‘Diakritische tekens’, dat klinkt als de signalen die je had moeten afgeven tijdens de dia-avond van oom Tjeerd in 1985, wat je niet deed, waardoor je nu zit met een vakantiefotofobie.
Maar nee, diakritische tekens zijn toevoegingen aan letters, zoals de cedille en het accent aigu. Ik moest hieraan denken na het zien van de prachtige voorstelling van Sadettin Kırmızıyüz, die onder meer gaat over ‘kind zijn van een gastarbeider’. Kırmızıyüz stipt kort aan dat zijn naam altijd verkeerd wordt uitgesproken. En geschreven ook, voeg ik daaraan toe, want waar zit de ‘i zonder punt’ op je toetsenbord? Vaak wordt het Kirmiziyüz. Is de punt op de i een diakritisch teken? Of is de afwezigheid ervan dat?
Kırmızıyüz vraagt zich af wat er zal overblijven van al die mannen die hier kwamen om te werken – nog geen rotondekunstwerk is er aan hen gewijd. Misschien is een mooi begin: dat we de ı leren schrijven, de ş, en de ğ.
Source: Volkskrant