De Capitoolbestormers die dinsdag net zo juichend hun cellen verlieten als de vijanden van de Syrische president Assad een maand geleden, zouden bij een volgende machtswisseling opnieuw kunnen worden opgesloten om alsnog hun straf uit te zitten.
In deze gepolariseerde tijd is elk politiek besluit tijdelijk. En elk verdrag of akkoord een vodje dat je ieder moment kunt opzeggen. Bij Extinction Rebellion hoeft daarom niemand in zak en as te zitten, zij kunnen zonder vrees de A12 blijven blokkeren. Als deze coalitie dat strafbaar stelt, zal een volgende met GroenLinks-PvdA actievoerders gratie verlenen.
Over de auteur
Peter de Waard is journalist en columnist van de Volkskrant, gespecialiseerd in financieel-economische onderwerpen.
Columnisten hebben de vrijheid hun mening te geven en hoeven zich niet te houden aan de journalistieke regels voor objectiviteit. Lees hier onze richtlijnen.
Misschien wacht over drie jaar het heldendom en worden niet alleen de straffen kwijtgescholden, maar wordt door premier Timmermans ook een genoegdoening toegekend. Als vier jaar later Wilders en Omtzigt weer de baas worden, zal de boete met gederfde rente alsnog moeten worden voldaan of de celstraf worden uitgezeten.
Niets is meer zeker. Automobilisten mogen onder de ene regering 130 rijden en moeten onder de volgende weer matigen tot 100. Ook lidmaatschap van internationale organisaties is vrijblijvend. De Amerikanen stappen uit de Wereldgezondheidsorganisatie, veel Britten willen weer in de EU. En als politici er geen zootje van maken, dan doen de rechters dat wel. In Nederland is van de box 3-heffing in de inkomstenbelasting door arresten van de Hoge Raad zo’n chaos geworden, dat vermogenden amper meer kunnen worden belast.
Leve de trias politica. Maar het maakt de overheid compleet onbetrouwbaar. Politici die veroordelingen door de rechter, zoals die voor de Capitoolbestormers, ongedaan maken en rechters die, zoals in het geval van stikstof, een streep halen door voornemens van een zittende regering.
Ook voor het Nederlandse pensioensysteem dreigt het rampzalig uit te vallen. Vijftien jaar lang is er in dit snel vergrijzende land gesteggeld over de modernisering van het pensioenstelsel. Het was een van de ingewikkeldste dossiers ooit. Inmiddels zijn miljarden in de uitvoering gestoken en besluit een politieke partij – NSC, juist opgericht uit naam van goed bestuur – het nieuwe stelsel om zeep te helpen door pensioenfondsen referenda onder gepensioneerden te laten houden. ‘Een atoombom’, noemde voormalig staatssecretaris Hans Vijlbrief het. Terecht.
Iedereen weet dat referenda ondingen zijn – niets is zo wispelturig als het electoraat. Dat wil betere zorg, maar ook lagere premies voor diezelfde zorg. Referenda onder de deelnemers zou leiden tot twee pensioenstelsels: fondsen die bij het oude systeem blijven en fondsen die tot het nieuwe toetreden. Fondsen die zich vastklampen aan de oude rekenrente en fondsen met voor elke deelnemer een eigen pensioenpotje. En als de ene groep het beter doet dan de andere – afhankelijk van het sentiment op de financiële markten – zullen voortdurend overstappen worden gemaakt: drie jaar in het nieuwe stelsel, drie jaar in het oude en weer drie jaar in het nieuwe. Er is geen touw meer aan vast te knopen.
Misschien kunnen verwarde gepensioneerden een keer het Binnenhof bestormen en daar de boel kort en klein te slaan. Over enkele jaren krijgt de ontevreden pensionado daar toch gratie voor.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant columns