De lezersbrieven, over verrijkende sociale media, smakelijke varkentjes, nieuwe toppen, klussende chirurgen, en het genot van in de rij staan.
De sociale media lijken wel de bron van alle kwaad. Zij ondermijnen volgens Pieter Klok met hun desinformatie de democratie en zouden daarom desnoods verboden moeten worden. Burgers kunnen volgens hem beter vertrouwen op ‘de traditionele’ media als het beste medicijn tegen de verspreiding van onzin.
Duidelijk wordt niet welke sociale media Klok nu bedoelt. Alleen X, of ook TikTok, Facebook, Instagram en YouTube? Om goed op de hoogte te blijven heb je juist een pluriform media-aanbod nodig. Sociale media horen daarbij.
Zo levert YouTube, als je maar goed zoekt, betrouwbare informatie en kennis. Om bijvoorbeeld de ontwikkelingen rond Trump goed te begrijpen vormen de op YouTube aanwezige Amerikaanse duiders als Timothy Snyder en Anne
Applebaum een prima informatiebron.
Otto Nuys, Castricum
Hier een vriendelijk bericht van een zo-goed-als-veganist voor Lotte Krakers. Ik vraag me na het lezen van uw tv-recensie over een zalig speenvarken af: hoe kún je nou niet weten dat de bioindustrie vreselijk is?
Dat weet u ongetwijfeld ook. Maar het krantenpapier is bijkans vochtig van uw watertanden in de laatste alinea. Wat mij hielp: ik keek Eating Animals van Jonathan Safran Foer en begon er daarna genoegen in te scheppen om plantaardig te eten. Natuurlijk is varken lekker. Lekkerder dan tofu. Maar voor mij smaakt nu het idee van een plant beter dan dat van een diertje. Mijn smaakpapillen bleken herprogrammeerbaar.
Luuk van der Zee, Leiden
Hulde voor degenen die de werkcultuur in de ziekenhuizen proberen te verbeteren. Dat een van hen het afzetten van een been bestempelt als ‘lekker klussen’ doet mij vermoeden dat er in de relatie tussen professional en patiënt ook nog wel iets te winnen valt.
Guus Melkert, Utrecht
Zelfs deelnemers aan pubquizzen zullen door Donald Trump de bakens moeten verzetten: de hoogste berg in de Verenigde Staten heet niet langer Denali, maar Mount McKinley.
Gerda Rozendal, Brummen
Aleid Truijens schrijft over het ‘zorgelijke niveau’ van pabo-studenten en het even zorgelijke onderwijsniveau van kinderen. Ik heb 44 jaar in het basisonderwijs gewerkt en 20 jaar studenten begeleid. Mijn ervaring is dat niet de taal-, reken- of andere vakinhoudelijke vaardigheden het belangrijkst zijn, maar vooral en hoofdzakelijk de pedagogische en didactische kwaliteiten van een leerkracht. Een leerkracht bepaalt nauwelijks zelf wát een kind leert, maar wel hóé een kind dat leert.
Laat ik mezelf als voorbeeld nemen. Je kunt mij onder een boom zetten en de kans is groot dat ik niet weet welke boom het is. Als er een vogel voorbij vliegt, ken ik alleen de meeuw, de merel, de uil en de mus. Maar ik heb wel jarenlang lesideeën bedacht en geschreven voor natuurtijdschriften en methodes. Ook heb ik studenten begeleid die de grootst mogelijke moeite hadden met de basistoetsen, maar prima leerkrachten waren, omdat ze heel goed de kinderen konden begeleiden in hun leerproces. Laten we ons, naast het vermogen om op hbo-niveau te denken, meer richten op de pedagogische en didactische kwaliteiten van aankomende leerkrachten.
Ruud van Leerzem, Middelburg
Typerend voor het landbouwdebat is de afwezigheid van de minister van Groene Groei in de stikstofcrisiscommissie van premier Schoof. Daarmee is wel duidelijk aan welke oplossingen onze regering denkt. WUR-onderzoeker Wim de Vries schetst daarvoor de (on)mogelijkheden. Daaruit blijkt dat de burger hoe dan ook zal opdraaien voor de vervuilende boer, zodat die zijn kiloknaller concurrerend op de wereldmarkt kwijt blijft kunnen. En daarmee kan de Nederlandse politieke cultuur vergeleken worden met die van de bioindustrie: tot de nek in de drek.
René van Wezel, Groningen
Mooi artikel van Olaf Tempelman over de kunst van het missen. Toch één opmerking bij de verwijzing naar het in de rij staan in Cuba en het voormalige Oostblok. Toen ik in de jaren tachtig in Polen belandde, kwam ik erachter dat dit anders was dan het beeld dat er in het Westen van bestond. Mijn vrienden legden me uit dat ze bij voorkeur in een rij aanschoven tijdens werkuren, dus ‘in de baas z’n tijd’. De rij was dan ook een geldig excuus om te laat van lunchpauze terug te komen. Een rij betekende dat er iets te halen viel, dus sloot je je voor alle zekerheid aan.
En verder fungeerde de rij als ongecensureerde nieuwsbron, waar je dingen aan de weet kon komen die in de officiële media verzwegen werden.
Ton Maas, Amsterdam
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant