Haar stem klonk vagelijk bekend. ‘Je herkent me niet meer, hè’, zei de vrouw. Daar viel niet tegenin te liegen, want ik had me net aan haar voorgesteld. Terwijl ik kauwde op mijn schaamte, vertelde zij over vroeger; die bruiloft, het gelegenheidsbandje waarin zij had gezongen en ik gitaar gespeeld – plezierige herinneringen die mij wel degelijk voor de geest stonden. Gebrek aan interesse was het niet geweest. Verrek, ik had destijds zelfs een oogje op haar gehad.
Maar nu, met twéé ogen op haar gericht, kreeg ik met geen mogelijkheid die herinnering gekoppeld aan het gezicht tegenover me. Niet omdat de tijd voor haar zo genadeloos was geweest, integendeel, ze leek nu veel jonger! En bovenal: zo ánders. De schoonheidsindustrie had duidelijk een meesterstuk afgeleverd, maar had zij in het proces niet ook de mogelijkheid tot herkenning weggesneden? Nu vraag ik me af of ik daardoor niet enigszins gevrijwaard ben van de schaamte dat ik haar niet had herkend.
Source: Volkskrant columns