Mijn telefoon ging. Het was de juf van mijn jongste dochter. ‘Ja, ik bel je maar even, maar de helft van de klas is ziek en zij zegt nu ook dat ze last heeft van buikpijn en hoofdpijn.’ Er klonk twijfel in haar stem. ‘Ik heb een beetje het gevoel dat ze een spelletje speelt, maar ze is heel volhardend en ik wilde het even met je overleggen.’
Nu was ze een week geleden ook al ‘ziek’ geweest. Dat behelsde dat ze, toen ze van school was gehaald en thuiskwam, hinnikend en galopperend door het huis raasde. Dus haar juf en ik spraken af dat we het nog even zouden aankijken. Ik checkte het ook nog even bij mijn vrouw. ‘Gaat niet gebeuren’, zei ze. Maar ongeveer een uur voordat de school uit ging, belde de juf weer. ‘Ze blijft maar zeggen dat ze buikpijn en hoofdpijn heeft en vraagt me steeds of ik jou al heb gebeld.’ Ik zwichtte en stapte op de fiets.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Ze glimlachte toen ik de klas binnen stapte. Het leek een triomfantelijke lach. Een die haar vast wel zou vergaan als ze op een rantsoen van slappe thee en droge rijstwafels zou worden gezet. Thuis kwam ze bij me zitten aan de keukentafel. Ze vroeg wat haar zus meestal doet als die ziek is.
‘Nou’, antwoordde ik, ‘een beetje liggen op de bank en een boekje lezen.’
‘En…wat nog meer?’
‘Tja, weet ik niet, wat denk jij zelf?’
‘Ehm’, ze deed alsof ze even moest denken, ‘een filmpje kijken ofzo?’ Kijk, ze was overduidelijk de boel aan het belazeren.
Ik reageerde niet. Dat weerhield haar er niet van om met een voorstel te komen.
‘Wat dacht je van: een uurtje filmpje kijken en dan even twintig minuten lezen?’
Ik schreef verder op mijn laptop, maar ze hield vol: ‘Dat kan ook, dat ik dat aanbied.’
Even nam ik het gulle aanbod in overweging.
‘Nee’, zei ik uiteindelijk, ‘we gaan geen filmpje kijken.’
‘Oké!’, antwoordde ze opgewekt. Ze stond op van tafel. ‘Ik ga met mijn Porsche spelen.’
(Het is een Porsche van Playmobil, niet een echte. Als mijn dochter een echte Porsche had gehad, had ik daar wel eerder en uitgebreid verslag van gedaan. Mijn vrouw en ik hebben een Toyota Corolla, maar onze dochter van 7 heeft een vintage Porsche 911. Ja, mensen vinden daar wat van, maar boeie.)
Later ging ze wel op de bank liggen. Ze kwam er die avond niet meer af. Ze wilde niet eten, dronk weinig en sliep die nacht bij mij in bed. Ze gloeide, was onrustig en bleef zeggen dat ze buikpijn en hoofdpijn had. En zo bleek: de enige die de boel had belazerd was ik, door haar niet gewoon te geloven.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant