Werkzoekende asielzoekers en statushouders gaan woensdag op een Amsterdamse banenmarkt gretig in gesprek met werkgevers die naarstig op zoek zijn naar personeel. ‘Ik wil zo graag bijdragen, ik wil mijn rekeningen kunnen betalen.’
is verslaggever van de Volkskrant.
‘Van het bereiden van Zweedse balletjes tot het vullen van de vakken. Wij vinden altijd iets wat bij je past’. Die woorden staan op een groot bord achter wervingsmanager Dennis Schutte van Ikea.
Nederlands spreken in niet nodig om in een van de twaalf Nederlandse winkels van de Zweedse meubelaanbieder te werken, vertelt hij woensdag op de banenmarkt voor vluchtelingen in Amsterdam. Wie bij Ikea achter de kassa wil zitten of badkamerdecoratie wil verkopen, tegen een bruto-uurloon van 16,58 euro, hoeft alleen de Engelse taal te beheersen.
De banenmarkt voor vluchtelingen en statushouders in de Johan Cruijff Arena wordt woensdag voor de tweede keer georganiseerd door vacatureplatform Indeed en vluchtelingenorganisaties Tent en de UNHCR. Aan de wanden van de gangen in de Arena prijken foto’s van grootverdieners uit het voetbal. Asielzoekers komen hier om hun eerste stappen op de Nederlandse arbeidsmarkt te zetten, vaak voor een uurloon van minder dan 18 euro bruto per uur.
Vorig jaar meldden vijfhonderd werkzoekenden zich aan en kwamen er volgens de organisatie op de dag zelf zeker achthonderd langs. 88 vluchtelingen gingen vervolgens op gesprek bij een potentiële werkgever. Hoeveel arbeidscontracten hieruit voortvloeiden, is volgens de organisatoren niet duidelijk.
Dit jaar zijn er 1.450 mensen. Directeur Benelux van Indeed Stan Snijders kijkt vanaf een afstandje de zaal in. Hij vreest voor de veiligheid van bezoekers als het nog drukker wordt. Voor de deur staat kort na de opening van de markt al een lange rij werkzoekenden. De rij wordt gedurende de dag alleen maar langer.
Even verderop op de beursvloer staan onder meer schoonmaakbedrijf ISS, de Japanse kledingketen Uniqlo (nu vier winkels in Nederland, maar ‘hopelijk snel veel meer, we zoeken dus veel winkelpersoneel’) en uitzendorganisatie Herenbos.
Die laatste zoekt medewerkers voor de groenvoorziening, heiers en stratenmakers. Iedereen wordt aangesproken; vrouwen op leeftijd, werkzoekenden met een klein kind op de heup, jongemannen. ‘Ben je op zoek naar een baan in de buitenlucht?’
Het is niet makkelijk om na aankomst wegwijs te worden in een nieuw land met een vreemde taal. Een banenmarkt als deze kan helpen, zegt Loo, een breedlachende 24-jarige Somaliër die een capuchontrui draagt met een afbeelding van de Somalische vlag. ‘Ik ben hier, ik ben fit en wil aan de slag. Als je nieuw bent in Nederland, is het ingewikkeld om te weten waar je moet beginnen.’ Hij wil werken in een magazijn. ‘Een beetje sjouwen’, zegt hij terwijl hij zijn vuisten balt.
Samen met veertig grote gemeenten stuurde het Centraal Orgaan opvang asielzoekers (COA) in november een brief aan het kabinet waarin wordt opgeroepen de bureaucratische drempel voor nieuwkomers in Nederland te verlagen, ook voor het zoeken naar een baan. Op dit moment verblijven 53 duizend asielzoekers in de opvang. Daarvan hadden in vorig jaar 7.200 een werkvergunning.
Asielzoekers in Nederland kunnen een werkvergunning krijgen als hun asielaanvraag zes maanden bij de Immigratie en Naturalisatiedienst in behandeling is. ‘Na huisvesting is werk voor vluchtelingen het belangrijkste. Iedereen die hier komt, willen we naar huis laten gaan met een afspraak of perspectief op een baan’, zegt directeur Snijders.
Okan Uykur (37) drinkt koffie aan de bar en vertelt dat hij vier jaar geleden met zijn vrouw en 4-jarige dochter vanuit Turkije naar Nederland kwam. Hij is statushouder, woont inmiddels in het Zuid-Hollandse Rozenburg, en zoekt werk. In zijn hand houdt de voormalig docent geschiedenis een plastic mapje met zijn cv.
Uyker haalt zijn diploma Nederlands (B1) uit het mapje. ‘Ik wil zo graag bijdragen, ik wil mijn rekeningen kunnen betalen. De energieprijzen zijn hoog, de premie van mijn zorgverzekering is weer gestegen, om nog maar te zwijgen over de inflatie. Vandaag zoek ik werk als administratief medewerker, dat lijkt me goed bij mij passen.’ Uykur heeft zijn diploma’s gekopieerd en een LinkedIn profiel gemaakt met op de achtergrondfoto een veld tulpen en een molen.
Ook de Oekraïense Valeria Keleman (34) heeft het over ‘bijdragen aan de Nederlandse samenleving’. ‘En ik wil blij zijn, gewoon eindelijk weer blij zijn.’ Ze vluchtte in juli 2022 met haar zoontje naar Nederland en woont in een voormalig hotel in Naarden. Keleman (haar Oekraïense man is van Duitse afkomst, vandaar de achternaam) kan als docent Engels niet aan de slag in Nederland.
Ze vertelt: ‘Ik heb de eerste maanden in Nederland online lesgegeven aan Oekraïense studenten. Maar ik werd ongelukkig van zoveel schermtijd. Nu zoek ik een werkgever die flexibel is. Ik heb een zoontje. Hij gaat naar school. Ik wil graag ’s ochtends vroeg beginnen, maar op tijd weer naar huis.’
Het Marriott Hotel in Amsterdam biedt flexibele werkuren, hoorde Keleman van een manager in een blauw pak. Masseurs zoekt hij, roomservicepersoneel, schoonmakers. Ook voor de ochtenddienst. Types die van aanpakken weten. ‘Ik zou graag in de keuken werken, want ik houd ongelooflijk van koken. Ik wil mijn nieuwe collega’s kennis laten maken met de Oekraïense keuken’, zegt Keleman.
Ze liet haar cv achter bij de manager van het Marriott en hoopt snel van hem te horen. ‘Ik heb al eerder in een hotel gewerkt, ik woon nu zelfs in een hotel. Ik geloof niet in toeval. Dus hopelijk hoor ik snel iets van mijn nieuwe werkgever.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant