De lezersbrieven, over leerlingvolgsystemen, taalgebruik, framing van Chinezen, Texel door Donald Trump laten overnemen, een exportverbod van ons afval, scheefgroei en mooie zinnen in de krant.
Stel: u bent met uw eigen auto op weg en rijdt bij het inparkeren zachtjes tegen een paaltje aan. Wat zou u dan willen?
1. Uw partner, ouders, hulpdiensten en/of verzekeringsmaatschappij krijgen direct een pushmelding en bellen u al nog voor u de auto kan uitstappen.
2. Uw partner, ouders en/of verzekeringsmaatschappij krijgen een week later melding.
3. U bepaalt zelf wanneer u deze schade wel of niet meldt.
Of, stel: u bent met uw eigen auto op weg en verzeild in een ernstig ongeluk. Wat zou u dan willen?
1. Uw partner, ouders, hulpdiensten en/of verzekeringsmaatschappij krijgen direct een pushmelding en bellen u al nog voor u de auto kan uitstappen.
2. Uw partner, ouders en/of verzekeringsmaatschappij krijgen een week later pushmelding.
3. U bepaalt zelf wanneer u deze schade wel of niet meldt.
In het eerste geval heeft u waarschijnlijk gekozen voor optie 3 en in het tweede geval misschien voor optie 1.
Waarom kiezen wij als maatschappij er massaal voor dat ouders via SOM of Magister direct op de hoogte gesteld kunnen worden van de kleinste foutjes van hun kinderen?
Waarom mogen de kinderen niet zelf bepalen of en hoe ze die onvoldoende of dat spijbeluurtje aan hun ouders vertellen?
Waarom laten we de school niet zelf contact opnemen met ouders als er iets ernstigs is gebeurd of als hun kind uit de pas loopt?
Laten we onze kinderen gunnen te kunnen leren van hun foutjes en zelf verantwoordelijkheid te nemen voor hun daden, zoals we dat voor het leerlingvolgsysteem-tijdperk ook mochten doen.
Ellen van Schoonhoven, Bunnik
Een belangrijk item over taalgebruik en hoe woorden de beeldvorming beïnvloeden, 29 januari in de Volkskrant. In dezelfde krant sluit het artikel ‘Duitsland wil asielzoekers terugsturen bij de grens’ af met de zin: ‘Tweede is AfD, een partij op het randje van extreemrechts, die haar kiezers grootschalige deportaties van buitenlanders uit Duitsland belooft.’
Als dit ‘op het randje’ is van extreemrechts, wanneer is het dan erover?
Lucas Geusebroek, Amstelveen
In toenemende mate valt het me op dat ook in de Volkskrant geschreven wordt over ‘de Chinezen’.
In alles generaliserend en meestal met een negatieve duiding, gebaseerd op onwetendheid en/of onjuiste feiten. Zo ook in de ingezonden brief over DeepSeek en de mogelijke diefstal van AI-modellen door ‘de Chinezen’. Extra kwalijk is de verwijzing naar dat ‘we’ daar al in de decennia van de vorige eeuw over spraken.
Aangereikte framing (de beschuldiging van diefstal komt van concurrenten) en de vorm van het bewijsnarratief (we spraken er toen al over) zijn bekend uit de geschiedenis. Wat zou er gebeuren als we in die brief enkele woorden zouden vervangen? Dan krijg je zoiets: dat de – dus allemaal – Joden, vrouwen, witte mannen, homo’s (vul in naar behoefte) iets crimineels doen (wat onbewezen is/of enkelen doen) en – scheut verontwaardiging – dat weten ‘we’ toch al jaren (!).
Als klap op vuurpijl sluit de brief af met een zelfautoriserend frame, die ik hier gemakshalve als niet-Chinees kopieer: ‘Waarvan akte.’
Peter Terlouw, Den Haag
O onfeilbare, grote en door God gezonden Trump, wij willen u een aanbod doen. Wij vinden het spijtig voor u dat Groenland niet te koop is. Om de teleurstelling te verzachten bieden wij een van onze eilanden aan, we dachten zelf aan Texel. Voor de meeste van uw landgenoten zijn de Danish toch hetzelfde als de Dutch peoples, dus voor u geen gezichtsverlies . U mag het huren voor 25 jaar voor het schamele bedrag van 50 miljard per jaar en dan mag u er doen wat u wilt, wij schaffen alle regels af.
Er is al een haven en de vaarroute van Amerika naar Rusland loopt er langs. Als dekmantel kunnen wij onze hardwerkende boeren er naar toesturen, dan zijn onze problemen met mest en stikstof voor een groot deel opgelost. De wind waait daar meestal richting Rusland. Van het geld compenseren wij de Groningers en alle andere Nederlanders die zijn gedupeerd door en teleurgesteld zijn in hun regering. U ziet, wij als natie van undertakers vinden altijd wel een oplossing voor wereldproblemen door te polderen en te schipperen.
Is getekend: Dick, Geert en Caroline.
Leo Keijzer, Utrecht
De reportage ‘Verward en gevaarlijk, maar niet geholpen’ genereert terecht medeleven voor de ouders van hun om het leven gebrachte zoon. Ook de familie van de dader verdient compassie: zij loopt rond met een bloedend hart omdat hulpvragen werden weggewuifd.
Het dashboard beveiligde bedden biedt in real time geen inzicht in beschikbare plekken. Het leuren met patiënten gebeurt nog steeds. Familie kan hooguit een zorgmachtiging aanvragen, een traject van twee maanden, zonder garantie op honorering. Alleen de burgemeester kan bij spoed een crisismaatregel afgeven.
In de ggz staat het zelfbeschikkingsrecht van de cliënt centraal, zelfs wanneer het hem ontbreekt aan ziekte-inzicht. Dit belemmert goed familiebeleid. Praktijkvoorbeelden zijn schrijnend: ouders melden psychotisch gedrag, maar het team vergadert. Bij acute bedreiging wordt familie niet ingelicht zonder toestemming van de cliënt. Een mentor haakt af vanwege gevaarzetting; de kantonrechter concludeert dat mentorschap ‘niet nodig’ is omdat de cliënt niet reageert op brieven van de Rechtspraak.
Naasten verdienen een wettelijke status in de Wet verplichte ggz. Nu blijft het bij ‘zoveel mogelijk betrekken bij verplichte zorg’. Zolang de cliënt bepaalt of familie betrokken wordt, blijft die stoel leeg. Liever stoelen bij de vergadertafel dan lege plekken aan de eettafel van rouwende gezinnen.
Geertje Paaij, Hoorn
De VVD lanceert een pakket maatregelen waarmee ze ervoor willen zorgen dat werken weer meer gaat lonen, want ‘dat is eerlijk en rechtvaardig’. Jammer dat ze geen maatregelen voorstellen om de scheefgroei tussen inkomen uit werk en inkomen uit vermogen terug te dringen. Die scheefgroei vinden ze kennelijk wel eerlijk en rechtvaardig?
Jan Harm Padmos, Heemstede
Naar aanleiding van de nieuwsberichten over Senegal en over Donald Trump vraag ik me af of het in het kader van het rechts-radicale beleid, dat helaas steeds meer de overhand krijgt in ons land en de Europese Unie, niet consistent zou zijn om direct te stoppen met het exporteren van ons (plastic) afval naar Afrikaanse en Aziatische landen, om direct te stoppen met het exporteren van onze afgedankte tankers en andere schepen naar die landen en te verbieden dat onze (en andere EU-) fabrieksschepen de zeewateren elders in de wereld leegvissen ten nadele van de plaatselijke vissers (en de biodiversiteit).
En er zijn nog ongetwijfeld wel meer voorbeelden te noemen waarin we andere landen en werelddelen opzadelen met de ‘oplossing’ van onze systeemproblemen.
Gerard van Reijsen, Den Haag
Stine Jensen en Marjan Slob zijn in hun reactie op ‘de ziedende en dreigende taal’ van Donald Trump (‘zoek de zachte krachten van je eigen leven, sta simpelweg rechtop, op jouw eigen plek en kijk vanuit die plek om je heen, naar je eigen omgeving en wees met dat wat is’) ietwat omslachtiger dan oorlogsminister Hendrikus Colijn in 1935 (tijdens de herbezetting door de Duitsers van het Rijnland en dus met een toenemende dreiging van Adolf Hitler), die een radiorede beëindigde met: ‘Ik verzoek den luisteraars dan ook om wanneer ze straks hunne legersteden opzoeken, even rustig te gaan slapen als ze dat ook andere nachten doen.’
Was Colijn van onze tijd geweest, dan had hij daar ongetwijfeld aan toegevoegd: ‘En pulk d’n ganse nacht maar eens lekker aan je eigen navel.’
Jan Heemstra, Enschede
Nooit was ik langer dan een blauwe maandag lid van een politieke partij. Partijen zijn voor mij als tijdschriften bij de Bruna: ik snap vaak het idee wel, maar geen ervan is echt ‘voor mij’.
Sinds de laatste verkiezingen ben ik dus tevreden donateur van Extinction Rebellion. Dat ‘mijn’ club nu door de Tweede Kamer aangemerkt wordt als ‘onwettige, maatschappij ontwrichtende en vandalistische organisatie’ is zeer zorgelijk. Het is de enige club die de klimaatcrisis serieus neemt en er dus ook consequenties aan verbindt: wie niet horen wil, moet maar voelen.
Dat is niet maatschappij ontwrichtend, dat is een laatste strohalm voor een leefbare toekomst. Tegelijkertijd zitten de echte ontwrichtende vandalen in de regering. Ik schud mijn hoofd en ga in Zone 5300 nog maar wat over obscure Vlaamse strips lezen.
Jelle van Dijk, Utrecht
Diederik Samsom schrijft in zijn column dat de Europese Commissie met een goede reden subsidie geeft aan milieuorganisaties. ‘Het hoort bij een eerlijke democratie waarin ook partijen zonder geld toegang wordt verschaft tot de macht.’
In Nederland hadden wij ook zo’n regeling: het Subsidieprogramma Maatschappelijke Organisaties en Milieu (SMOM). De regeling droeg bij aan het tot stand brengen van een machtsbalans tussen maatschappelijke organisaties en rijke en invloedrijke industriële lobby’s. Helaas werd de regeling in 2011 afgeschaft door de VVD/CDA-regering met gedoogsteun van PVV.
Samsom had de regeling weer kunnen herstellen bij de aanvang van het kabinet-Rutte II (2012-2017) maar dat heeft hij niet gedaan. Hoe groot de impact was van het afschaffen van de SMOM op de effectiviteit van milieuorganisaties is moeilijk te meten, maar feit is dat tussen 2010 en 2020 economische overwegingen bij politieke besluiten steeds prevaleerden boven milieu- en gezondheidsoverwegingen. Met als gevolg dat er nu steeds meer rechtszaken worden gevoerd in Nederland.
Frans Vollenbroek, Tervuren (België)
Soms lees je zomaar ineens een prachtige zin in de krant, zoals in de column van Max Pam: ‘Ik wil geen literatuur of kunst die samenbrengt, want het zijn de leugen en het conflict, die aan de basis staan van elke tragedie én van elke komedie.’
Henny Jellema, Haarlem
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant