De weg naar de dokter is geplaveid met kleine tubes met daarin crèmes die beloven donkere kringen onder je ogen te verhelpen. Het was een crème voor 45-plussers. Dat ben ik niet, maar door crème voor 45-plussers te gebruiken voel ik me jonger dan ik ben. Je zou zeggen dat het juist andersom werkt: dat je je jonger voelt door een crème voor 25-jarigen te gebruiken. Maar als ik dat doe, voel ik me vooral iemand die heel erg probeert zich jonger te voelen dan hij is.
Over de auteur
Julien Althuisius is schrijver en voor de Volkskrant columnist over het dagelijks leven.
Misschien had ik de crème te dik opgesmeerd, of te dicht onder mijn oog. ’s Avonds begon ik wat jeuk te krijgen aan mijn onderooglid en prikte er iets zachtjes, alsof een enkel zandkorreltje vastzat. De volgende ochtend werd ik wakker met een drukkend gevoel onder mijn oog. In de badkamerspiegel zag ik dat de donkere kring afgelopen nacht verworden was tot een rode, hangende zak. Toevallig had ik – door een ander ongelukje – ook een kleine snee op mijn neus. Hierdoor zag ik eruit alsof ik had gevochten. Terwijl het enige gevecht dat ik had gevoerd, de hopeloze strijd met de tijd was. ‘Je ziet er in ieder geval extra stoer uit’, zei mijn vrouw.
Omdat het de volgende dag nog erger was – mijn ooglid werd nog wat dikker en roder – belde ik de huisartsenpraktijk. De assistente zei dat het waarschijnlijk niets was, ‘maar als je flitsen gaat zien, of je zicht opeens achteruitgaat, moet je ons met spoed bellen’. Ze vroeg me even een foto te maken en die op te sturen, zodat de huisarts ernaar kon kijken. Later die dag stuurde hij me een bericht. ‘Het ziet eruit als een vrij onschuldige ontsteking: een hordeolum. Vaak komt er binnen enkele dagen een puskopje op. Die gaat dan rijpen en springt open. Dan is het klaar.’
Een ongelofelijke escalatie: een donkere kring weg willen werken en er dan een puskopje voor terugkrijgen. Puskopje. Het klonk als een personage. Een held die allerlei avonturen beleeft. Die weet dat hij een tikkende tijdbom is, dat het niet een kwestie is van óf, maar wannéér hij ontploft en tot die tijd alles uit het leven haalt, barmhartig en geëngageerd, charmant, maar ook opvliegend. Puskopje wordt verliefd, Puskopje en de zielige zeehonden, Puskopje en de penisvormige president, Puskopje redt het regenwoud, Puskopje in de Verenigde Naties. Miljoenen fans over de hele wereld zouden zich in diepe rouw wentelen als opeens – midden in een avontuur, met een grote plof – Puskopje aan zijn einde komt.
Walgend, maar ook dankbaar voor dit nieuwe stuwmeer aan inspiratie, schreef ik een antwoord aan de huisarts. ‘Puskopje afwachten dus. Zin in!’ Daar heeft hij niet meer op gereageerd.
Geselecteerd door de redactie
Source: Volkskrant