De rubriek Beeldvormers onderzoekt hoe een foto onze kijk op de werkelijkheid beïnvloedt. Deze week: Greenpeace is onvermoeibaar, ook tegenover mensen die grossieren in gebakken lucht.
Het was een beeldvormende week voor Greenpeace. In een door de milieuorganisatie aangespannen rechtszaak concludeerde de Haagse rechtbank woensdagochtend dat de staat te weinig doet om de Nederlandse natuur te beschermen tegen de gevolgen van stikstof. De staat moet voor het eind van 2030 zorgen dat minstens 50 procent van de natuur gevrijwaard is van stikstofoverbelasting. Er hangt een dwangsom aan van 10 miljoen euro.
Na die overwinning volgde geen extatische uitbarsting, vergelijkbaar met die van Milieudefensie-directeur Donald Pols in 2021. Nadat zijn organisatie een spraakmakende zaak tegen Shell had gewonnen, schreeuwde die het uit van blijdschap en balde hij zijn vuist. Foto’s van dat moment gingen de hele wereld over. Nog steeds duiken ze regelmatig op, al zijn er inmiddels ook foto’s van huilende Milieudefensie-mensen, nadat Shell vorig jaar in hoger beroep alsnog zijn gelijk had gehaald.
In Den Haag omhelsden de Nederlandse directeur van Greenpeace en de campagnevoerder elkaar. Gematigd verheugd keken ze de cameralenzen in. Ze oogden wel trots, maar ook een beetje gelaten, zo van: tja. Misschien omdat het voor Greenpeace toch voelde alsof er veel, feitelijk onnodige, inspanning was geleverd om te bewijzen dat het kabinet zich moet houden aan de wettelijke opdracht die het zichzelf in de eerste plaats heeft gegeven. Hierdoor staat alles en iedereen voor de zoveelste keer op 0. Of op -1, afhankelijk van hoe je je klimaatpet draagt.
Een eind verderop, in de Zwitserse bergen, voerden andere Greenpeace-leden onvermoeibaar actie tegen een verschijnsel dat eveneens met de dag groter wordt, hoewel (bijna) iedereen het erover eens is dat het kleiner zou moeten worden: het aantal privévliegbewegingen van de superrijken. In Davos vindt het World Economic Forum plaats, het jaarlijkse uitje voor de mondiale zakelijke en politieke elite.
Ondanks de oproep van de organisatie om toch vooral duurzaam en nagenoeg uitstootvrij naar Zwitserland af te reizen, landden er op maandag, zo schreef Joanna Bailey van Euronews, 54 privéjets in Zürich, een stijging van 170 procent ten opzichte van het gemiddelde van de week daarvoor.
Reden voor Greenpeace om een van die vliegtuigen (geparkeerd op het vliegveld in Samedan, zo’n anderhalf uur rijden van Davos, een afstand die veel superrijken dan ook nog eens afleggen per helikopter) aan de ketting te leggen. En dat leverde in elk geval fijne foto’s op.
De demonstranten beplakten het vliegtuig met posters in Greenpeace-geel, extra opvallend in het witte sneeuwlandschap. Confiscated (in beslag genomen) stond erop, en: tijd om de superrijken te belasten. En ze bevestigden een grote, opblaasbare bal aan een ketting aan de wielen, om de jet het opstijgen zogenaamd te beletten.
Die bal is fantastisch. Hij lijkt heel echt en zwaar (en op de fluweelgrijze maan, wanneer die met een sterke telelens wordt gefotografeerd). En omdat-ie opblaasbaar is, en dus onschadelijk maar tóch doeltreffend in zijn visuele misleiding, dacht ik aan The Ghost Army. Tijdens de Tweede Wereldoorlog leidde deze Amerikaanse legerdivisie de Duitse troepen succesvol om de tuin met onder meer opblaasbare tanks: levensechte voertuigen die dienden ter afleiding.
Het bracht me subiet terug naar Nederland en de door Greenpeace gewonnen rechtszaak. Ineens was die bescheiden reactie op de overwinning een stuk begrijpelijker. Want nog diezelfde middag stond BBB-partijleider Caroline van der Plas alles en iedereen de schuld te gegeven van het huidige stikstofbeleid, behalve haar eigen cluppie, groot geworden met het opblazen van de boerenbelangen, het oplaten van afleidende proefballonnetjes en het grossieren in gebakken lucht. Daarmee zorg je wel dat nieuw stikstofbeleid niet van de grond komt.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant