprogramma om ergens naartoe te werken. Nu had ze een paar weken een programmaatje om weer wat fit te worden, maar dan wil ze per se deze rijden. En ik vind dat ze nog niet het niveau heeft dat bij Irene Schouten hoort.’ Hij stelde haar niet op voor de wedstrijd.
‘Ik vond het een beetje raar, dus ik dacht: dan doe ik het zo’, zei Schouten. Ze kreeg een wildcard om te starten, koos voor een zwart pak met het logo van de Hersenstichting.
Van ruzie wil Anema niet spreken. Wel van een verschil van mening. Dat is niet uniek voor de twee. In 2022 koos Schouten tegen de zin van Anema voor een individueel trainingskamp in Colombia en niet voor een verblijf met de ploeg in Italië. ‘Dat soort dingen komt regelmatig voor. Ze is een vrij mens, ze mag doen wat ze wil.’
Het is niet normaal om zo snel na een bevalling weer op ijzers te staan. Dat weet ze wel. Het is deels te danken aan haar voorbereiding. ‘Ik heb tijdens mijn zwangerschap mijn lijf getraind zodat ik zo snel mogelijk weer fit zou zijn en heb me daarin speciaal laten begeleiden.’
Na de geboorte ging ze op dezelfde weg voort. In de eerste twee weken gebruikte ze een speciale sta-fiets om te kunnen trainen. Zitten op een fiets met zadel kon nog niet.
Bovenal had ze mazzel. Het geluk van een soepele bevalling en een baby die ‘s nachts goed slaapt. ‘Als je dat niet hebt, dan wordt het heel lastig.’
De oude is Schouten nog niet. Daarom rijdt ze het grootste deel van de wedstrijd achteraan, als een zwarte schaduw aan de staart van het peloton. Als er gaten vallen, rijdt ze die, steevast met de handen op de rug, heel gedoseerd dicht. Niet te gek doen, want op haar buikspieren kan ze nog niet vertrouwen als vroeger.
Alleen tot die eindsprint laat ze zich verleiden. ‘En dat ging nog niet zoals ik normaal sprintte, maar ik wilde me testen. Ik denk dat mijn hoofd nu sterker was dan mijn lijf.’
Het was een wonderlijke ervaring. Mee rijden, maar niet echt meedoen met de strijd om de zege. ‘Af en toe dacht ik: nu wil ik aanvallen, nu is het een mooie kans. Maar ik weet dat ik er nog niet goed genoeg voor ben. Dan blaas ik mezelf op.’
Schouten heeft tot en met volgende winter een contract bij Albert Heijn-Zaanlander, maar kan niet zeggen dat ze binnenkort of volgend seizoen weer in dat vertrouwde ploegtenue zal rijden.
Anema zegt dat er in elk geval duidelijke afspraken moeten komen. Hij verwacht dat ze elkaar wel weer zullen vinden na een gesprek en een kopje koffie. ‘Of twee koppen koffie en een gevulde koek.’
Zelf houdt Schouten zich op de vlakte over wat de gevolgen van dit meningsverschil zijn. Net zodat ze op de tong bijt als het over een mogelijke terugkeer op de langebaan gaat. Ze wil niet te veel vooruit kijken. Eerst maar even zien hoe ze van deze 80 ronden herstellen zal. ‘Eigenlijk ben ik nog gewoon met verlof, hè.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant