Mail van een lezer: ‘Ik vroeg mij af waarom jullie een kop gebruiken met een sterk Israëlisch narratief. De kop van jullie artikel is: ‘Hamas laat weer vier Israëlische gijzelaars vrij, wie zijn zij?’ Dit zijn evident geen gijzelaars. Het zijn leden van een leger dat niet van onbesproken gedrag is.’ Deze lezer vindt dat we eerder van ‘krijgsgevangenen’ moeten spreken.
Eerder deze week kreeg ik al een mail van een andere bezorgde lezer die zich beklaagde over de kop ‘Na Gaza nu groot offensief in bezette Westelijke Jordaanoever: waarom is dit volgens Israël nodig?’ ‘Is dit hoe je je krant wil gebruiken? Als een plek waar Netanyahu uitlegt waarom dit nodig is? Ook al is het artikel zelf misschien genuanceerd, de kop is tenenkrommend. En het idee dat we deze leider van een staat die tot zo veel destructie in staat is zo serieus moeten nemen, stelt me ontzettend teleur.’
Onze missie als krant is tegelijkertijd vrij eenvoudig als heel ingewikkeld: we proberen elke dag zo precies mogelijk te beschrijven wat er in de wereld gebeurt en daarbij zo veel mogelijk perspectieven op de gebeurtenissen te schetsen. Ook het Israëlische perspectief. Ook het perspectief van Hamas.
De beste verhalen van de week, getipt door Pieter Klok
Elke zondag praat hoofdredacteur Pieter Klok u in de nieuwsbrief Beste van de week bij over de afgelopen (nieuws)week. Welke verhalen, columns, podcasts en speciale producties mag u echt niet missen? Schrijf u hier in voor de nieuwsbrief.
We vinden het vooral van belang om de wereld te begrijpen, om te begrijpen waarom Israël een groot deel van Gaza heeft platgebombardeerd en tienduizenden Palestijnen heeft gedood, te begrijpen ook waarom ze de oorlog naar de Westoever hebben verplaatst. En altijd als we proberen te begrijpen, krijgt een deel van de lezers de indruk dat we begrip proberen te kweken, proberen goed te praten.
Dat effect zou kunnen optreden als je alleen dit ene stuk leest, of alleen deze ene kop. Maar wie al onze stukken tot zich neemt, zou moeten weten dat we meer stukken hebben waarin het Palestijnse perspectief wordt gekozen en van waaruit het Israëlische geweld alleen maar bruut en redeloos oogt. Deze week nog ging verslaggever Sacha Kester langs bij UNRWA-kantoren en -klinieken, om te beschrijven welke ravage het Israëlische besluit om deze organisatie te verbieden heeft aangericht.
Ook als je hart geheel en al bij de Palestijnen ligt, is het nuttig om kennis te nemen van de bedoelingen en overwegingen van Israël. Alleen zo kan immers worden vastgesteld wat Israëls intenties zijn en hoe we de gebeurtenissen in Gaza moeten kwalificeren. Daarom publiceerden we eerder een ingezonden stuk van de Israëlische ambassadeur en hebben we hem naar aanleiding van de Maccabi-rellen uitgebreid geïnterviewd.
Het is onze plicht om altijd te onderzoeken of de overwegingen een feitelijke basis hebben, maar over het algemeen zijn we geïnteresseerd in het verhaal van verschillende betrokkenen. In een rechtszaal ben je ook benieuwd naar het verhaal van de verdachte. Rechters hebben dat zelfs nodig voordat ze een oordeel vellen.
Een deel van de lezers maakt zich zorgen dat we met onze berichtgeving bijdragen aan het verkeerde narratief – dat van het Israëlische leger of juist dat van Hamas. Sommigen vinden dat een krant zelf een duidelijker narratief moet neerzetten om dat te voorkomen. Deze lezers maken zich continu zorgen over onze woordkeus: Hamas-strijder of Hamas-terrorist? Israëlische gijzelaar of krijgsgevangene? Ze beoordelen media continu op basis van hun woordkeuze in een bepaald artikel of een bepaalde kop, in plaats van hun gehele berichtgeving. Dat heeft de aantrekkingskracht van de eenvoud, maar staat een eerlijk oordeel over de gebeurtenissen én de media vaak in de weg.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns