In de aanloop naar haar overlijden maakte Cornelie Backer haar familie en vrienden duidelijk dat zij niet wenste te worden herdacht als iemand die de ongelijke strijd tegen kanker uiteindelijk had verloren. ‘Dat was Cornelie ten voeten uit’, vertelt broer Hannes. ‘Zij voerde de regie, niet haar ziekte. En dat heeft ze tot op het laatst gedaan.’
Zo was ook Backer ook blijven werken, toen negen jaar geleden voor het eerst de diagnose kanker werd gesteld. Vorig jaar had de officier van justitie nog gesolliciteerd naar een nieuwe baan bij het landelijk parket. Collega en vriendin Janneke de Smet-Dierckx: ‘En ze werd aangenomen ook. Ze was gewoon de beste kandidaat.’
De Volkskrant profileert regelmatig bekende en onbekende, kleurrijke Nederlanders die onlangs zijn overleden. Wilt u iemand aanmelden? postuum@volkskrant.nl
Bij justitie hield Backer zich bezig met de strijd tegen de internationale georganiseerde misdaad. In 2017 ging ze als eerste officier aan de slag in het nieuwe Internationale Rechtshulp Centrum (IRC) dat verzoeken uit het buitenland afhandelt voor bijvoorbeeld aanhoudingen, doorzoekingen en telefoontaps van verdachten die zich in Nederland bevinden.
Backer was geknipt voor de functie, zegt De Smet-Dierckx. ‘Cornelie sprak haar talen, reisde graag en was vertrouwd met de verschillende culturen. Ze had grote affiniteit met internationale samenwerking, was doortastend, maar kon ook diplomatiek zijn. Met haar pionierswerk heeft ze een grote bijdrage geleverd aan het succes van het IRC.’
Backer was in 1965 geboren als oudste dochter van een chemicus en een fluitist. Ze bracht een deel van haar jeugd door in Californië, waar haar vader werk had gevonden. Daar kwam ook haar talent voor taal aan het licht: ze had het Engels razendsnel onder de knie en zo ging het ook met het Nederlands na de terugkeer in het vaderland.
Eigenzinnig en onafhankelijk was Cornelie ook. Moeder Stans Backer omschreef haar dochter op de uitvaart als een karakter dat van jongs af aan onder eigen regie leefde. ‘Cornelie was rustig, weloverwogen en een zelfstandig denker. Ze heeft altijd gedaan wat zij zelf het leukste, het beste of het minst storend vond.’
Zo ging Backer na de middelbare school eerst een paar jaar de mode-opleiding doen, voordat zij overschakelde naar een universitaire studie rechten. Ze kwam in 1993 te werken bij justitie, maar onderbrak een veelbelovende carrière om enkele jaren in Mexico-Stad te gaan wonen met haar Mexicaanse echtgenoot, met wie ze twee dochters kreeg.
In 2005 verhuisde het gezin naar Nederland. Backer vervolgde haar loopbaan, eerst bij het Arrondissementsparket in Den Haag, daarna bij het Functioneel Parket. In die laatste functie gaf ze leiding aan het fraudeteam en was ze onder meer verantwoordelijk voor de aanpak van het grootschalige misbruik van uitkeringen door Bulgaren.
In 2015 werd Backer ernstig ziek. De artsen gaven haar twee jaar, een vonnis dat ze met zeven jaar wist te rekken. ‘Daar deed ze ook alles voor’, zegt broer Hannes. ‘Ze had altijd gezond geleefd, maar ging nu nog meer op haar voeding letten. We gingen twee keer per jaar met de hele familie naar Duitsland voor een experimentele immuuntherapie.’
Tussen de behandelingen door bleef Backer werken. De Smet-Dierckx: ’Ik heb haar wel gevraagd of ze niet moest stoppen. Daar wilde ze niks van weten. ‘Als ik stop, geef ik op’, zei ze dan.’ In oktober liet haar lichaam haar geen andere keus. Hannes: ‘Ze moest aan de pijnbestrijding. Ze heeft de knop omgezet en alle energie in het afscheid gestoken.’
Ook dat deed Backer op een haar kenmerkende manier. Ze maakte een rooster voor de gesprekken met de mensen van wie ze afscheid wilde nemen. Hannes: ‘Ook daarin hield Cornelie de regie. Ze was het ene moment serieus, om meteen daarna weer een grap te maken. Het mocht voor de achterblijvers niet alleen maar donker en ellendig zijn.’
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant