De lezersbrieven, over echte politiek en in intimidatiepolitiek, strategieën voor een vredig en fijn bestaan, enge mensen, de Navo-top in Nederland, het veelvuldig drankgebruik in Oogappels, de pleelist van Spotify en Blue Monday.
In een uitstekende column beschrijft Diederik Samsom de oligarchisering in de Verenigde Staten.Hij wijst op magnaten als Elon Musk en Mark Zuckerberg met een aanzienlijke mediamacht en die zich nu ook politieke macht beginnen toe te eigenen.
Het is nog niet zo lang geleden, eind 19de eeuw, dat in de VS grote bedrijven via corruptie enorme politieke macht konden uitoefenen op politieke leiders. Verbijstert hoef je daar niet over te zijn. In onze westerse politieke geschiedenis zien we niets anders.
De politieke macht in het Romeinse rijk werd, ondanks de keizerlijke macht, grotendeels beheerst door een economische elite, de oligarchen. In de Middeleeuwen heeft een betrekkelijk kleine groep rijke edellieden de macht.
De Republiek der Verenigde Nederlanden werd bestuurd door rijke kooplieden. Onze republiek was een oligarchie. In de 19de eeuw kwam een nieuwe klasse op van schatrijke industriëlen, die ook in menig opzicht de politieke koers bepaalden.
In 1917 werd onze democratie pas volwassen met de instelling van het algemeen kiesrecht. Met andere woorden, onze democratie is zeer jong, een instelling uit het recente verleden. Em nu, in onze tijd, dreigt de democratie weer ten onder te gaan.
Kunnen we misschien constateren dat democratie een wijze van regeren is dat slechts een uitzondering is op de regel, een oprisping, een rimpeling in onze menselijke geschiedenis?
Het te hopen van niet, zeg ik met angst en beven.
Anton de Bruin, Delft
In 2008 spraken we plots over de echte economie en de financiële economie. Dit om zicht te houden op een werkelijkheid en de moed niet te verliezen. Wil ik op dit moment zicht houden op een werkelijkheid dan denk ik in echte politiek en in intimidatiepolitiek.
Echte politiek is de inzet van overheidsinstanties, organisaties en particulieren gericht op het oplossen van de echte problemen. Echte problemen zoals iedere tijd die kent. Intimidatiepolitiek is de verzameling van indoctrinerende uitspraken van personen zoals onder andere Donald Trump, Elon Musk en ook Geert Wilders.
Ik hoop dat de Volkskrant mij informeert over de echte politiek. Daar is, lijkt mij, veel over te melden.
Jan Jongerius, Breukelen
In het interview met Alexander Ribbink stelt hij: ‘Als je vrede wilt, moet je je voorbereiden op oorlog. Het sterkste jongetje van de klas werd nooit gepest’. Deze uitspraken getuigen van een manier van denken waar ik het niet mee eens ben.
Het lijkt alsof Ribbink agressief gedrag accepteert als een normaal verschijnsel. Of het nu op grote schaal, zoals een oorlog, of op kleine schaal zoals pesten in de klas is. We moeten ons volgens hem voorbereiden door slimme wapens voor een oorlog of door harde vuisten tegen het pestgedrag. Dat alles om de vrede te bewaren.
Maar daarmee neemt de polarisatie en de angst toem wat weer bijdraagt aan de behoefte aan meer wapens en sterkere vuisten. We moeten nadenken over strategieën om samen een vredig en fijn bestaan te hebben. Zonder de doden, de schade en de angst, en zonder de enorme kosten van iedereen die aan het ‘stomme zinloze’ spel deelneemt.
Ook in het onderwijs en in vele buurten zetten mensen zich in om pestgedrag te voorkomen. Dat doen ze niet door ‘zwakkeren’ te trainen in vechtsport, maar door activiteiten die de sfeer van samenwerken verbeteren.
Dirk de Vreede, Amsterdam
Ja, zo gaat dat. Toine Heijmans wil Meta vragen stellen en dan zijn ze niet thuis. Het gebeurt steeds vaker dat op websites ijskoud staat dat mensen met vragen niet kunnen (aan)bellen. In plaats daarvan stuurt een AI-chatbot (een door mensen gemaakt kunstmens) je van het kastje naar de muur.
Ik denk dat ik weet hoe dat komt: mensen zijn eng geworden. Ze leven in hun eigen rotsvaste enge wereld van het eigen enge gelijk.
Ik ben niet eng. Nou ja, in mijn zwembroek ben ik eng.
Paul Boorsma, Amsterdam
Laat ik het toch maar eens zeggen: ik vind het van de gekke dat de grote Navotop deze zomer in Nederland wordt georganiseerd. Tot die mening kom ik nu de consequenties voor de politie-inzet duidelijk worden. In heel Nederland zijn wij gedurende maanden politieagenten kwijt voor de politietaken ten behoeve van onze inwoners.
Met veel moeite kan de politie het rooster voor de basale noodhulp rondbreien. Vooral in een – wat oppervlakte betreft – grote gemeente als Vijfheerenlanden leidt dat tot ongewenste situaties als het gaat om aanrijtijden. Daarnaast moet ik als burgemeester ‘nee’ zeggen tegen evenementen waarop onze inwoners zich hadden verheugd.
Laat ik niets zeggen over de kosten van zo’n 100 miljoen euro om de veiligheid tijdens deze twee dagen(!) te faciliteren. Dat kan een keuze zijn. Je kunt met dit bedrag ook 200 jaar de landelijke Sinterklaasintocht organiseren.
Mijn probleem is dat er 27 duizend politiemedewerkers nodig zijn voor de Navotop. Dat is de helft van het totale politiepersoneel. Deze mensen moeten worden voorbereid en getraind. Vervolgens worden ze ingezet en vanwege de verlofbeperking hiervoor is de bezetting ook ná de Navotop zeer kwetsbaar. Terecht, want ook ik gun onze politiemensen een verdiende vakantie na afloop van de ‘grootste veiligheidsoperatie uit de Nederlandse geschiedenis’.
Er is vooraf vrijwel geen overleg geweest met gemeenten of burgemeesters. We werden voor een fait accompli gesteld. Niet dat wij gaan over het organiseren van een Navotop, maar we hadden wel aandacht kunnen vragen voor de enorme consequenties voor de politie-inzet in onze basisteams.
Dit is geen kritiek op de politie. Ondanks de beperkingen in bezetting doet de politie er alles aan om er voor u en mij te zijn. En daar slagen ze erg goed in.
Ik weet het, het is water onder de brug. Die Navotop gaat gewoon door in Nederland. Maar ik kan het niet uitleggen. Ik vind de Navo een belangrijke organisatie, gun Mark Rutte een mooie entree als secretaris-generaal en zie ook hoe dit ons land en Den Haag op de kaart kan zetten.
Maar hier is prestige belangrijker dan praktijk. Ik kan alleen maar hopen dat degenen die dit besluit hebben genomen nog eens achter hun oor krabben en zich afvragen: ‘Was dit een verstandige beslissing?’
Ik heb wel een antwoord.
Overigens wens ik alle politiemensen heel veel succes met deze klus. De Nederlandse politie kan dit absoluut.
Sjors Fröhlich, burgemeester Vijfheerenlanden
Mooie column van Jarl van der Ploeg, maar blij dat we van de kutfagot af zijn? Ik bewaar zeer warme herinneringen aan de herkenningsmuziek van Paulus de boskabouter, hét radiohoorspel van mijn jonge jaren. Dance of an ostracised imp van Frederic Curzon, met die onweerstaanbare hoofdrol voor de fagot waardoor je Paulus stapperdestap door het bos zag gaan, is voor mij onvergetelijke muziek. Dus de kutfagot mag van mij zeker blijven. Want het is en blijft een bijzonder instrument.
Truus te Winkel, Apeldoorn
Mijn oog viel op een quote in het opinieartikel van Vincent Cardinaal over Dry January. ‘Wordt er ergens anders op de wereld meer gezopen op televisie dan in Nederland?’ In het stuk wordt de thriller Nemesis als voorbeeld gebruikt.
Ik liep al langer met het idee om mijn observatie over drankgebruik in Nederlandse series te delen. Het is blijkbaar normaal dat er veel wordt gedronken.
Maar: ik kijk elk seizoen uit naar Oogappels, de prijswinnende serie waarin ons als opvoeders (en pubers) een spiegel wordt voorgehouden over alles wat met opgroeien en opvoeden te maken heeft. Geweldige serie, veel verschillende thema’s en perspectieven. Op één punt na: bij elke avondmaaltijd komt er alcohol op tafel, als er iemand op bezoek komt gaat de fles open, als iemand verdrietig is, blij, maakt niet uit.
Ik ben niet van de blauwe knoop, maar het is echt verschrikkelijk moeilijk om opgroeiende jongeren aan te spreken op hun overmatige drankgebruik als het zelfs in een bekroonde serie zo genormaliseerd is. Zien drinken, doet drinken, zegt de wetenschap.
Udo Holtappels, Helmond
Spotifymedewerkers kregen te horen dat luisteraars ‘het verschil toch niet horen’ tussen met AI gemaakte nep-muziek en soundtracks door echte musici. Dat klopt. Ten minste als het gaat om muzak van musici die zich in het gevecht om de auteursrechteninkomsten hebben geconformeerd, aangepast, verlaagd tot het maken van muzak. Klankbrij voor gebruik tijdens diner of op een openbaar toilet (de zogenaamde pleelist): niemand luistert ernaar dus of het nou een professioneel musicus is of een robot, dat maakt niet uit.
De bal ligt bij de luisteraar. Als de muziekliefhebber in plaats van het klakkeloos aanzetten van een eeuwigdurende playlist, op zoek gaat naar mooie, nieuwe of oude, echte muziek, dan komt het wel goed. Zoals vroeger het zoeken in de bak met platen en cd’s in een echte winkel heel normaal werd gevonden, zelfs leuk, zo kunnen we nu op het net echte juweeltjes van jonge of wat rijpere artiesten vinden.
Marc Lezwijn, Zoetermeer
Misschien onnozel, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat ik beschermd zou moeten worden tegen onze overheid. Toen een jaar of vijftien geleden een wet in het leven werd geroepen op grond waarvan burgers aanspraak konden maken op forse schadevergoedingen als een bestuursorgaan niet op tijd een beslissing had genomen, was ik dan ook stomverbaasd. En vooral ongerust, want ik zag een dreigende wolk vol peperduur misbruik en bureaucratisch geweld boven ons land verschijnen.
Die wolk is steeds donkerder geworden en de troebele neerslag die eruit valt, levert een onaanvaardbare verontreiniging op, zowel in de samenleving als in de rijksbegroting. Door gebrek aan middelen worden het cultureel-maatschappelijk leven en het niveau van de algemene voorzieningen per dag armoediger, terwijl miljarden worden uitgegeven aan dwangsommen en personeel dat zich daarmee bezig moet houden.
Het verontrustende is dat de uitgaven alleen maar groeien, net als de graaigretigheid van ‘gedupeerden’. Misschien is het moment aangebroken om de overheid tegen burgers in bescherming te nemen door de Wet dwangsom in die bodemloze put te gooien waarin nu veel van ons belastinggeld verdwijnt.
Annemieke Pelt, Leiden
Volgens velen is het maandag Blue Monday, de somberste dag van het jaar – meestal de derde maandag van januari – nu 20 januari dus.
Duke Ellington en vele andere jazzgrootheden hebben Mood Indigo op hun repertoire staan, waarmee ze uitdrukking geven aan een geestesgesteldheid nog somberder dan gewóón somber. Nu valt de inauguratie van Donald Trump ook op 20 januari.
Zou er, vroeg ik mij af, nog een kleur bestaan ónder ‘blue’ en ‘indigo’? Dan zou deze kleur wat mij betreft toepasselijk zijn voor komende maandag.
Martin van der Hoeven, Workum
Wilt u reageren op een brief of een artikel? Stuur dan een brief (maximaal 200 woorden) naar brieven@volkskrant.nl
Het belangrijkst is dat een brief helder en duidelijk is. Wie een origineel en nog niet eerder verwoord standpunt naar voren brengt, maakt grotere kans te worden gepubliceerd. Een brief die mooi en prikkelend is geschreven, heeft ook een streepje voor. Kritiek op de Volkskrant wordt vaak gepubliceerd, op-de-man-gespeelde kritiek op personen plaatsen we liever niet.
Iedere brief wordt gelezen door een team van ervaren opinieredacteuren en krijgt een kans. En wekelijks worden ongeveer vijftig brieven geselecteerd. Over de uitslag kan helaas niet worden gecorrespondeerd. Wij zijn er trots op dat onze lezers mooie en goede brieven schrijven, waarvan we elke dag een levendige rubriek kunnen samenstellen.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant