In een vergeefse poging de rottige protestanten in aantal te evenaren, werden katholieke gezinnen lange tijd gestimuleerd om zoveel mogelijk kinderen te krijgen. Zo kom ik aan 46 ooms en tantes. Dit zijn de jaren van het afscheid, de begrafenissen. Deze week brachten we Willem naar zijn laatste rustplaats, na een dienst in de Pauluskerk in Emmen, waar ik een serieus deel van mijn jeugd heb doorgebracht, in burger en in misdienaars-dracht.
Inhoudelijk was de kerk in mijn tijd nog altijd in de aanval – volop bezig de waarden te verspreiden. Het ging over de barmhartige Samaritaan. En over Sodom en Gomorra, waar ze alle waarden hadden omgekeerd, en vreemdelingen niet werden opgevangen, maar verkracht, zodat God de steden natuurlijk wel moest vernietigen.
Over de auteur
Peter Middendorp is schrijver en columnist van de Volkskrant. Van zijn hand verschenen onder meer de romans Vertrouwd voordelig en Jij bent van mij. Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Onze pastoor praatte net als Mariann Budde, de Amerikaanse bisschop die de dienst bij de inauguratie van Trump leidde, en hem in zijn gezicht, en ten overstaan van de halve wereld, om genade voor vreemdelingen en zwakkeren vroeg. Zo liet ze zien wat moed is, en wat je eigenlijk ook zou moeten doen als je een kans krijgt om je uit te spreken.
In mijn jeugd praatte bijna iedereen zoals Budde, leraren, opvoeders, ooms en tantes, met dezelfde stem en houding, de tantes vaak zelfs met hetzelfde kapsel. Dat van God geloofden ze wel, het ging om je taak in de wereld. Willem liet geen spirituele poëzie op zijn rouwkaart afdrukken om God mee te paaien, maar gebruikte zelfs zijn laatste woorden nog voor een oproep om langere tafels te bouwen, in plaats van hogere hekken.
De aanval is allang uit de kerk verdwenen. Er wordt alleen nog verdedigd. Elk woord is bedoeld om te overtuigen. We vertellen hier geen sprookjes en geen fabeltjes, zeggen ze, het is echt waar wat we vertellen, echt, echt waar. Als je jezelf voor de gek wil houden, begin je daardoor al snel te denken, waarom doe je dat dan niet even lekker in je eigen tijd?
Premier Schoof kan zichzelf ook altijd zo ongevraagd en spartelend verdedigen. Dan roept hij uit: ‘Mijn kabinet is geen kleuterklas! Ik ben geen zetbaas van Wilders! We hebben wel plannen! Ik ben niet onzeker, ik doe altijd zo met mijn ledematen!’ En ook hier denk je vooral: ja, goed verwoord, een lege zetbaas met bange armen, dat ben jij ten voeten uit.
Alles staat op het spel, de vrijheid, veiligheid en leefbaarheid. Schoof zelf staat op het spel. Best kans dat hij de geschiedenis ingaat als de link tussen de liberale en illiberale democratie – degene die in ruil voor wat aandacht graag bereid was het stokje door te geven. Maar als we moeten geloven wat Schoof in interviews zegt, staat hij juist heel vrij in het premierschap, omdat hij al een fantastische carrière heeft gehad en een goed pensioen heeft opgebouwd. Hem kon niks meer gebeuren, wilde hij maar zeggen – alsof hij er niet in was geslaagd om zichzelf te bedriegen, en het nu maar met ons probeert.
Volgens de pastoor in de Pauluskerk zijn mensen na twee à drie generaties wel zo’n beetje vergeten. Voor de meeste van ons zal dat wel kloppen, denk ik. Alleen speciale gevallen zoals Schoof zullen blijvende herinneringen achterlaten.
Source: Volkskrant columns