Politiemensen over die ene melding, wat er daarna gebeurde en hoe dat hun kijk op het vak heeft veranderd. Operationeel expert Arjen Siccama (45) week van de regels af, en redde zo een leven.
is politie- en justitieverslaggever van de Volkskrant.
‘Dit is een behoorlijk heftig verhaal. Het begon na een managementoverleg in Sneek, op een winterochtend in 2023. Mijn collega Ricardo en ik reden samen terug naar het bureau hier in Lemmer. Onderweg kwam de melding van een bedrijfsongeval in Sint Nicolaasga. Wij reden daar vlakbij, en gingen er met spoed naartoe.
‘Er kwam steeds nieuwe informatie: het zou gaan om een werknemer die vastzat in een papierpers. Het was ernstig. Levensbedreigend. Mogelijk was er sprake van een amputatie.
‘We spraken af dat Ricardo de coördinerende rol van Officier van Dienst zou oppakken, terwijl ik me op het slachtoffer richtte. Ricardo parkeerde op het terrein van een groot verwerkingsbedrijf van verpakkingsmateriaal. Ik sprong uit onze auto en zag meteen werknemers heftig seinen en wijzen: daar, bij die loods moet je zijn.
‘Vlak voor die loods stond een gigantische stalen container, met daarboven een doorvoerband waarmee papier via een grote trechter in die stalen bak wordt samengeperst tot pakketten van 1 bij 1,5 meter.
‘Op een platform bij die papierpers stond een bedrijfsleider. Ik rende de trap op. Hij keek met grote, angstige ogen in de machine. Ik trok twee rubberen flappen opzij en zag onder in de trechter een persoon op de stalen klep zitten. Hij bloedde hevig. Er was niet sprake van één, maar van twee geamputeerde benen. Hij keek me aan… Die ogen vergeet ik nooit meer, ze smeekten: help me. Ik zag het leven uit dat grauwe gezicht wegtrekken. Twee slagaderlijke bloedingen – dit was secondewerk.
‘Ik dook in die machine, zette mijn benen in spreidstand tegen de schuine wanden van die trechter om te voorkomen dat ik mee naar binnen zou vallen als die klep weer zou openschuiven, en boog me over het slachtoffer. Hij greep mijn benen vast.
‘‘Ik ga jou even heel veel pijn doen’, zei ik, maar al snel bleek dat hij geen Nederlands sprak. Gelukkig hebben wij tegenwoordig allemaal een tourniquet bij ons, een band die je kunt opdraaien zodat je bij amputaties of schotwonden de bloeding kunt stelpen.
‘Zijn rechterbeen bloedde het meest, dus ik zette mijn tourniquet erop en draaide hem vast. Ondertussen riep ik door mijn portofoon dat ik een tweede tourniquet nodig had. Omdat het bloed uit dat been gutste, duwde ik die rubberen flappen open, stak mijn hoofd uit die machine en schreeuwde keihard: ‘Tweede tourniquet! Nu!’
‘Ondertussen waren er meer hulpverleners, een ambulance en zelfs de traumahelikopter gearriveerd. Een collega gaf mij haar tourniquet. Ik dook die machine weer in en heb ook dat tweede been afgebonden. Vervolgens tilde ik het slachtoffer op en trokken twee brandweermannen hem eruit.
‘Bij de ambulance kwam meteen de vraag: ‘Waar zijn z’n benen?’ Die had ik niet gezien, dus ging ik terug naar dat plateau en vroeg aan die bedrijfsleider: ‘Kunnen we de machine terugdraaien?’
‘Dat kon. Hij drukte op knoppen waarna die klep onder in de trechter openschoof en het laatst samengedrukte pakket papier weer terugkwam. Ik hing over de rand van die stalen bak met mijn hoofd naar beneden terwijl collega Patrick me aan mijn koppel vasthield. Met een soort pikhaak kon ik dat pakket naar me toe trekken en openwrikken. Al snel kwam ik een been tegen, met de laars en een stuk overall er nog aan. Ik tilde het eruit, het was vrij licht, en gaf het aan Patrick.
‘Na verder loswrikken zag ik het tweede been. Omdat de laars vol zat met bloed, was dit been heel zwaar. Collega’s haalden ijsblokken bij de naastgelegen groothandel. Dat hebben ze met die benen in een lijkzak gedaan en daarmee is Patrick achter de ambulance aangereden.
‘Toen alles was afgehandeld, kwamen alle betrokkenen bij elkaar op het bureau in Joure om te debriefen. Daar vertelde Ricardo, die alles coördineerde, dat hij me ineens kwijt was. Toen pas realiseerde ik me dat ik nogal wat risico’s had genomen. Want die bedrijfsleider had wel op de noodknop van die papierpers gedrukt, maar er stond nog steeds stroom op die machine.
‘Daar hebben we veel over gesproken. Ik had niet zonder medeweten van Ricardo in die machine mogen duiken, daar gelden regels voor. Maar als dat slachtoffer was overleden doordat ik dat besluit niet had genomen, zou dat mijn hele leven aan me zijn blijven knagen, dat weet ik zeker.
‘Ik heb hiervan geleerd dat je niet altijd controle hebt over je collega’s, en zij hebben dat niet altijd over mij. Iemand zei eens heel mooi: ‘Een protocol geeft richting, maar je instinct zegt hoe het moet.’ Zo zie ik dat ook. Ik zou het zo wéér doen.
‘Het slachtoffer is teruggegaan haar Hongarije, waar hij zijn vrouw en kindje van 1 jaar oud weer in de armen kon sluiten. Hij heeft geen benen meer, maar is heel blij dat hij het heeft overleefd. Ik ben best trots dat ik dat verschil heb kunnen maken.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant