Zat-ie weer. Naast de premier van Israël ditmaal, al lijkt het ’m nooit echt te interesseren naast wie hij zit. Het haardvuur knisperde en de gedachten van de opperdruif deden hetzelfde. Hij had net in de Volkskrant gelezen hoe collega Peter Middendorp op deze plek schreef over Gaza, dat, door de ogen van een president, een plek wordt van ‘boulevards en brede stranden, witte hoogbouw en veel golfbanen’.
Dat was uiteraard cynisme, maar stijlvormen zijn aan de opperdruif niet besteed. En dus opperde hij plots dat Gaza de Rivièra van het Midden-Oosten kon worden, onder Amerikaans bevel. De man naast hem had alvast de sloopwerkzaamheden voor zijn rekening genomen, waarvoor dank. En de inwoners van Gaza, tja, die moesten maar ergens anders hun onheil zoeken.
En terwijl verschillende Nederlandse media zich in de zieligste bochten wrongen om de term ‘etnische zuivering’ te vermijden, dacht ik aan de Rijkste Man, die dit weekend overwerkte om hulpprogramma Usaid te torpederen – zodat honderdduizenden mensen in Zuid-Soedan per direct van één kop soep per dag naar geen kop soep per dag gingen – en die binnen enkele weken verschillende overheidsdiensten in zijn macht heeft gekregen.
In een artikel van Frank Rensen en Laurens Verhagen werden enkele prominente Musk-ieten uitgelicht; jonge opportunisten, lijdend aan uiteenlopende laatkapitalistische zielsaandoeningen. Mijn favoriet was meteen Edward Coristine, een jongen van 19 die momenteel zonder duidelijke redenen opduikt in dreigende videocalls met hoge ambtenaren en wiens werkervaring tot voor kort bestond uit ‘leider van kinderkampen’ en ‘assistent-fietsenmaker’.
Er zijn geen grenzen meer.
Sterker nog: dat ze ooit bestonden, was kennelijk een illusie.
Er is geen absoluut minimum aan waardigheid, medemenselijkheid of eerbied voor regels. Alles kan elk moment terzijde worden geschoven.
Nog geregeld denk ik aan een hoogoplopende discussie tijdens een sessie van het kaartspel Weerwolven – waarin je de andere spelers zo naturel mogelijk ervan moet zien te overtuigen dat je een burger bent, en geen weerwolf. Een vriend bezwoer alle aanwezigen dat hij een burger was, en geen weerwolf. ‘Waarom zouden we je geloven?’ vroeg de rest. Waarop die vriend de kaart waarop zijn identiteit stond vermeld uit zijn zak haalde en hem omhooghield. Burger. Zelf vond hij dat een briljante vondst, een olifantenpaadje richting overwinning, hoezeer anderen hem ook trachtten uit te leggen dat hij de spelregels zó ver had opgerekt dat het spel om zeep was.
Met die vriend is het helemaal goed gekomen, met de wereld valt dat nog te bezien.
De hoop kwam uit Duitsland. Daar berichtte Der Spiegel woensdag dat de recente sabotageacties waarbij uitlaten van honderden auto’s werden gesaboteerd en stickers van Die Grünen werden geplakt, niet door aan die partij gelieerde klimaatactivisten waren uitgevoerd, maar door Duitsers, die door een Russische tussenpersoon geld in het vooruitzicht gesteld hadden gekregen, om in de aanloop naar de verkiezingen De Groenen in een kwaad daglicht te plaatsen.
Je kunt je ziel aan de duivel verkopen in ruil voor de vervulling van al je wensen (Faust), of voor uitzonderlijke virtuositeit op de gitaar (Robert Johnson), of gewoon: voor 100 euro per verstopte uitlaat.
Als dit kan – en dit kan dus –, dan kan alles. Dan kan Edward Coristine een Deense dubbelspion zijn die nog nooit één fiets heeft gerepareerd, de Rijkste Man een manische Kremlin-agent en de opperdruif een pion van een buitenaardse mogendheid van oranje wezens. Die optie maakt de wereld niet overzichtelijker, of minder boosaardig, maar het zou de onvoorstelbare schaamteloosheid nét iets voorstelbaarder maken.
Over de auteur
Frank Heinen is schrijver en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant