De Britse zangeres en actrice Marianne Faithfull is donderdag op 78-jarige leeftijd overleden. Ze was onder meer bekend van haar hit As Tears Go By, waarmee ze in de jaren zestig de hitlijsten veroverde.
schrijft voor de Volkskrant over popmuziek en jazz.
Het leven van de donderdag thuis in Londen overleden zangeres en actrice Marianne Faithful verliep bepaald niet op rolletjes. Het ene moment was de Britse een gevierd popster, het liefje van Mick Jagger en stralend middelpunt in de Londense Swinging Sixties-scene. Een paar jaar later was ze dakloos, raakte ze verslaafd aan heroïne en verloor ze de zeggenschap over haar vierjarige zoontje Nicholas. Ze werd geveld door ernstige ziektes (hepatitis B, borstkanker) en raakte in 1969 tijdens een vliegtuigtrip naar Australië − waar ze met Jagger in de film Ned Kelly zou acteren − door een overdosis pillen in coma.
Maar tussen alle ellende door bleek Faithfull iedere keer weer in staat zichzelf te overtreffen met tijdloze muziek. Zo kwam ze in 1979 met het album Broken English waarop haar stem weliswaar een paar octaven lager was dan die waarmee ze in 1964 was doorgebroken, maar juist die zwaardere, beetje krakende stem gaf liedjes als The Ballad Of Jordan (haar grootste hit in Nederland) een uniek karakter. De eigentijds klinkende, kale synths maken het album nog altijd tot een hoogtepunt van de Britse post-punk.
Het was een comeback waar weinigen rekening mee hadden gehouden. Faithfull was al jaren uit zicht, van de levenslustige, beeldschone zangeres die in 1964 doorbrak met het door Mick Jagger en Keith Richards geschreven As Tears Go By was niets meer over.
Maar ze kwam terug, zoals ze dat ook in 1987 deed, toen ze eindelijk definitief was afgekickt. Het album Strange Weather, vernoemd naar haar prachtige vertolking van een liedje van Tom Waits, was een nieuw hoogtepunt. Tussen de fraaie cover viel ook haar uitvoering van Bob Dylans I’ll Keep It With Mine op, een prima revanche op de mislukte versie die ze 23 jaar eerder van diens Blowin’ In The Wind had opgenomen.
Het was toen een van de singles die ze in 1964 onder begeleiding van Andrew Loog Oldham zou opnemen. Hij was manager van de Rolling Stones, en in hun entourage had hij de toen 17-jarige Faithfull gespot, die hij brutaal vroeg of ze misschien ook kon zingen.
Een liedje had hij ook al voor haar. Een van de eerste pennenvruchten van Jagger en Richards, die er allebei niet erg happig op waren. Maar Faithfull nam het liedje op en haalde er de Britse top 10 mee.
Dat verandert haar leven definitief. Ze trouwt in 1969 met kunstenaar John Dunbar, die ze een jaar later, inmiddels moeder, verlaat voor Jagger. Zij blijven vier jaar samen, maar Faithfull komt tot haar grote ergernis vaker in het nieuws als ‘de vriendin van Mick’ dan als zangeres of actrice (ze speelt in 1968 naast Alain Delon in de film The Girl On A Motorcycle).
Ze verliest zich steeds meer in overmatig drank- en drugsgebruik, maar schrijft in 1969 wel een fraaie tekst voor Sister Morphine, dat ze zelf als eerste opneemt, twee jaar voordat de Rolling Stones het op hun album Sticky Fingers zouden zetten. Zonder haar overigens de credits te geven. Pas in 1994 wordt haar het co-auteurschap weer toegekend.
Toen kon ze die jaarlijkse cheque ook goed gebruiken, zei Faithfull, die altijd platen is blijven uitbrengen waarvan de kwaliteit hoger was dan de verkoopcijfers deden vermoeden, daarover in interviews. Ze had ook het geluk dat er in de jaren 90 een nieuwe generatie muzikanten met haar wilde werken voor wie Faithfull een iconische status had.
Met Beck, Jarvis Cocker en de mannen van Blur neemt ze in 2002 het aardige Kissin Time op, maar pas echt bijzonder is in 2018 het album Negative Capability, dat ze maakt met Warren Ellis, bekend uit The Bad Seeds van Nick Cave.
Faithfull zingt mooi, de begeleiding van Ellis op viool in wat haar derde studioversie van As Tears Go By wordt, is subliem en het met Mark Lanegan geschreven They Come At Night (over de terreuraanslag in de Parijse rocktempel Bataclan) iedere keer weer aangrijpend.
Door haar slechte gezondheid kan ze niet met deze nieuwe muziek op tournee, haar zwanenzang She Walks in Beauty maakt ze in 2021, opnieuw met Warren Ellis. Begeleid door onder meer Nick Cave en Brian Eno, draagt ze heel gedragen met een mooi oud geworden stem haar favoriete gedichten uit de Romantiek voor van onder meer Keats, Shelley en Wordsworth.
Het is een passend slotakkoord van Marianne Faithfull, de vrouw die zeven decennia lang ondanks soms jaren van afwezigheid een vaste waarde was in de popmuziek. Niet alles wat ze opnam, heeft de tand des tijds doorstaan, maar alleen al zoals ze in 2018, 44 jaar na haar eerste versie van As Tears Go By het eerste couplet opnieuw zingt, geeft kippenvel.
It is the evening of the day
I sit and watch the children play
Smiling faces I can see, but not for me
I sit and watch as tears go by
In 1964 was ze er eigenlijk te jong voor maar nu maakt ze ieder woord bijna tastbaar.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant