De lezersbrieven, over de aanpak van bullebakken in ziekenhuizen, Donald Trump en vrouwen, kou in Washinton D.C. en de Nederlandse regeldrift.
Een ‘opmerkelijke’ campagne om de zorgcultuur onder artsen in opleiding te verbeteren. Opmerkelijk dat dit (‘Artsen keren zich tegen haantjesgedrag van artsen’) zo lang heeft moeten duren. Gelukkig staan de artsen in opleiding niet alleen.
Als patiënt kwam ik eens op de spoedpost terecht met een lelijke verwonding op mijn been. De coassistent die me toen kwam hechten stond met bibberende handen haar handelingen uit te voeren, terwijl ze bij elke stap werd uitgefoeterd door de ervaren chirurg die er bij stond. Ik geneerde me kapot en nam het hoog op; ik diende een klacht in die, samen met blijkbaar veel andere klachten, leidde tot het ontslag van de chirurg.
Als we niet onder narcose zijn kunnen patiënten hun rol in dit geheel serieus nemen, ik blijf dat zeker doen.
Felice Manshanden, Eindhoven
Met veel interesse las ik jullie artikel over het aanpakken van het haantjesgedrag in ziekenhuizen. Het is goed om te zien dat artsen zelf het initiatief nemen om dit probleem aan te kaarten. Als voormalig operatiekamerassistent viel me echter op dat in het artikel weinig aandacht is voor de rol van andere beroepsgroepen, zoals operatiekamerassistenten en anesthesiemedewerkers.
In mijn elf jaar op de ok heb ik gezien hoe belangrijk een goede samenwerking is, maar ook hoe schadelijk dominant gedrag kan zijn. Het was voor mij zelfs een van de redenen om het vak te verlaten, terwijl het juist zo’n mooi en essentieel beroep is.
Wat vaak over het hoofd wordt gezien, is dat dit gedrag niet alleen de werksfeer aantast, maar ook bijdraagt aan het personeelstekort, zeker op de operatiekamers. Respect en samenwerking zijn cruciaal om mensen te behouden voor deze belangrijke functies.
Ik hoop dat initiatieven als deze niet alleen gericht zijn op artsen, maar ook aandacht besteden aan de vele andere zorgprofessionals die keihard werken en verdienen dat ze in een veilige en respectvolle werkomgeving hun werk kunnen doen.
Simone Krooshof, Zevenaar
Na bijna veertig jaar in de zorg werkzaam te zijn geweest als gespecialiseerd verpleegkundige ben ik minder optimistisch dan Jop Groeneweg (hoogleraar veiligheid in de gezondheidszorg aan de TU Delft) dat de cultuur in het ziekenhuis aan het veranderen is. Groebeweg verwacht over tien jaar resultaat en durft er zelfs wel een appeltaart op in te zetten.
Ik heb veertig jaar gehoopt op die verandering en vijfhonderd appeltaarten verder is er nog steeds niets veranderd, ondanks alle goede voornemens en interventies dit gedrag uit te bannen.
Het probleem is dat het gedrag van een hiërarchische opleider wordt geaccepteerd door de coassistent en daar positief op wordt beoordeeld en later gekopieerd.
De appel valt dus uiteindelijk niet ver van de boom.
Marcus van den Idsert, Almere
Ik mis in uw artikel over haantjesgedrag bij artsen een reden die bijdraagt aan de veranderende cultuur: de enorme toename van het aantal hennetjes.
G. Lemaire, Valkenswaard
Dinsdag veel nieuws over Donald Trump in de krant met daarbij een foto van de techbazen tijdens de inauguratie. Links van Mark Zuckerberg en tussen hem en Jeff Bezos staat een vrouw. Ook techbazen, of niet? Ik wist dat Trump niet veel op heeft met vrouwen, maar kennelijk vindt mijn krant het anno 2025 niet de moeite waard om uit te zoeken wie zij zijn. Toch een gemiste kans.
Edith Snoeij, Zoetermeer
De inauguratie van Donald Trump in Washington D.C. werd maandag zoals bekend vanwege de kou verzet van buiten vóór het Capitool naar binnen. Voor het eerst sinds veertig jaar. De verslaggevers overtroffen elkaar dan ook met ‘vreselijke kou’, ‘snijdende kou’, ‘ongekend’, ‘extreem’, et cetera.
Opvallend was dat er geen enkel concreet getal genoemd werd, bijvoorbeeld 15 graden onder nul, wat gebruikelijk is, al was het maar om het eigen gevoel hard te maken. Maar het bleef bij impressies.
Hierdoor benieuwd geworden, zocht ik op buienradar Washington D.C. op en toen bleek dat het tijdens de inauguratie van Trump min 2 graden Celsius was.
Ik kon mijn ogen amper geloven en de gezinsleden hebben het ook gecheckt, maar steeds bleef het kwik steken op min 2. Volgens het KNMI is dat ‘lichte vorst’.
Extreem? Niet echt.
Anders was dat in 1985 bij de inauguratie van Ronald Reagan. Toen was het min 14 graden. Dat heet in De Bilt ‘strenge vorst’, op ruim een graad na zelfs ‘zeer strenge vorst’. Heel andere koek dus.
Het lijkt erop of we massaal, Trump incluis, door de klimaatverandering koukleumen geworden zijn.
Gerard Verhoeven, Den Haag
In de bijlage Boeken & Wetenschap van zaterdag 18 januari stonden twee artikelen vlak bij elkaar, naar aanleiding waarvan de vraag ‘Zijn procedures en protocollen hulpmiddelen of doelen’ gesteld kan worden.
Pagina’s 14 t/m 17 gingen over het prepareren van een dode wolf. Er moest ontheffing worden aangevraagd om de wolf te mogen opzetten en exposeren. Volgens de regels van Cites (Convention on International Trade in Endangered Species) is toestemming nodig van de eigenaar. Maar wie is in dit geval de eigenaar? De overheid? Naturalis? DWHC? WENR? (Hoeveel afkortingen mogen er eigenlijk in een artikeltekst staan?)
Uiteindelijk was het de Rijksdienst voor Ondernemend Nederland die de ontheffing gaf.
Op de pagina’s 18 en 19 stond het artikel met de titel ‘Als de regels goede zorg in de weg zitten’. De term ‘rebelse verpleegkundigen’ staat voor verpleegkundigen die om goede zorg te kunnen geven soms ‘onder de radar’ handelen. Dus niet volgens het boekje.
Als summum van ineffectieve regeldrift werd beschreven hoe een antidoorligmatras snel, dus buiten de protocollen om, geregeld werd. Ze klommen met z’n drieën over het instabiele hekwerk van de linnenkar (levensgevaarlijk) en tilden er met veel moeite een matras uit.
In Nederland is alles goed geregeld. Maar het oerwoud van regels maakt de praktijk nogal eens ondoordringbaar. En werkt dus niet helpend maar storend.
Rein Veldboer, Oosterland
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant