Vallen gaat eerst langzaam en dan snel, bij kabinetten althans. Ze kunnen heel lang een eind uit het lood staan, eindeloos lang doen alsof ze er zelf niets van merken, als je er iets van zegt, doen ze ‘huh?’, en zeggen ze dingen als ‘De toren van Pisa gaat ook al een tijdje mee’. En dan kaboem.
Ze zitten nog in de langzame fase, de fase van naar elkaar loeren en van zoete roddels fluisteren in de rode oortjes van parlementair journalisten (Het is de pietluttigheid van Pieter O., lispelen ze, met z’n gedram over z’n constitutioneel hof dat helemaal niemand wil. Of nee, het is het onbenul van Caroline van der P., die volcontinu boeren een rad voor de ogen loopt te draaien omdat ze het ook niet meer weet. Of nee, het is het doorlopende, kokette gelieg van Dilan Y., die blijft doen alsof haar partij niet de afgelopen veertien jaar met z’n vingers aan werkelijk elk probleemdossier heeft gezeten en niet verantwoordelijk is voor vrijwel alles waartegen ze nu ageert. En vlak de leegheid van Geert W. niet uit, als je daar de wrok van hebt afgepeld, houd je een bange man met nul ideeën over.)
Het is de fase van wat ze ‘positioneren’ noemen; bedenken waar volgens jou de volgende verkiezingen over moeten gaan, vervolgens continu naar aandacht daarvoor hengelen, beloven dat je alles nieuw zal maken, en duimen dat straks genoeg kiezers al het oude – de blunders, de twijfelachtige politieke vriendschappen, de opvattingen – als bij toverslag zullen vergeten.
Sheila Sitalsing is podcastpresentator en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Die verkiezingen, die eerst langzaam dichterbij komen en dan snel, zullen over kleine dingen gaan als we afgaan op de posities die tot dusver zijn ingenomen. Klein als in kleingeestig.
Ze zullen niet gaan over de wereld en onze plek daarin, niet over de lucht en de zee en de hitte en de verre toekomst, niet over dromen en idealen, niet over oorlogen ver weg die alles te maken hebben met ons (lees in dat verband vooral het stuk terug waarin Bram Vermeulen uitlegt waarom er een rechte lijn loopt tussen de Rwandese inval in Oost-Congo en de macht van de techmiljardairs die zich hebben ingekocht in de macht, met behulp van de fortuinen die ze hebben verdiend met het uitbaten van uw en mijn privacy).
De volgende verkiezingen zullen gaan over ‘uw portemonnee’, over kijk hoe duur een pak melk is geworden, over procentjes koopkracht erbij en eraf, over geen gezeik, iedereen rijk.
Vandaar dat de VVD deze week alvast een ‘agenda voor werkend Nederland’ presenteerde, een lichtelijk infantiel document dat handelt over meer geld voor ‘de middenklasse’. Zonder dat die middenklasse wordt gedefinieerd overigens, wat vanuit politiek-strategisch oogpunt bezien begrijpelijk is, want vrijwel iederéén rekent zichzelf tot de middenklasse. Sappelende eenpitters die net iets meer dan het minimumloon bijeenscharrelen noemen zich ‘middenklasse’ omdat het alternatief zo deprimerend klinkt. Net als miljonairs met zeven huizen, die zich hooguit als ‘hogere middenklasse’ beschouwen, ze kijken geschokt als je ze tot ‘de elite’ rekent, want zo hebben ze nog nooit naar zichzelf gekeken, en bovendien klinkt ‘elite’ als een veel te hoog belastingtarief.
Vandaar ook het derderangstheater over de btw – omhoog, toch niet, of deels omhoog c.q. omlaag, of helemaal niet – dat al zo lang duurt als dit kabinet er zit. De laatste stand van zaken is dat alle vier de coalitiepartijen zich tégen een algemene verhoging van de btw hebben verklaard, wat er vermoedelijk op zal uitdraaien dat het gewoon blijft zoals het in het begin al was bedacht: boeken, kranten, musea en theaters worden duurder, maar de Efteling niet. Dat zullen ze achteraf alle vier uitstekend te billijken vinden. Tenzij het voor die tijd al kaboem wordt. Dan zullen ze elkaar de schuld hiervan geven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant