Op donderdag 30 januari gaat de 54ste editie van het International Film Festival Rotterdam van start met de Nederlandse film ‘Fabula’ van Michiel ten Horn. ‘Een misdaadkomedie met een vleugje fantasy, folklore en magisch realisme.’ De Betrouwbare Mannetjes doken in het omvangrijke aanbod en maakten de volgende selectie:
(Polen, 2025) Wanneer de heel gewone Karolina door een bizarre speling van het lot opeens burgemeester wordt van haar heel gewone dorp, ziet ze zich geconfronteerd met de gevolgen van een ogenschijnlijk onoplosbaar probleem. Als ze met haar rug tegen de muur komt te staan, besluit ze het probleem op te lossen door niet het probleem op te lossen maar haar dorpsgenoten ervan te overtuigen dat juist het oplossen van het probleem het probleem is. En anders iets met innovatie. Een viscerale ode aan de onmeetbare kracht van ontkenning.
(Zweden, 1984) Een 4K-restauratie van deze vrolijke lowbudget-euro-buddymovie waarin een superpopulaire, sociaal onhandige, humorloze autist met drugsproblemen besluit op te trekken met een nog populairdere, aan verkrachting schuldig bevonden, narcistische, pathologisch leugenachtige, racistische oplichter. Wanneer de superpopulaire autist live op tv tot twee keer toe de Hitlergroet brengt, lijkt hij zich flink in nesten te werken, maar uiteindelijk valt het allemaal reuze mee en houdt men het maar op een onhandig armgebaar, ook vanwege de altijd wel aanwezige angst om rechtse mensen boos te maken.
(2025, Letland) Hartverwarmende coming of age over een groep vrienden uit Riga die na een avondje doorhalen besluit om tegen Ajax te gaan voetballen.
(Nederland, 2024) Uit eigen land komt deze angstaanjagende horror over de zoetgevooisde Angela die met haar gezin in Rotterdam gaat wonen, maar zo veel van tv kijken houdt dat ze al gauw vijftien jaar lang iedere dag de hele dag tv zit te kijken. Onopgemerkt wordt het publiek meegezogen in haar groeiende waanzin. En wanneer Angela nagenoeg dagelijks een stukje blijkt te schrijven over een soort voetbalkantine maar dan op tv, erodeert de dunne grens tussen tv en werkelijkheid steeds verder en besluiten de overige gezinsleden uit voorzorg alle bijlen het huis uit te doen.
(België, 2025) Hoever reikt het menselijk incasseringsvermogen? Deze vraag staat centraal in deze allegorie over empathie, visie en de noodzaak tot optimisme, in een land waar mensen onafgebroken in een deken van dichte mist leven. Wanneer de mist eindelijk optrekt, maar wordt ingeruild voor kou, grijze luchten, wind en regen, begint een fantasmagorische reis door de diepste krochten van de collectieve ziel.
(Italië, 2024) Een fleurig eerbetoon aan de eenvoud, deze droomachtige cine-memoir. Als koffiedame Chiara tijdens een vergadering hoort dat het oplossen van een toeslagenaffaire zo’n twintig jaar gaat duren, vraagt ze zich per ongeluk hardop af waarom ze de slachtoffers niet gewoon betalen, ‘en dan betaal je misschien te veel, en misschien ook wel een paar mensen die er eigenlijk geen recht op hebben, maar dan ben je in ieder geval van het gezeik af’. Omdat niemand een beter idee heeft, besluiten ze het gewoon maar te proberen. Het blijkt een groot succes en iedereen vraagt zich af waarom Chiara dit niet eerder heeft gezegd en dan wordt ze ontslagen en is ze gedwongen een uitkering aan te vragen.
(Zuid-Korea, 2024) Postapocalyptische choreografie waarin twee mannen van middelbare leeftijd halverwege de inauguratie van de nieuwe Amerikaanse president ontdekken dat nagenoeg alle apps en de telefoon en computer waarvan ze gebruikmaken eigendom zijn van de vijf mannen op de eerste rij. Ze besluiten hun geweten te volgen en de bedrijven voortaan compleet uit hun leven te bannen. Nog diezelfde middag blijken ze vast te zitten in een technologisch labyrint, ook omdat (bijna) niemand van WhatsApp naar Signal wil verhuizen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns