Het is een van de weinige nog staande Instagram-verboden, en toch zag ik deze week tientallen tepelposts langs de barrière glippen. Wel steeds dezelfde twee tepels: die van de Australische Bianca Censori, de vrouw van rapper Kanye West. Ja, ze is vast meer dan vrouw-van (architect, naar verluidt), alleen zegt ze nooit iets in het openbaar, dus we weten niet wát dan nog meer. Censori liet zondag bij de Grammy’s haar bontjas zakken om haar naakte lichaam te onthullen, een bezienswaardig landschap dat een dagenlange internetlawine veroorzaakte. De plebejers waren weer eens niet in staat couture te herkennen, schamperde haar woordvoerder West: er had wel degelijk een fijnmazig netje om Censori heen gezeten. Pervers van ons, dat wij daar zonodig doorhéén moesten kijken.
Nou zijn borsten fascinerend, en deze zeker, maar de ophef had ook veel te maken met de al langer levende vraag of Censori misschien wordt gegijzeld. Goed om te weten: het grote publiek leerde Censori kennen toen ze met West in Venetië was gefilmd tijdens een gondeltochtje, West met zijn broek op zijn enkels en – nou ja, het stel heeft nu een levenslang gondelverbod. West is zelf tegenwoordig vooral in het nieuws als ongeleid projectiel: op vrijdag verklaarde hij in hoofdletters op X dat ‘Elon zijn nazi-swag had gestolen bij de inauguratie’. Ook verzocht hij Trump om de vrijlating van P. Diddy. Hij zou een bipolaire stoornis hebben, maar wisselde die diagnose deze week in voor autisme. Daarnaast lopen er trouwens twee aanklachten voor seksueel misbruik tegen West.
Censori laat sinds hun huwelijk kleding steeds vaker achterwege. Een tijdlang werd gesuggereerd dat dit een vorm van humiliation kink was: zij kickt op onderdanigheid. Deze week legden Instagram- en TikTokpsychologen uit dat Censori slachtoffer moet zijn van dwingende controle: ze zou weggehouden worden van vrienden en familie (bewijsstuk 1), West zou bepalen wat zij draagt (bewijsstuk 2), enz. Daartegenover staan vrijheid-blijheidanalyses die deze lezing juist seksistisch vinden: waarom zou een blote vrouw niet uit eigen beweging bloot zijn? ‘Censori heeft geen probleem’, schreef Joyce Roodnat in NRC. We moesten het zien als performancekunst.
Wat je ziet in de blote borsten van Censori, zegt misschien meer over jouw wereld dan over die van Censori. Aan mijn lunchtafel werd geanalyseerd dat we een echo horen van de discussie over porno in de jaren tachtig en negentig: met aan de ene kant het antipornokamp, dat (grofweg) vond dat porno vrouwen geweld aandeed en in bredere zin tot een cultuur leidde waarin mannen én vrouwen dat geweld (vrijwillig) reproduceren en versterken. En daartegenover het liberale propornokamp, dat stond voor vrije seksuele expressie, en de antipornokruisvaarders van censuurpogingen beschuldigde. De antiblootpolitie zou bekrompen zijn, bang voor seks buiten de echtelijke sponde: betaalde seks, buitenechtelijke seks, gay seks, bdsm en seks in een Venetiaanse gondel.
Wie won hoef ik niet te vertellen. Ook in de jaren tien, waarin feministen weleens een discussie openden over popsterren die steeds minder broek droegen, Beyoncé, Taylor, Nicky, won steevast het liberale keuzefeminisme. Wie er vraagtekens bij zette, werd vaak preutsheid verweten. Nou dondert het mij niks of Censori poedeltjenaakt op de rode loper staat of seks wil in een gondel, of voor mijn part in een Maga-raket waarmee het echtpaar naar Mars vliegt, maar: is elke vrouw die haar kleren uitdoet een vrije vrouw? Vraag het eens aan de exen en bunny’s van wijlen Playboy-baas Hugh Hefner, jarenlang vrolijk boegbeeld van vrije seksuele expressie, die achteraf spraken van misbruik en dwingende controle. We kunnen niet heen om de mogelijkheid dat hier sprake is van het soort macht dat toestemming omzeilt.
Elke analyse over Censori kun je overboord gooien om de simpele reden dat Censori zwijgt. Dat argument kun je ook omkeren: juist dat stilzwijgen zie ik als hint. Alle bovengenoemde popsterren lieten zélf weten dat zij geen probleem hadden met hun naaktheid. Zo’n seintje van Censori zou verhelderend zijn, al is het maar één zinnetje.
Over de auteur
Emma Curvers is mediaverslaggever en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant