Afgelopen weekend besloot ik weer eens ouderwets goed uit te gaan. Cocktails te drinken zonder na te denken over calorieën, het leven te vieren en te vergeten. Ik heb gedanst totdat ik m’n voeten niet meer voelde en kwam pas de club uit toen de zanglijsters me muzikaal begroetten. En toch was er dit keer iets anders, en daarmee meteen heel veel anders. Ik had die avond namelijk geen man gezien. Niet op de dansvloer en niet aan de dj-tafel. De bartender die de cocktails maakte was vrouwelijk en de uitsmijter aan de deur ook.
Waar ik normaal een avondje stappen afsluit met de herinnering aan aanrakingen op plekken waar die niet per se zijn gewenst en mijn woordenschat is verrijkt met foute openingszinnen en (semi)seksistische opmerkingen, kon ik me nu vrij en blij verheugen op de pot augurken, mijn wat opmerkelijke maar ultieme afterpartyvoedsel, waarop ik me zou storten. Het was een inclusief feest, voor vrouwen en meer, maar exclusief mannen.
Over de auteur
Gwyneth Sleutel is filmdramaturg bij de NTR, schrijver en spreker. In de maand februari is zij gastcolumnist op volkskrant.nl/opinie.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier meer over ons beleid.
Eerdere bijdragen in deze discussie vindt u onder aan dit artikel.
Zonder mannen is een avondje uit veiliger, aangenamer misschien zelfs. Geen opgefokte vechtpartijtjes, minder ongewenste seksuele intimidatie en geen wc onder de pisvlekken, omdat ze met hun dronken harses niet in staat waren de vlieg te raken. Zo’n man-exclusief domein waar ik danste bestaat niet alleen in het uitgaansleven. De tijd dat mannen met berenvellen op jacht gingen en vrouwen hen nodig hadden om ze te beschermen, is voorbij. Kinderen krijgen kunnen we alleen en onszelf bevredigen ook. Lang leve de vibrator, die nooit klaagt over verkrampte vingers. ‘Waarvoor hebben we ze eigenlijk nog nodig, die mannen?’, lijkt de vraag die steeds meer vrouwen zich stellen.
Daar waar talrijke vrouwen eerdere zomers nog voor de hot girl summer gingen, sloten ze zich afgelopen zomer, onder aanvoering van de Amerikaanse comédienne Hope Woodard, massaal aan bij de boy sober-beweging; geen dates, geen seks en geen exen. Het was tijd voor emotionele en mentale vrijheid en daar kon je geen mannen bij gebruiken.
Nog radicaler is de 4B-beweging, waar vrouwen mannen afzweren met regels als: geen relatie, geen seks, geen kinderen en geen huwelijk. Sinds de verkiezingswinst van Trump werd bijna 450 procent vaker op internet gezocht op de beweging, en steeds meer vrouwen sluiten zich hierbij aan. Is het een trend geworden om zonder mannen te leven? Of is dit nodig voor radicale verandering?
Ik heb het gevoel dat het anti-mansentiment terrein wint. Erger nog: ik doe eraan mee. Ik betrap mezelf erop wanneer ik tijdens mijn masterclass – waar ik filmmakers vertel over betere vrouwelijke representatie in de beeldcultuur – grapjes maak over mannen en over hen spreek in verkleinwoorden. Mannetje, knulletje, kereltje. En als ik om de een of andere reden moet verwijzen naar hun geslachtsdeel, heb ik het over een cocktailworstje, zelfs als ik zeker weet dat die vergelijking niet op z’n plek is. Ik maak ze klein, net zoals ze ons vrouwen al die jaren klein hebben willen houden.
Het zal vast man bashing zijn, maar het voelt verdiend. Want ergens hou ik hen verantwoordelijk voor het politiek rechtse klimaat waar we in zitten, omdat mannen veel vaker radicaal-rechts blijken te stemmen. En ja, als ik Trump daar dan trots zie zitten bij zijn inauguratie, met een delegatie rijke, machtige mannelijke techmiljardairs achter zich, dan voel ook ik de behoefte de man de rug toe te keren.
Tegelijkertijd wringt daar iets. Want precies dat rijtje mannen heeft de macht. Zij zitten aan de knoppen. En zolang de invloedrijke posities worden bezet door mannen, saboteren wij als vrouwen dan niet onszelf als we ons van hen afkeren? Is de bewuste uitsluiting van mannen radicaal feministisch of eerder ondoordacht, hooguit wat gepiel in de marge? We zouden als vrouwen op zoek moeten gaan naar de gouden sleutel om zelf in dat rijtje te komen staan, want daar zit de echte macht. Maar ja, hoe kom je daar?
Hetzelfde gevoel knaagt wanneer ik met volle overgave een masterclass geef aan een zaal die voor zeker 90 procent is gevuld met vrouwen. Vrouwen die streven naar verandering en die ik niet hoef te wijzen op de nog altijd dominante mannelijke blik in films. Zou de zaal niet juist gevuld moeten zijn met mannen die niet zo makkelijk met mijn argumentatie meegaan? Die ik moet overtuigen, maar die uiteindelijk kunnen bijdragen aan een duurzame en fundamentele verandering? Zouden we niet opnieuw toe moeten naar een moderne variant van de Man Vrouw Maatschappij?
Is dat niet de manier om dichter bij elkaar te komen, in plaats van lijnrecht tegenover elkaar te staan?
Met dit alles was ik niet bezig na mijn avondje stappen. Toen ging alle aandacht uit naar de pot augurken. Want met zo’n pot, komt ook een deksel die met geen mogelijkheid opengaat. En geconfronteerd met je eigen kippenkracht verlangde ik even – heel even – naar een man. Niet om z’n cocktailworstje te zien, maar wel om dat verrekte deksel los te draaien. En ja, typisch dat ik dan als eerste toch weer denk aan een sterke man, en niet aan een sterke vrouw.’
Net toen ik overwoog m’n vader te appen, zag ik in de keukenkast – ik maak geen grap – een pot dikke hotdogs staan. Plop, het deksel schoot in een keer los. Ik had dan wel geen augurken, maar wel heerlijke worsten. Toch goed om te kijken wat er nog meer in je keukenkast staat dus.
Wilt u reageren? Stuur dan een opiniebijdrage (max 700 woorden) naar opinie@volkskrant.nl of een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant