De ziekenhuisserie is weer helemaal terug (van nooit echt weggeweest), met The Pitt als een waardige opvolger van klassieker ER.
is kunstredacteur van de Volkskrant. Hij schrijft over films, series en fotografie.
De superieure ziekenhuissoap ER, over het dagelijks leven in het Cook County General Hospital in Chicago, liep vanaf 1994 vijftien seizoenen lang en maakte sterren van de cast (George Clooney!). The Pitt kan met recht een opvolger (geen vervolg) van ER worden genoemd.
Showrunner R. Scott Gemmill werkte zelf aan de klassieke serie en de hoofdrol wordt gespeeld door Noah Wyle als dokter Robby Rabinavitch. Wyle was natuurlijk de populaire dokter John Carter uit ER, en is inmiddels een vijftiger en het door het leven getekende afdelingshoofd van het fictieve Pittsburgh Trauma Medical Hospital, bijnaam The Pitt.
Het oorspronkelijke ER was weliswaar een grensverleggende serie, die middels de eindeloze aanvoer van steeds weer nieuwe patiënten een slimme manier had om allerhande maatschappelijke kwesties op te voeren, maar het moest allemaal wel binnen de keurige kaders van een netwerkserie vallen.
The Pitt, een ziekenhuisserie voor het streamingtijdperk, komt via HBO Max en is een stuk explicieter en rauwer dan ER ooit was, waarbij een eerstehulpafdeling van een grote Amerikaanse stad een voortdurende aanvoer van slachtoffers van ongelukken, vuurwapengeweld en drugsoverdoses, en daarmee van drama, garandeert. We willen ook maar zeggen: een sterke maag helpt.
De makers hebben gekozen voor een opzet die doet denken aan de actieserie 24. Elke aflevering is een uur in de dienst van dokter Robby, die in de opening op weg is naar het ziekenhuis voor een eindeloze werkdag. Het seizoen heeft vijftien afleveringen, de eerste heet ‘7.00 A.M’, de tweede ‘8.00 A.M.’, en zo verder.
Stel daar geen al te realistische weergave van een werkdag bij voor, zelfs niet op een trauma-afdeling, want alleen al dat eerste uur bevat genoeg plot voor een heel seizoen.
In die eerste overvolle afleveringen worden plotlijnen voor het seizoen uitgezet, terwijl de voortdurende aanvoer van steeds weer nieuwe patiënten en beslissingen op leven en dood elke minuut een bijna ademloze urgentie geven. De formule van The Pitt begint pas echt te werken ná die opening, als we naast dokter Robby meer personages leren kennen.
In die eerste aflevering is meteen duidelijk dat dokter Robby ook persoonlijk heel wat heeft te verwerken, met name nog niet onthulde gebeurtenissen tijdens de covid-jaren. Hij heeft met zijn overvolle en onderbezette afdeling ook te maken met de economische realiteit van een Amerikaanse zorgsector in voortdurende crisis. Er lopen verder wat relationele breuklijnen die een grotere rol gaan spelen, voel je al snel.
Een andere doorlopende lijn zijn de jonge artsen in opleiding, die hier in het diepe worden gegooid en in sommige gevallen meteen een paar harde lessen moeten leren over het speculatieve karakter dat dit type medische hulp ook kenmerkt. Het ingrijpen loopt soms vooruit op een zorgvuldige diagnose, om het voorzichtig uit te drukken.
Je voelt als kijker meteen in welke verhalen je graag meegaat en welke levenslessen als een tientonner aan komen denderen. Iets wat ook heel erg bij dit genre van een lach (heel weinig) en een traan (heel veel) past.
Tegelijkertijd is The Pitt zo goed en vakkundig gemaakt dat elke aflevering voorbijschiet. Na twee afleveringen zijn er al een paar levens aan verhalen gepasseerd en is het nog steeds pas negen uur in de ochtend. En dan te bedenken dat deze dienst, en daarmee dit seizoen, vijftien uur gaat duren.
Op volkskrant.nl/series vind je al onze serie-recensies, handig doorzoekbaar op genre, aanbieder en aantal sterren.
★★★★☆
Drama
15-delige serie van R.Scott Gemmill
Met Noah Wyle, Tracy Ifeachor, Patrick Ball
Te zien op HBO Max
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant