Bands leken het zwaar te hebben, maar op showcasefestival Eurosonic Noorderslag zijn ze weer volop aanwezig, en het niveau is hóóg. Tussen al die gitaren valt een ingetogen singer-songwriter extra op: vier hoogtepunten van de openingsdag.
Het driedaagse festival voor Europese pop begint woensdag anders dan anders. De bandjes zijn op de altijd nog wat rustige openingsdag niet verdeeld over vele zalen en kroegen in de Groningse binnenstad, zoals donderdag en vrijdag, maar samengeperst in het zalencentrum Oosterpoort. Zodat de liefhebbers én Europese boekers en festivalprogrammeurs vooral véél kunnen zien, zonder de hele stad door te sjouwen.
Het experiment werkt wel, want alle zaaltjes in de Oosterpoort staan vol. En het niveau is hoog. Wat gelijk opvalt op dag één van het belangrijkste Europese showcasefestival: er staan verheugend veel bandjes. En ze hebben gitaren bij zich.
Dat is goed nieuws, want de band was aan het verdwijnen van hitlijsten en de grootste podia. Maar wat op Eurosonic gebeurt, gebeurt even later op die poppodia en festivals. Want de boekers staan hier de acts uit te zoeken voor komend seizoen. En dus, durven we te hopen, gaan we binnenkort weer meer frisse, ruige, mooie bandmuziek zien, overal in het land.
Het Groningse Real Farmer is een van die fijne bandjes. Het jeugdige punkenthousiasme spat van het podium bij deze vier, die in de Oosterpoort een thuiswedstrijd spelen. De band is niet dood, lijken ze van het podium te willen schreeuwen. De band leeft en rift en ragt nog, de drums roffelen nog en de bas wordt nog demonstratief over de zaal uitgestrooid. Zanger Jeroen Klootsema brengt zijn teksten het best paraderend over het podium, met veel bravoure in de microfoon spugend.
De band laveert wat tussen energieke punk en zwaarmoedigere postpunk, en waarom zou dat eigenlijk niet samengaan? Het gaat ze allemaal goed af. Deze band lijkt te zijn gemaakt voor het clubcircuit, waar de moshpits zich vanzelf voor Real Farmer zullen openen.
’s Nachts onthaalt het Engelse trio Ebbb het publiek in diezelfde zaal met een geruststellende lichtgrijze deken van geluid. De band (producer, zanger en drummer) werd groot in de Londense underground en gooide vorig jaar hoge ogen met hun intrigerende debuutep All at Once. De elektronische droommuziek zweeft door de zaal, soms met een pulserende beat, maar vaker zonder.
Zanger Will Rowland laat zijn kopstem geen moment los, en door de echo en vervagende effecten klinkt het alsof hij je toezingt vanuit een droom die je je nog maar half herinnert. De geluiden uit de synthesizer van Lev Ceylan gaan af en toe eigenwijs een eigen kant op, maar komen toch altijd weer samen bij de zang en drum om een coherent geluid te vormen. Het fascineert en hypnotiseert, een act om ademloos naar te blijven luisteren.
Hij is de zanger en liedschrijver van Iceage, een van de allermooiste Deense bands van het afgelopen decennium. Maar Elias Rønnenfelt wil duidelijk meer dan ijzige postpunk maken, en met zijn prachtig mooie, vaak lijzig door de melodieën zwevende stem kán hij ook veel meer. In Groningen speelt hij voor het eerst solo – zij het met drummer en bassist – werk van zijn album Heavy Glory, en die titel geeft perfect weer wat we woensdag zien en horen.
Als je hem zo ziet staan, als een jonge Jim Morrison, dan denk je misschien dat Rønnenfelt de gekwelde dichter speelt, met zijn getergde zang en enigszins gedateerde rockmaniertjes. Maar hij vertolkt liedjes als Like Lovers Do zo vanuit zijn tenen, dat je toch overtuigd raakt. Een cover van het nummer Sound of Confusion, van de psychedelische eightiesband Spaceman 3, trekt een koud spoor door je lijf, omdat hij het loodzwaar en bijna als een gospel uitvoert, naast zijn zeer geconcentreerde en precies goed doserende ritmesectie. Zelfs het lastig te bespelen publiek van luidruchtige muziekprofessionals mét badge om de nek hangt aan zijn lippen.
In het geweld van de pure en degelijk raggende gitaarbands vallen de kwetsbare en ingetogen singer-songwriters extra op. Een zacht en ontroerend geluid komt woensdag van de Engelse Jasmine.4.t, die weifelende, Nick Drake-achtige folkliedjes zingt, waarbij je even stilvalt.
Vooral als ze haar pijnlijk mooie liedjes even inleidt en van context voorziet. Haar nummer Skin on Skin gaat over een eerste liefde na haar transitie. Ze vertelt hoe ze na haar coming-out het ouderlijk huis uit werd geschopt en dakloos raakte, en daarna goddank tegen de juiste mensen aanliep. ‘Can you show me what friends can be? Show me the places I’ve never been?’
Jasmine.4.t staat zonder bravoure op het podium, maar haar schuchtere vertolkingen en haar rustige maar zeer precieze gitaarspel maken haar persoonlijke liedjes nog indrukwekkender.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant