Bij een kinderopvang in Almere zijn eens in de maand alleen kinderen welkom van ouders die juist níét gaan werken. De animo is groot. ‘Om een goede ouder te kunnen zijn, moet je soms even opladen.’
is binnenlandverslaggever van de Volkskrant. Reportage vanuit Almere.
Het is dat Ajax tegen Feyenoord speelt vanmiddag, anders zou hij de verleiding niet kunnen weerstaan eindelijk de badkamer af te maken. Al een jaar staan daar wandpanelen klaar om te worden geïnstalleerd, maar sinds zijn vrouw is overleden, komt hij nog aan weinig anders toe dan de zorg voor zijn drie jonge kinderen, zegt Ronald Kinkel (52).
Hij voelt zich schuldig dat hij er twee hier op zondag komt afleveren om wat tijd voor zichzelf te hebben. Een maatschappelijk werker moest hem overtuigen: ‘Je hebt het nodig, zei die.’
Om 6 uur staat hij op, elke ochtend, om de kinderen naar de opvang te brengen. Na zijn werk – hij is timmerman – haalt hij ze daar aan het eind van de dag weer op. ‘Dan is het koken en gaan ze om 8 uur naar bed.’ Hijzelf ook, trouwens. ‘Ik ben dan doodop.’
Sinds december is buitenschoolse opvang Bloei Met Ons in Almere eens in de maand op zondagmiddag open. Niet zodat de ouders kunnen gaan werken, maar om ze een paar kindvrije uren te geven – gratis. De eerste editie trok direct tien kinderen, van wie sommige sindsdien elke maand komen.
Als het aan bso-eigenaar Resida Loggen ligt, wordt dat normaal: je kind even afstaan om rust te nemen. ‘Opvang zoeken om te kunnen werken is algemeen geaccepteerd, maar als ouders vrij zijn, wordt er altijd doorgevraagd naar de noodzaak ervan. Terwijl: als je moe bent, ben je prikkelbaarder in de omgang met je kind. Om een goede ouder te kunnen zijn, moet je soms even opladen.’
Een overspannen ouder, een kind dat niet naar school gaat en dus altijd thuis is, ouders die niet werken en dus geen kinderopvangtoeslag krijgen – de redenen waarom mensen zich aanmelden lopen uiteen, maar de meeste ouders zijn net als Kinkel alleenstaand.
Uit ervaring weet Loggen hoe zwaar dat kan zijn. ‘Gelukkig heb ik zelf een goed vangnet; mijn ouders wonen in het huis naast ons en passen vaak op de kinderen. Maar er zijn veel mensen die alles zelf moeten doen.’
‘Op de korte termijn wil ik die ouders een moment geven om op adem te komen. En uiteindelijk is de bedoeling dat ze ook elkaars vangnet kunnen zijn. Bijvoorbeeld door om en om een speeldate te organiseren.’
Kinkels kinderen, de tweeling Tiger en Starlight (4), hebben er overigens geen enkele moeite mee dat hij ze hier achterlaat: daarvoor zijn ze te druk bezig een houten speelgoedschroef in de kleine werktafel te boren. Als hij, nog steeds niet zo zeker van zijn zaak, afscheid neemt, zwaaien ze enthousiast. ‘Daaag!’
Voor de kinderen is het gewoon een dag op de opvang, weekend of geen weekend. ‘Normaal ga ik naar een andere bso,’ zegt Saffae (7). ‘Ik kom hier alleen als ze leuke dingen doen.’
Op tafel liggen lappen stof in vier tinten rood en roze. Jeanett Gill-Antersijn, kunstdocent en oprichter van een stichting voor alleenstaande moeders, deelt papieren harten uit en laat de kinderen zien hoe ze die op hun twee lappen stof kunnen overtrekken. ‘Dan uitknippen, de rafelranden aan elkaar knopen en er vulling instoppen.’ Langzaam maar zeker ontstaan er kussentjes, min of meer in de vorm van een hartje.
Voor Loggen haar eigen bso begon, was ze maatschappelijk werker in de jeugdzorg. ‘Daar zag ik hoe lastig het kan zijn om een verschil te maken voor mensen. Door kinderen al vroeg te ontmoeten en te helpen, hoop ik meer te kunnen bijdragen. Ik kan nu elke dag goede dingen in hun rugzakje stoppen.’
Zij en Gill-Antersijn betalen de extra opvangdag uit eigen zak. ‘We zijn met de gemeente in gesprek, die wil misschien wel bijdragen. En een supermarkt wil boodschappen doneren, maar dat proces duurt lang. Voor nu is dat niet erg, we doen het gewoon zelf.’
Om het gebruik door te zetten, zijn vooral meer vrijwilligers nodig, zegt Loggen, die als alleenstaande moeder vijf dagen per week én die extra zondag de bso runt. ‘Ik kan dat niet blijven doen: ik moet ook tijd voor mijn eigen kinderen vrijmaken. Maar de dankbare ouders aan het eind van de dag maken veel goed.’
Het was een verademing dat er een paar uur geen ‘mama, mama, mama’ door het huis klonk, zegt Siham Hallouzi (42) als ze om 4 uur haar dochter komt halen. Saffae loopt langs en drukt het rood-roze kussentje in haar handen. ‘Het lijkt wel een stressbal!’ zegt haar moeder lachend. ‘Komt dat even goed uit: dan kan ik daarin knijpen als het thuis te druk wordt.’
Als Kinkel binnenkomt, is de Klassieker nog aan de gang. ‘Die paar uurtjes zijn te kort om echt bij te komen’, zegt hij, terwijl Tiger en Starlight ervandoor sjezen op hun stepjes. In de verte ziet hij ze een weg oversteken. ‘Sorry, ik moet gaan!’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant