In Donny Ronny danst gaat Donny Ronny (alter ego van Gover Meit) woest tekeer op zijn playlist. De voorstelling ontstijgt nooit het niveau van een overjarig discofeestje van een overmoedige hobbyist.
schrijft voor de Volkskrant over dans en (circus)theater.
Een microfoonstandaard is het enige op het bijna lege podium dat naar cabaret verwijst, de kunstdiscipline die Donny Ronny, na Stefano Keizers de tweede artiestennaam van Gover Meit (37), doorgaans beoefent. Met tegendraadse, wisselend ontvangen onemanshows zoals Erg heel (2018), Sorry baby (2020), Hans Teeuwen (2022) en Bossen (2024), heeft Meit/Keizers/Ronny de grenzen van dit genre behoorlijk opgerekt. Tijdens zijn deelname aan meerdere televisieprogramma’s, zoals De slimste mens, Het perfecte plaatje en Maestro, manifesteert hij zich vooral als beroepsontregelaar.
Eigenlijk is hij een conceptueel kunstenaar (in 2009 afgestudeerd aan de Gerrit Rietveld Academie): zijn alter ego’s gebruiken het podium om met absurdistische ideeën gangbare opvattingen over humor, cabaret, media en (klein)kunst uit te dagen.
Met zijn nieuwe voorstelling Donny Ronny danst betreedt Meit een voor hem nieuwe discipline: dans. Zijn lage, gearticuleerde stem (ook geleend aan het tekenfilmpersonage Potige Smurf) zal vijf kwartier lang geen woord in de microfoon spuwen. Al rukt hij de stemversterker wel meermaals theatraal uit zijn klem om er zwaar in te hijgen. Die ademteugen worden gaandeweg benauwder: Donny Ronny danst inderdaad de longen uit zijn zweterige lijf.
Als een kruising van Bokito met John Travolta pareert hij bijna ieder nummer van zijn playlist met wijdbeense machoposes, roterende armen, wegdraaiende ogen en cirkelende polsen. De discodansjes worden woester en rebelser. Soms zakt hij door zijn hoeven, om zich met kletsnatte lokken toch aan nieuwe nummers te wagen. Zijn zwarte kostuum, met hoog opgetrokken heupbroek, doet denken aan de discofilm Saturday Night Fever (1977), net als het kleurenspektakel van lichtbalken aan de zijkanten.
Donny Ronny’s eclectische playlist houdt de toeschouwers het eerste halfuur vooral bezig. Overal lichten logo’s op van populaire apps voor muziekherkenning. De Senegalese tienmansband Orchestra Baobab mag twee keer inzetten met de optimistische stemmen van Dée Moo Wóor. Er volgt iets van het Duitse Europoptrio Bad Boys Blues. Op Zweedse hiphopmuziek doolt hij rond als gehackte robot. Op een Midden-Oosterse versie van de aria Erbarme Dich huilt hij zijn mond wagenwijd open. Om daarna vol overgave met zijn witte bloes als vlag te zwaaien in blacklight.
Plots deelt Donny Ronny A4’tjes uit: een brief aan Conny Janssen Danst, een succesvol Rotterdams dansgezelschap, wiens huisstijl en logo hij zonder toestemming heeft gejat voor de marketing van Donny Ronny danst. Zijn verdediging: ‘Mijn voorstelling gaat over de waarde van amateurisme binnen het professionele podium.’ Niet veel later licht hij uitgeput zijn hielen.
Helaas, Donny Ronny danst verlegt geen enkele grens, hooguit een ondergrens. Hij negeert dat talloze (conceptuele) danskunstenaars al jarenlang grensverleggende choreografieën maken met legers amateurs en autodidacten. Donny Ronny danst verbleekt daarbij tot een overjarig discofeestje van een overmoedige hobbyist, smachtend naar Travolta-genen. Podiumdans is meer dan zwetend losgaan op muziek. Noem het dan maar Johnny Donny Ronny of Donny Ronny Money. Dat bekt ook.
Dans
★☆☆☆☆
Concept en dans Donny Ronny (voorheen Stefano Keizers, alter ego van Gover Meit). Regie Jelle Kuiper.
31/1, Diligentia, Den Haag. Tournee t/m 29/3.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant