Er zijn weinig uitwassen in het moderne voetbal die me meer fascineren dan het concept ‘transferdeadlinedag’. Zo’n dag vindt een paar keer per jaar plaats, in zomer en winter, en vormt het sluitstuk van de transferperiode waarin clubs spelers mogen aan- en verkopen. En omdat voetbalclubs niet altijd even professioneel worden gerund, moeten er op zo’n deadlinedag vaak te elfder ure nog allerlei transfers worden afgehandeld, vaak met de nodige paniek en het uitgeven van tientallen miljoenen.
Zowel klassieke voetbalmedia als Voetbal International en ESPN als nieuwere media als Voetbalprimeur hebben daarom heuse deadlinedagspecials in het leven geroepen: online shows waarin tot in het oneindige wordt gekeuveld over de miljoenentransfer van de linksback van FC Twente naar AS Roma, of de afgeketste transfer van de spits van RKC naar Excelsior.
En ja, zo’n show kan dan al snel minstens een uurtje of vier duren. Want ja, als er iets is waarin mensen nog veel meer uitblinken dan in voetbal zelf, is het wel in praten over die sport. Aan podcasts en praatprogramma’s natuurlijk al jaren geen gebrek, maar met de ‘deadlinedagcontent’ is weer een heel nieuw stadium bereikt.
De grootste pluim gaat in dit opzicht naar YouTube-en podcastplatform FC Afkicken, dat zowel maandag als dinsdag live ging van 9.00 uur tot iets na middernacht. Het is bijna een soort guerrillafilmmaken, door zo lang te praten over betrekkelijk weinig, al is het resultaat toch bijzonder vermakelijk, mede door de rijke verzameling bekende en onbekendere gasten. Knap, want ga er maar eens aan staan, om met je collega’s een uur of vijftien te soebatten over de vraag of FC Den Bosch nog een nieuwe rechtsback nodig heeft.
Tegenover al dat aanstekelijke transfergeouwehoer zagen we in NTR-serie Voetbalsporen van Thomas Rijsman dat er ook in de voetbalwereld ondertussen nog altijd genoeg oprechts te vinden is. In de eerste aflevering ging Rijsman langs bij vader Pierre en Sydney van Hooijdonk, als spitsen allebei sluwe sadistjes voor het doel: Pierre in het verleden voor onder meer Feyenoord en Fenerbahçe, Sydney voor NAC en Bologna.
De gesprekken gingen over de last van de achternaam bijvoorbeeld, of de situaties waarin Sydney ongewenst wordt meegesleurd als Pierre in zijn hoedanigheid als analist weer eens onder vuur ligt.
Buitenwereld en de vele hobbels in hun carrières speelden zo een grote rol, maar toch waren het vooral de kleine vader- en zoonmomenten die indruk maakten in de documentaire. Dat zien we tijdens het ganzenborden, of wanneer Sydney ‘love you’ zegt tegen zijn vader, en Pierre dat (al dan niet bewust) net niet lijkt te horen, om er uiteindelijk toch nog een ‘love you, vriend’ uit te gooien. Tussen al dat cynische gesmijt met transfermiljoenen elders vonden we zo toch nog enige ontroering.
Over de auteur
Alex Mazereeuw schrijft voor de Volkskrant over film en televisie en is eens in de vijf weken tv-recensent.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant