Van een grandioos epos over de dromen van een Hongaars-Joodse architect tot de jungle-avonturen van ’s werelds favoriete beertje: dit zijn de beste films die op dit moment in de bioscopen draaien.
Het is een doodzonde om het voor tien Oscars genomineerde The Brutalist (****) níet te gaan zien in de bioscoop. Er ligt dan ook behoorlijk veel in het verschiet voor fictieve Hongaars-Joodse architect László Tóth (Oscargenomineerde rol van Adrien Brody), die kort na de Tweede Wereldoorlog arriveert in de Verenigde Staten om daar een nieuw leven op te bouwen. Maar, zo blijkt in dit drieënhalf uur durende epos van regisseur Brady Corbet (The Childhood of a Leader), die Amerikaanse droom heeft een flinke keerzijde. Vooral het production design en de aankleding van de film zijn grandioos: hoe de crew dit voor elkaar kreeg met het (relatief) beperkte budget van 9 miljoen dollar is een mirakel. Lees hier de recensie.
De personages in de donkere Franse komedie Miséricode (****) doen bij vlagen denken aan de films van Alex van Warmerdam. Vanbuiten ogen de personages misschien normaal, vanbinnen is het anders. Aanleiding voor dit alles is de moord op een plaatselijke bakker, waarvoor hoofdpersoon Jérémie (Félix Kysyl) terugkeert naar zijn afgelegen, uitgedunde geboortedorp. Regisseur Alain Guiraudie legt een thrillerachtige dreiging onder die terugkeer, waarbij de gaandeweg meer en meer seksueel te duiden spanning steeds meer oploopt. Lees de recensie.
Met zijn aanpak herinnert het complexe Franse coming-of-age-drama Diamant brut (****) onvermijdelijk aan het werk van Andrea Arnold (Fish Tank, Bird). Centraal staat de 19-jarige Liane (debutant Malou Khebizi), die met haar zusje en depressieve moeder in een Zuid-Franse achterstandswijk woont. Haar droom? Een rol in een populaire realityserie, en daaropvolgend een leven als influencer. Maar die droom komt tegen een hoge prijs, getuige de obsessieve, zichzelf uithollende, maar ook verheffende manier waarop Liane haar leven betekenis geeft. Nooit is het genoeg, nooit stopt de worsteling met sociale media en schoonheidsidealen. Lees de recensie.
Acht jaar na meesterwerk Paddington 2 is ‘s werelds sympathiekste beer eindelijk terug van weggeweest. In Paddington in Peru (****) verlaat Paddington (met de stem van Ben Whishaw) zijn inmiddels vertrouwde Londense omgeving om - samen met zijn nieuwe familie - zijn zoekgeraakte tante terug te vinden in de jungle van Peru. Paddington en consorten krijgen gezelschap van filmsterren Olivia Colman en Antonio Banderas, in een film vol ouderwetse jungleavonturen en smakelijke slapstick. Lees de recensie.
Met Sing Sing (****) maakt schrijver en regisseur Greg Kwedar een bijzonder en atypisch gevangenisdrama. De film speelt zich af binnen een maximaal beveiligde instelling in de staat New York, waar de gevangenen speciale culturele programma’s kunnen volgen. Voor de personages in deze film - voor het overgrote deel gespeeld door voormalige gedetineerden - is theater een pad naar een betekenisvoller leven. De oprechte authenticiteit van Sing Sing doet alle eventuele bezwaren teniet.
Daniel Craig werd wereldberoemd als James Bond, maar speelt in Queer (****) in zekere zin de anti-007. Craig werkt hier voor het eerst samen met regisseur Luca Guadagnino (Challengers, Call Me By Your Name), en nee: niet als berekenende, doelgerichte hetero-superspion, maar als zoekende, eenzame en met verslavingen worstelende queer schrijver. Craig overtuigt en voorziet de film van een rotsvast fundament. Lees de recensie.
In Torch Song (****) trekt filmmaker Jeroen Houben aan alle touwtjes: hij schreef, regisseerde en monteerde film, én hij componeerde de filmmuziek. Het soms serieuze, vaak komische drama gaat vooral over familierelaties, maar ook over het gat tussen ons zelfbeeld en de manier waarop anderen ons zien. Anders dan Houbens eerste film (de romantische komedie De matchmaker) maakt hij met het eigenzinnige, geraffineerde Torch Song een film die tot in de details een eigen sfeer heeft. Lees de recensie.
Afwisselend vederlicht, wrang-komisch en tragisch, hoe lomperik Benji (Kieran Culkin) de excursie voortdurend ontregelt, die hij met zijn neef, dwangneuroot David (Jesse Eisenberg, ook regisseur) onderneemt naar Polen om hun overleden grootmoeder te eren. Maar hoe krijgen de personages tijdens die reis nu eigenlijk echt toegang tot hun pijn? A Real Pain (****) behandelt die vraag zonder gulle lach, opgelegd sentiment of voorspelbare catharsis. Culkin is torenhoog favoriet om in maart een Oscar te winnen voor beste bijrol. Lees de recensie.
Regisseur Dag Johan Haugerud morrelt in Sex (****) nauwgezet aan hokjes en etiketjes over seksualiteit, gender en relaties. Twee heteroseksuele schoorsteenvegers worstelen met hun eigen dromen en seksualiteit, en proberen via openhartige gesprekken tot inzichten te komen. Dit alles in een mild tragikomisch speelveld waarin de kijker de situaties al dan niet op zichzelf kan betrekken. Lees de recensie.
Florence Pugh en Andrew Garfield schitteren in een ogenschijnlijk doodgewoon liefdesdrama vol opmerkelijke tijdsprongen. In eerste instantie is dat in We Live in Time (****) enigszins desoriënterend, maar het werkt goed, met fascinerende botsinkjes in toon, sfeer en thematiek. Regisseur John Crowley schetst een herkenbare, lieve beleving van twee vervlochten levens, waarin grote gebeurtenissen zich niet laten vastleggen door de tijd. Lees de recensie.
Uitzichtloos is het, hoe de dorpelingen op de Westelijke Jordaanoever al decennia worden vermangeld in een conflict. Ruim vijftig jaar probeert Israël de bewoners al te verdrijven, om een militair oefenterrein neer te zetten op hun grond. Maar de bewoners laten zich niet zomaar verjagen, zien we in No Other Land (****), een veelvuldig bekroond, uiterst somber verslag van een eindeloze cyclus van geweld en verzet. Lees de recensie.
De kijker wordt impliciet medeplichtig gemaakt, in het gejaagde sociaal-realistische drama L’histoire de Souleymane (****), waarin Parijse maaltijdbezorger Souleymane (verpletterende debuutrol van Abou Sangare) zich voorbereidt op een cruciaal gesprek over zijn werk- en verblijfsvergunning. De film barst van het volwaardig hedendaags sociaalrealisme, met actuele thematiek in de gedaante van een paniekthriller. Lees de recensie.
Ook nog volop te zien: Halina Reijns spraakmakende Babygirl (*****), dat op de opiniepagina’s van kranten en tijdschriften nog altijd flink de tongen losmaakt. Logisch, want Reijn stuurt haar geestige erotische thriller door het slimme script en het weergaloze acteerwerk een heel eigen kant op, zonder dat het ooit te belerend of eenduidig wordt. Lees de recensie.
De schitterend realistische animatiefilm Flow (*****) neemt de kijker mee op een wonderbaarlijke, haast spirituele reis door een post-apocalyptische, onder water gelopen wereld waarin een groep dieren probeert te overleven om door samenwerking op het droge te blijven. De mens wordt nooit gemist, want de dieren redden zichzelf wel, in deze afwisselend bedreigende en betoverende realiteit. Lees de recensie.
Cineast Sandra Beerends baseerde zich voor de knappe, intieme documentaire Nesjomme (****) op vooroorlogse getuigenissen van de Joodse gemeenschap. Tekstfragmenten uit het archief lopen daarbij parallel aan zeldzame kiekjes van het Joodse bestaan in vooroorlogs Amsterdam. Nesjomme stimuleert daarbij een kijkhouding waarbij beschouwing en empathie effectief samengaan. Lees de recensie.
Na een paar korte films maakt regisseur Pedro Almodóvar met The Room Next Door (****) voor het eerst een volledig Engelstalige speelfilm. Zijn belangrijkste troeven in dit luchtige euthanasiedrama zijn acteerdiva’s Tilda Swinton en Julianne Moore. Swinton speelt een terminaal zieke oorlogscorrespondent die een oude vriendin (Moore) inschakelt om haar laatste weken op te leuken. Almodóvar neemt het onderwerp serieus, maar laat veel ruimte voor humor. Lees de recensie.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant