Het zijn dystopische en angstige tijden. Elon Musk en Donald Trump hollen met een rotgang de Amerikaanse democratische rechtsstaat uit. En ook, nooit vertoond, Musk die – gehinderd door wet noch recht – met Trumps zegen het hele Amerikaanse overheidsapparaat mag slopen. Een democratie, met checks-and-balances, algemene beginselen van op zijn minst enig behoorlijk bestuur; het kan kennelijk met een duizelingwekkend tempo afgebroken worden. Gisteren de ontwikkelingssamenwerking, vandaag en morgen het ministerie van Onderwijs. Het is volstrekt onvoorspelbaar wat ons te wachten staat. We hopen dat het vooral bluf is, veel geschreeuw en weinig wol.
X is intussen verworden tot een soort fascistisch volksgericht, waarbij trollen en bots een schot voor de boeg doen over wat wel of niet te doen met het overheidsbudget – de staatskas waarvan Musk nu de sleutel in handen heeft. Uitkeringen aan verslaafden moeten sowieso stopgezet, twittert iemand die op duizenden likes kan rekenen.
Musk, die belasting zelf altijd heeft kunnen omzeilen, is hard op weg de eerste triljardair te worden dankzij allerlei overheidssubsidies, opgebracht door belastingbetalers wereldwijd. Tijdens het slopen van de Amerikaanse overheid had hij nog tijd over om abjecte cartoons over belasting te twitteren: bovenste plaatje over ‘de theorie’ (mensen denken dat van hun belastingdollars wegen gebouwd worden), het onderste plaatje over ‘de werkelijkheid’ (belastingdollars kun je net zo lief in het vuur gooien). Belasting is totale verkwisting van hard earned cash.
Het bedwelmde, domme, opgehitste volk slikt het als zoete koek; honderdduizenden likes. Hoewel we natuurlijk uit het boek Extremely Hardcore over Musks overname van Twitter weten dat hij zijn tweets algoritmisch vermenigvuldigt. Want als hij te weinig hartjes krijgt begint hij te trillen van woede totdat hij ontploft.
Over de auteur
Harriët Duurvoort is publicist en columnist van de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
‘Hoe is het met je? Kan je nog inloggen bij je werk?’ Ik belde mijn Afro-Amerikaanse vriendin op zondag. Ze werkt als jurist bij, jawel, de Amerikaanse federale overheid. ‘Geen idee’, antwoordt ze. ‘We hebben vorige week wel een onduidelijke brief ontvangen... Als je het niet erg vindt, ben ik even met mijn kinderen bezig, vandaag zijn we vrij.’
Het liefst doseert ze het nieuws, zodat ze niet totaal wordt lamgeslagen. Een zorgeloos moment je kop in het zand, ook al hangt het zwaard van Damocles boven ons hoofd. ‘Wij richten ons op onszelf’, zegt ze. Hoop en veerkracht haal je uit je eigen gemeenschap. Maar tegelijk vreest ze voor haar baan. Veel Afro-Amerikanen werken in overheidsdienst, al generaties. Haar ouders werkten in het leger, zij in het onderwijs. Ze kan geen kant op. Iedereen is een beetje numb; verdoofd. En bang.
Ze vindt Trumps aanval op DEI (diversity, equity and inclusion), het gebied waarin zij lang werkte, vreselijk. Het straalt af op alle professionals van kleur; alsof je incompetent zou zijn. Terwijl het gaat om meer kansengelijkheid voor groepen die anders gediscrimineerd worden. Ondanks DEI hebben veel minderheden drie keer zo hard moeten werken voor de plek die ze nu hebben. Het gaat dan ook niet over het verlagen van normen, maar over het pogen iets van de barrières weg te nemen die historisch gezien hebben voorkomen dat talent met een andere achtergrond werd gezien, gehoord en gewaardeerd. Ernaar streven dat iemand erbij hoort, zich geborgen voelt op een werkplek en floreert, ongeacht iemands leeftijd, geslacht, gender, sociaaleconomische status, ras, fysieke beperkingen of achtergrond.
De frontale aanval op DEI wordt geframed als een afrekening met ‘woke’ maar wordt in de zwarte gemeenschap de facto ervaren als opmaat naar het terugdraaien van de burgerrechten waarvoor Martin Luther King gestreden heeft, en waarvoor hij zijn leven gegeven heeft. Racism is back with a vengeance. Niet alleen DEI, maar ook de verworven burgerrechten uit 1964 worden bedreigd. ‘Met Trump weet je maar al te goed wat voor vlees je in de kuip hebt’, zegt haar bejaarde moeder, die de burgerrechtenbeweging vanaf het begin heeft meegemaakt in Mississippi.
Alicia Keys zorgde voor een lichtpuntje tijdens de recente Grammy Awards. ‘DEI is geen bedreiging, het is een geschenk’, hield ze het publiek voor. ‘Dit is niet de tijd om een diversiteit aan stemmen te verstillen. Hoe meer stemmen, hoe krachtiger het geluid.’
Als vernietigende krachten ons proberen plat te branden, herrijzen we als een feniks uit de as.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns