Denkfouten in het hedendaags ontwerp gefileerd door ontwerpwetenschapper Jasper van Kuijk. Deze week: codekluisjes in het museum.
Ik krijg wel vaker lezerspost, maar niet zoals deze. Lezers Peter en Marga bezochten het Van Gogh Museum en stuurden een tekstueel- en fotoverslag volledig in de geest van ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’. Ik had eigenlijk een ander onderwerp klaar liggen, maar dat kon overboord.
Bij aankomst in het Van Gogh gingen Peter en Marga gelijk aan de slag op het aanraakscherm waarop je taal en de gewenste grootte van de locker kunt kiezen. Ze vonden het achteraf dom van zichzelf dat ze niet eerst de instructies lazen, maar dit doen heel veel mensen niet en een goed ontwerp wijst zichzelf.
Over de auteur
Jasper van Kuijk is ontwerpwetenschapper en columnist voor de Volkskrant. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
De interactie ging via een nogal kieskeurig touchscreen, dat je niet te hard moet aanraken maar ook niet te zacht. Daardoor voer je sneller onbedoeld een verkeerde pincode in. Daarna kregen onze Volkskrantlezers om onduidelijke redenen willekeurige symbolen gepresenteerd (paard, koffer, duif), met daarbij de instructie dat ze er eentje moesten kiezen, onthouden en bevestigen.
Uiteindelijk werd hun – zeer kort – een lockernummer gepresenteerd dat ze ook weer moesten onthouden. Kennelijk gaat dit geregeld mis, want nu kregen Peter en Marga de instructie om een foto te maken van het lockernummer. Wat dus niet ging doordat het zo kort te zien was. En nou staat het nummer ook op de locker die automatisch openspringt, maar er kunnen meerdere lockers tegelijk opengaan of -staan.
Toen onze lezers na afloop van de – gelukkig mooie – tentoonstelling zoekend rondliepen tussen de lockers, bood een vriendelijke medewerker hulp, maar zei ook ‘dat het eigenlijk heel makkelijk was’. Een museummedewerker die dit systeem honderd keer per dag moet uitleggen, heeft op een gegeven moment wel door hoe het werkt, maar dat is niet zo als je het voor het eerst ziet.
Navraag bij medewerkers achter een balie vlakbij leverde op dat het probleem op drukke dagen toch al gauw zo’n dertig keer per uur voorkwam. Dus dan schaf je als museum dure, fancy elektronische lockers aan, moet je er alsnog de hele dag een medewerker naast zetten. Terwijl het idee van dit soort codelockers juist is dat er geen sleutels meer kwijt kunnen raken en dat dat tijd en geld bespaart.
Het was een analyse zoals ik hem gemaakt zou kunnen hebben. Behalve dan dat ik inmiddels in Zweden woon en werk en dus niet meer leef tussen de producten, diensten en systemen waar u als lezer mee te maken hebt. Dat is een van de belangrijkste redenen dat ik volgende week na tien jaar stop met ‘Hoe moeilijk kan het zijn?’.
Maar gelukkig kijken er meer mensen met dezelfde blik, onder wie Peter en Marga. Die wilde ik in deze een-na-laatste column een plek geven. Want als we met z’n allen zo blijven kijken, dan krijgen we de wereld een stukje beter ontworpen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns